Η Κυριακή είναι μια μέρα που η κίνηση στην Πανεπιστημίου χαλαρώνει καθώς τα μεγάλα καταστήματα που υπάρχουν ακόμη εκεί και οι τράπεζες δεν λειτουργούν ενώ κάποια άλλα. Πολλά μάλιστα επισκευάζονται πίσω από ένα τείχος από λαμαρίνες. Οι περισσότεροι δε περιπατητές του μεγάλου αυτού δρόμου είναι τουρίστες που στέκονται και φωτογραφίζουν τα κτίρια της Τριλογίας ενώ οι ντόπιοι χάνονται και εμφανίζονται στις σκάλες του Μετρό ή περιμένουν υπομονετικά στις στάσεις για να πάνε στον προορισμό τους.

Ένα πάλι από τα χαρακτηριστικά του πλέον κεντρικού δρόμου της Αθήνας την Κυριακή είναι τα κατεβασμένα ρολά σε όλα σχεδόν τα καταστήματα, πράγμα που έγινε θεσμός μετά τα ταραγμένα χρόνια του λεγόμενου «αντιμονημονιακού αγώνα» στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας που κάθε μέρα μάζευαν τα σπασμένα τζάμια από τις βιτρίνες. Έτσι έβαλαν όλα τα καταστήματα προστατευτικά κουφώματα, ενώ κάποιες στοές κι αυτές κλείνουν με δικτυωτά ρολά, από τα παλιά που παρέχουν ασφάλεια μόνο από εισβολή ενώ δεν αποτρέπουν να δει κάποιος το εσωτερικό τους με τις κλειδωμένες πόρτες.

Έτσι περνώντας χθες το απόγευμα μπροστά από μια τέτοια στοά δεν περίμενα να ακούσω πως κάτι γίνονταν στο εσωτερικό της, πίσω από τα ρολά και μέσα από τα μεγάλα μάτια των ρολών είδα δυο παιδιά να παίζουν μπάλα. Δυο μικρά παιδιά τα οποία σίγουρα συνοδεύονταν από κάποιους μεγαλύτερους που γνώριζαν τη στοά και μπήκαν από την είσοδο που αυτή έχει και στην οδό Αμερικής, βρήκαν την ευκαιρία να παίξουν μπάλα σε ένα χώρο που δεν θα τα ενοχλούσε κανένας και το κυριότερο δεν θα έψαχναν τη μπάλα στο δρόμο ανάμεσα στα αυτοκίνητα. Βέβαια αν έσπαζαν κάποιο από τα τζάμια των βιτρινών από τα καταστήματα στο εσωτερικό της στοάς το αποτέλεσμα θα ήταν πολύ διαφορετικό!

Παρατήρησα για λίγα λεπτά το μάτς και κατάλαβα πως οι πιτσιρικάδες ήξεραν παραπάνω από τα στοιχειώδη από ποδόσφαιρο και πρόσεχαν που κλωτσούσαν την μπάλα. Ένας μάλιστα είδα πως ήταν εξαιρετικός στις ντρίμπλες και σίγουρα έχει μέλλον αν ακολουθήσει να ασχολείται με το ποδόσφαιρο. Όταν με πήραν είδηση έβαλαν τα δυνατά τους να μου δείξουν πως ήξεραν περισσότερα και μου χαμογέλασαν μάλιστα σαν έβαλα στην τρύπα των ρολών τον φακό μου. Τότε έδειξαν όλη τη δεξιοτεχνία τους αλλά για λόγους που όλοι φαντάζομαι πως γνωρίζουμε, απέφυγα να τραβήξω πολλές φωτογραφίες και για τον ίδιο λόγο αυτή που βλέπετε έχει αλλοιωμένα χαρακτηριστικά. Ο δαίμονας της ανεπιθύμητης προβολής και μάλιστα παιδιών ελλοχεύει παντού και οδηγεί σε απίθανες παρεξηγήσεις.

Απομακρύνθηκα λίγο από τα κατεβασμένα ρολά για να αφήσω τα παιδιά να συνεχίσουν τη μπάλα τους όσο το επιτρέψουν οι συνοδοί τους, σκεπτόμενος την ωραία εντύπωση που μου έκαναν με το δικαίωμά τους να διεκδικήσουν ένα χώρο παιχνιδιού στην πόλη. Ένα χώρο που δεν υπάρχει αλλά τον δημιούργησαν για λίγο μέσα σε μια κλεισμένη, από τις καταστροφές στοά στον πιο κεντρικό δρόμο της Αθήνας. Με το σύντομο ματσάκι τους τα δυο παιδιά έδειξαν πόσο κούφιος μπορεί να είναι ο φόβος των μεγάλων που δεν διαθέτουν χρόνο να ακούσουν τι θέλουν τα παιδιά από την πόλη και τα υποχρεώνουν να παίξουν μέσα σε ένα κλεισμένο από τον φόβο χώρο. Έναν κλεισμένο χώρο στο κέντρο της πόλης!