Στην αυγή του 2026 τονίσαμε ήδη τη μεγάλη αβεβαιότητα και πολυπλοκότητα που διακρίνει το παγκόσμιο γεωπολιτικό περιβάλλον. Η φετινή χρονιά πιθανόν να κρύβει πολλές εκπλήξεις και μία εξ’ αυτών αναδύθηκε ήδη. Χωρίς δεύτερες σκέψεις, οι ΗΠΑ προχώρησαν στη σύλληψη του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο, μέσα στο έδαφος της, κίνηση που προκάλεσε πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις στο διεθνή χάρτη. Ήταν αναμφίβολα μια ασυνήθιστη πρωτοβουλία, η οποία κατέδειξε σε κάθε περίπτωση την αποφασιστικότητα του Προέδρου Τραμπ να αποτυπώσει δια της ισχύος το δικό του στίγμα σε μια γωνιά του πλανήτη με διαρκείς πολιτικές αναταράξεις στο πέρασμα του χρόνου. Άλλοι στήριξαν ανοιχτά τον κ. Τραμπ, όπως για παράδειγμα ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ και ισχυρός σύμμαχος των Αμερικανών Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Στην αντίπερα όχθη, χώρες, όπως η Ρωσία, το Ιράν και η Κίνα επέκριναν έντονα τη σύλληψη Μαδούρο. Στο ενδιάμεσο, η Ε.Ε, η ηγεσία της οποίας εκφράζει σοβαρές επιφυλάξεις και ανησυχία για το σκεπτικό αυτό, καθώς εδώ και δεκαετίες ακολουθεί απαρέγκλιτα την γραμμή της προστασίας και του σεβασμού του Διεθνούς Δικαίου, ως βασική αρχή λειτουργίας στη γεωπολιτική σκακιέρα. Τα δεδομένα έχουν, ωστόσο, αλλάξει άρδην, από τη στιγμή που τα ηνία στην Ουάσιγκτον πήρε για δεύτερη φορά ο Ντόναλντ Τραμπ. Η Ε.Ε, με εξαίρεση την Ουγγαρία του Βίκτορ Όρμπαν, που επιμένει σε μια άλλη των πραγμάτων προσέγγιση, κινήθηκε συντεταγμένα, ζητώντας σεβασμό της βούλησης του λαού της Βενεζουέλας για τη μετάβαση της χώρας σε ένα δημοκρατικό μέλλον.

Μέσα στη δίνη των ανοιχτών γεωπολιτικών ζητημάτων, όπως το ουκρανικό, η επίλυση του οποίου δεν φαίνεται προς το παρόν τουλάχιστον ορατή, το ενδεχόμενο νέων συγκρούσεων προκαλεί εύλογα μεγάλη ανησυχία. Το ερώτημα που θέτουν έμπειροι πολιτικοί αναλυτές είναι σαφές: Μετά τη Βενεζουέλα τί; Οι ΗΠΑ έχουν βάλει στο μάτι την Γροιλανδία, λόγω της στρατηγικής της θέσης, με τη Δανία να αντιδρά, θέτοντας δημόσια θέμα σεβασμού της εθνικής της κυριαρχίας. Την ίδια ώρα, οι σχέσεις ΗΠΑ και Κολομβίας εμπνέουν επιπλέον ανησυχία, καθώς ουδείς μπορεί να αποκλείσει μια νέα κίνηση της Ουάσιγκτον, όπως εκείνης στο Καράκας.

Κι ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, η Κίνα έχει διακηρύξει ως βασικό στόχο της εξωτερικής της πολιτικής για το 2026, «την επανένωση της Ταϊβάν με την μητροπολιτική χώρα».

Ο πλανήτης διέρχεται σε μια νέα περίοδο, όπου η ειρήνη και η σταθερότητα αποτελούν έννοιες προς αμφισβήτηση. Το παζλ αυτό παραμένει ελλιπές, ενώ στην πραγματικότητα πολλά θα εξαρτηθούν από το σχεδιασμό των Αμερικανών, και τον αντίκτυπο που θα έχει αυτός ανάμεσα στους υπόλοιπους ισχυρούς παίκτες στο γεωπολιτικό status quo.Οι συσχετισμοί ανατρέπονται διαρκώς, η δύναμη ισχύος επιβάλλεται πλέον χωρίς αναστολές και ο παγκόσμιος χάρτης επιφυλάσσει πολλές εκπλήξεις τους επόμενους κρίσιμους μήνες. Η ρευστότητα είναι αδιαμφισβήτητη και η επίκληση της λογικής και της ψυχραιμίας είναι στην παρούσα φάση κάτι παραπάνω από απαραίτητη.