Του Σπύρου Καπράλου

Η ηγεσία των ΗΠΑ κατάλαβε, έστω και με καθυστέρηση, ότι η συνεννόηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μια δύσκολη και σύνθετη υπόθεση με έντονα τα στοιχεία πολυπλοκότητας.

Έξι μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση στο μέτωπο παραμένει εκρηκτική και σε πολλές περιπτώσεις επιδεινώνεται.

Η διάθεση για διάλογο από τη ρωσική πλευρά κρίνεται μάλλον προσχηματική, αφού η Μόσχα θέλει με κάθε τίμημα να εκπληρώσει τους στόχους της, σφραγίζοντας την κυριαρχία της στις πέντε ουκρανικές περιφέρειες στα ανατολικά της χώρας.

Στην αντίπερα όχθη, τα ανώτερα στελέχη της ουκρανικής ηγεσίας απορρίπτουν διαρρήδην ένα τέτοιο σενάριο που θα οδηγούσε σε απώλεια ενός σημαντικού μέρους της δικής τους επικράτειας, που έχουν στρατηγικό χαρακτήρα, πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, ενώ διαθέτουν και πλούσιο ορυκτό πλούτο με ότι αυτό συνεπάγεται για τις οικονομικές επιπτώσεις μια τέτοιας εξέλιξης.

Γι’ αυτό το λόγο, ο κ. Πούτιν προχωρά με μεγάλη αποφασιστικότητα το στρατηγικό σχέδιο επέλασης των ρωσικών δυνάμεων στο έδαφος με ταυτόχρονη διαρκή επίθεση από αέρος με πυραύλους υψηλής τεχνολογίας και αντίστοιχα drones που σκορπίζουν τον πανικό στα αστικά κέντρα της Ουκρανίας ακόμα και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από το μέτωπο.

Οι Ρώσοι έχουν επενδύσει στο φόβο του άμαχου πληθυσμού, ώστε να προκαλέσουν εσωτερικό πρόβλημα και να στρέψουν την κουρασμένη ούτως η άλλως κοινή γνώμη κατά του Προέδρου Ζελένσκι.

Ο τελευταίος, ωστόσο, έχει επιδείξει τεράστια ανθεκτικότητα καθ’ όλη τη διάρκεια των τρεισήμισι χρόνων, από τότε δηλαδή που ο Ρώσος Πρόεδρος άναψε το πράσινο φως της εισβολής επί ουκρανικού εδάφους.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και με τις πιθανότητες κατάπαυσης του πυρός να είναι ελάχιστες ως μηδενικές, η Ουάσιγκτον παρακολουθεί τις εξελίξεις από μια διαφορετική πλέον οπτική, αφού οι αμερικανικές αρχές προτίθενται να αποστείλουν άμεσα στο Κίεβο πυραύλους τύπου Patriot για να βοηθήσουν τους αμυνόμενους να αναχαιτίσουν τις διαρκείς επιθέσεις των Ρώσων από αέρος.

Το ερώτημα που τίθεται είναι αν οι αμερικανικοί ελιγμοί και η στροφή που έχουν ήδη κάνει στο ρωσο-ουκρανικό μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα και να σύρουν τον κ. Πούτιν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων; Ένα είναι βέβαιο. Από τη στιγμή που οι Ρώσοι ελέγχουν την κατάσταση στα μέτωπα μήκους χιλίων διακοσίων χιλιομέτρων και προελαύνουν αργά και σταθερά, θα συζητήσουν ξανά σε ανώτερο επίπεδο με τους Ουκρανούς, εφόσον έχουν επιβάλλει απόλυτα τους δικούς τους όρους.

Από τη στιγμή δε που η Δύση χρονοτριβεί στην περαιτέρω ενίσχυση της Ουκρανίας και δεν υφίσταται ουσιαστικά ένα αρραγές κοινό μέτωπο απέναντι στη Ρωσία, τότε είναι πολύ φυσιολογικό η Μόσχα να συνεχίσει απτόητη το σχέδιο της για μια μεγάλη και ισχυρή Ρωσία, υπηρετώντας πιστά ένα σκληρό αναθεωρητικό αφήγημα, το οποίο μεσοπρόθεσμα μπορεί να έχει επιπτώσεις ακόμα και για χώρες που βρίσκονται δυτικότερα της Ουκρανίας.