Βλέπουμε κάθε ημέρα πολλά πράγματα να πέφτουν. Τη βροχή, τα φύλλα, τα όρνεα… Πολλές φορές βλέπουμε ανθρώπους να πέφτουν στο πεζοδρόμιο και τρέχουμε να τους σηκώσουμε. Το χειρότερο βέβαια απ’ όλα είναι να βλέπουμε κάποιους ανθρώπους που αγαπάμε να πέφτουν από τα μάτια μας…
Αντιπαρέρχομαι όμως τα ανθρώπινα για να πω για την πιο γλυκιά πτώση που είδα αυτές τις ημέρες, την πτώση ενός κάστανου από το καβούκι του. Το έβλεπα γιαλιστερό - γιαλιστερό να κρέμεται από μια υγρή κλωστή που έρχονταν από τα βάθος της ακάνθινης μήτρας του και να δείχνει πως διστάζει να βγει. Δεν μπορούσε όμως να γυρίσει πίσω γιατί ο τοκετός είναι από τα λίγα πράγματα, όπως ο θάνατος μη ανατρέψιμα. Ταλαντεύτηκε λίγες φορές από το φύσημα του αέρα και ξαφνικά με μια μικρή λάμψη στον αέρα έπεσε στο χλοερό έδαφος για να γίνει, αν γλυτώσει τη νύχτα από τα τρωκτικά του δάσους και των χωραφιών μια καινούργια καστανιά την άνοιξη.
ΥΓ. Η σειρά των φωτογραφιών δείχνει τη γέννηση και την πτώση ενός κάστανου. Πολλές φορές μάλιστα, όταν είναι δυνατός ο αέρας, τα καβούκια πέφτουν μαζί με τα καστανα στο έδαφος.