Στις μέρες μας, στην ελληνική πολιτική σκηνή καταγράφονται υψηλά ποσοστά πολυπλοκότητας και αταξίας. Οι αιτίες είναι πολλές.

Από τη μία πλευρά, η σημερινή Κυβέρνηση διανύει τον έβδομο χρόνο της θητείας της, με θετικές (κυρίως την περίοδο 2019-2022), αλλά και αρνητικές στιγμές, τις οποίες στην παρούσα φάση καλείται να διαχειριστεί.

Η κοινή γνώμη εμφανίζεται σε όλες τις μετρήσεις ιδιαίτερα προβληματισμένη για την καθημερινότητα που βιώνει, ενώ οι δείκτες αισιοδοξίας δεν αφήνουν περιθώρια για εφησυχασμό. Το αντίθετο μάλιστα. Η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει να προηγείται σταθερά και με μεγάλη διαφορά από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, αλλά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά προκαλούν ασφυκτική πίεση, που κανείς δεν μπορεί να προδικάσει που θα οδηγήσει στο μέλλον.

Σε κάθε περίπτωση βρίσκεται ενώπιον δυνατών crash tests, όπου θα δοκιμαστούν τόσο οι αντοχές της, όσο και η συνοχή της. Εκτός από την ακρίβεια και την ποιότητα ζωής, στο κυβερνητικό στρατόπεδο χρειάζεται να επιδείξουν ανθεκτικότητα σε άλλα μείζονα ζητήματα της επικαιρότητας, όπως η τραγωδία των Τεμπών και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα οποία «χτυπούν» στο μαλακό υπογάστριο της ελληνικής κοινωνίας.

Οι πολίτες έχουν χτυπήσει καμπανάκια για τις παραπάνω υποθέσεις και απαιτούν να υπάρξει δικαιοσύνη και κάθαρση χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις.

Στην άλλη πλευρά της όχθης, η αντιπολίτευση θυμίζει περισσότερο Πύργο της Βαβέλ, παρά μια ομοιογενή ομάδα που βρίσκεται προ των πυλών της εξουσίας.

Στην πιο δύσκολη στιγμή για την κυβερνητική παράταξη, η κεντροαριστερά συνεχίζει να βρίσκεται εγκλωβισμένη σε ένα ανοδικό σπιράλ εσωστρέφειας, με τους πολίτες να αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα τα όσα διαδραματίζονται κυρίως στο ΠΑΣΟΚ και τον Σύριζα. Εξάλλου, το υψηλό ποσοστό των αναποφάσιστων καταδεικνύει το γεγονός ότι περίπου ένας στους πέντε πολίτες είναι απογοητευμένο από τα κόμματα που πρωταγωνιστούν σήμερα στην ελληνική πολιτική και προσδοκούν σε μία εναλλακτική πρόταση που θα εκφράζει τις δικές τους προσδοκίες και τα όνειρα για μια καλύτερη πατρίδα.

Μέσα σ΄ αυτό το ομιχλώδες τοπίο, τα σενάρια για τη δημιουργία νέων πολιτικών οργανισμών από τους δύο πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά και Αλέξη Τσίπρα παραμένουν ενεργότατα. Σε περίπτωση δε που αυτά θα λάβουν «σάρκα και οστά», τότε θα μπορεί κανείς να μιλήσει για μια νέα πραγματικότητα που θα αλλάξει σε ένα μεγάλο βαθμό τα δεδομένα. Πολλά θα εξαρτηθούν αναμφίβολα και από το χρόνο διεξαγωγής των επόμενων εθνικών εκλογών και τις συμμαχίες που θα διαμορφωθούν κυρίως πριν, αλλά και μετά το άνοιγμα της κάλπης.

Το φθινόπωρο του 2025 είναι πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα και ενδέχεται να αποτελέσει τη θρυαλλίδα αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού. Τώρα αρχίζει το ματς...