Η φωτογραφία με τους «νοσηλευτές» του ασθενοφόρου που έπλυναν καταχείμωνο και με κρύο νερό μια γυμνή ηλικιωμένη γυναίκα πεσμένη στο τσιμέντο της πυλωτής μιας πολυκατοικίας στον Ωρωπό (όπως πλένουν ένα αυτοκίνητο σε πλυντήριο ή για να το πάμε μακρύτερα κι ας τρομάξουν κάποιοι, όπως πλένουν ένα γδαρμένο ζώο στο πάτωμα του σφαγείου να φύγουν τα αίματα και οι ακαθαρσίες) βγήκε ξαφνικά χθες στο δίκτυο και δημιούργησε ένα κύμα αγανάκτησης γι’ αυτόν τον τρόπο αντιμετώπισης ασθενούς.

Είπα όπως ένα γδαρμένο ζώο και το επαναλαμβάνω γιατί πέρα από τον τρόπο που αντιμετώπισαν οι άνθρωποι του ασθενοφόρου την άμοιρη γυναίκα η οποία όπως μαθεύτηκε ζούσε μόνη της το έφερε η ζωή κι κατέληξε στα 70 της γδαρμένη από κάθε τι που θα περίμενε ένας άνθρωπος σε αυτή την ηλικία, γδαρμένη από την απουσία οικογένειας, συγγενών ή φίλων που να δείχνουν ένα ενδιαφέρον γι’ αυτή. Η οικογένεια στην περίπτωση είναι επιλογή, οι συγγενείς τύχη για τον καθένα και οι φίλοι ευλογία για κάθε ηλικία. Όταν όμως σε όλο αυτό το πλέγμα υπεισέρχεται μια ψυχική νόσος, τότε τα πράγματα αλλάζουν τραγικά καθώς οι συγγενείς στρίβουν με τρόπο και ούτε θέλουν να ακούσουν αν υπάρχει αυτό το άτομο. Οι φίλοι επίσης απομακρύνονται καθώς σε αυτή την ηλικία ο καθένας έχει και τα δικά του ζητήματα να αντιμετωπίσει και η έγνοια για κάποιον ψυχικά ασθενή ατονεί. Οι πάντες απομακρύνονται σαν να θέλουν να αποφύγουν το μίασμα που κακά τα ψέματα, κάθε ψυχική νόσος, παρ’ όλες τις προσπάθειες που κάνουν και πολλές φορές ειλικρινά γιατροί, ψυχολόγοι, ψυχίατροι, διάφορες κοινωνικές ομάδες και οργανώσεις εξακολουθεί να θεωρείται έτσι και όσοι εμπλέκονται, αυτό γεύονται.

Η πορεία της άτυχης κυρίας που ποιος ξέρει για ποιους λόγους βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση θα έχουν όλοι οι περισσότεροι με ψυχική ασθένεια χάσουν τους γονείς τους ή κάποια απ’ το αδέρφια τους που θυσιάζονται πραγματικά όσο είναι στη ζωή γι’ αυτούς. Από την στιγμή που θα μείνουν μόνοι στον κόσμο θα έχουν την κατάληξη αυτής της κυρίας, η οποία όπως έγινε γνωστό ήταν συνταξιούχος του Δημοσίου και μπορούσε να ζει με κάποια σχετική άνεση και αξιοπρέπεια. Δεν της χαρίστηκαν όμως τα γεράματα και μια ψυχική ασθένεια τις διέψευσε όποιες προσδοκίες είχε για το σούρουπο της ζωής της και κατέληξε να γυρίζει στους δρόμους και να μην νοιάζεται καθόλου για τον εαυτό της.

Βρήκαν λέει το σπίτι της γεμάτο σκουπίδια και την ίδια μέσα σε ακαθαρσίες και γι’ αυτό την έριξαν στο τσιμέντο και την έπλυναν με το λάστιχο να μην λερώσει το ασθενοφόρο. Την βολή τους κοίταξαν οι νοσηλευτές κι έτσι μάλλον είχαν μάθει να κάνουν γιατί σίγουρα δεν θα είναι και η πρώτη περίπτωση που αντιμετωπίζουν αλλά στην περίπτωση μπορούν να θεωρηθούν και ήρωες γιατί αυτοί ήταν τελικά που έστω και με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο, την έβγαλαν από την τρώγλη που είχε μετατρέψει το σπίτι της και την έπλυναν. Δεν αποκλείεται να έχουν κάνει το ίδιο σε άλλους ασθενείς στα ιδρύματα ή απλά να έχουν δει άλλους να τους πλένουν με τον ίδιο τρόπο οι νοσηλευτές εκεί, οπότε ελαφρά τη καρδία έπραξαν το ίδιο. Αυτοί ήταν όμως που κατάφεραν να την μεταφέρουν σε ένα νοσοκομείο και από εκεί και πέρα, μετά τον σάλο που δημιουργήθηκε, κάποιοι άλλοι ν’ αναλάβουν την φροντίδα της είτε σε ίδρυμα, είτε στο σπίτι της παρακολουθώντας την τακτικά. Αυτό που αν έκαναν σωστά οι υπηρεσίες του Δήμου ή του Υπουργείου Υγείας κλπ… δεν θα έφτανε η στιγμή να επέμβουν οι «νοσηλευτές» με το λάστιχο…

Στην περίπτωση των νοσηλευτών ασφαλώς και κάτι άλλο δεν πήγαινε καλά, καθώς όπως είπε και ο Δήμαρχος Ωρωπού που επιλήφθηκε αμέσως του θέματος, η σχέση Δήμου και ιδιωτών παρουσίαζε μια ιδιότυπη συνεργασία και τούτο πάλι θέλει διερεύνηση γιατί αυτό που φαίνεται είναι ότι οι υπάλληλοι, του Δήμου ή του Κράτους είναι οι πιο ανεπαρκείς για τέτοιες περιπτώσεις και γι’ αυτή η καταφυγή στις ιδιωτικές εταιρείες που παρέχουν τέτοιες υπηρεσίες. Από την πλευρά τους τώρα οι ιδιώτες δεν είναι ούτε άγγελοι, ούτε δαίμονες αλλά σε κάθε περίπτωση ανακατεύονται με αυτά προσδοκώντας στο κέρδος και χάρη αυτού κάνουν πολλές αβαρίες τόσο σε υπηρεσίες, τόσο και σε ειδικευμένο προσωπικό.

Ας ευχηθούμε, τέτοιες μέρες που λόγω της τραγωδίας των Τεμπών πολλά αναθεωρούνται στη χώρα που ζούμε, να δούμε και αυτό την πλευρά της κοινωνίας μας ώστε να μπορέσουμε κάποτε να ελαφρώσουμε τα βάρη που κουβαλάμε πάνω μας…

ΥΓ. Η φωτογραφία από το Facebook.