Τρεις λόγοι που συντηρούν τις short θέσεις στις τράπεζες 

Η ανάγνωση της ειδησεογραφίας των τελευταίων ημερών μπορεί να απελπίσει ακόμη και τον πλέον αισιόδοξο, ως προς την ικανότητα και την ταχύτητα συστήματος και τραπεζών να λύσουν το θέμα των μη εξυπηρετούμενων δανείων. 

Η στήλη θα εστιάσει, σήμερα, σε τρία περιστατικά, που αποτελούν έμπρακτη απόδειξη ότι το σύστημα «μπάζει» από παντού, παρά τα «μερεμέτια» των μνημονιακών μεταρρυθμίσεων και τις διακηρύξεις των τραπεζών. 

Περίπτωση πρώτη: επιχειρηματίας με εταιρεία real estate, που εδώ και εννέα χρόνια βαρύνεται από υψηλές ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις. 

Σε σειρά ευυπόληπτων Μέσων εμφανίζονται δημοσιεύματα, που επιχειρηματολογούν κατά της αίτησης από τρεις πιστώτριες τράπεζες για υπαγωγή της εταιρείας σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης. Η αίτηση εκδικάζεται αυτές τις ημέρες και τα δημοσιεύματα δημιουργούν κλίμα. 

Η εταιρεία χρωστά σε τράπεζες 116 εκατ. ευρώ, ενώ οι συνολικές της υποχρεώσεις ανέρχονται στα 163 εκατ. ευρώ, την ίδια στιγμή τα έσοδα από ενοίκια δεν ξεπερνούν ετησίως τα 5 εκατ. ευρώ. Τέλος, δεν διαθέτει εργαζόμενους, εκτός ίσως από την προσωπική γραμματέα του επιχειρηματία. 

Παρ ότι το χαρτοφυλάκιό της περιλαμβάνει ακίνητα με μακροχρόνιες μισθώσεις (έξι μισθωμένα ακίνητα σε αλυσίδα super market, και ένα σε αλυσίδα ηλεκτρικών ειδών) ο ίδιος και ο χρηματοοικονομικός του σύμβουλος, δεν κατάφεραν να συνάψουν συμφωνία με private equity fund, παρ ότι συνομίλησε σχεδόν με όλα. 

Για κάποια, μάλιστα, σχέδια, οι τράπεζες είχαν ανάψει, επί της αρχής, «πράσινο φως», αλλά η συμφωνία χάλασε στη διαπραγμάτευση μεταξύ επιχειρηματία και fund. 

Η γραμμή του επιχειρηματία, εν όψει της εκδίκασης, είναι ότι αν τα ακίνητα εκποιηθούν, θα πιάσουν χαμηλότερες τιμές, σε σύγκριση με το αν η εταιρεία διατηρηθεί εν ζωή και γίνουν επενδύσεις ανάπτυξης. 

Αν το πιστεύει, γιατί δεν ρευστοποιεί μέρος των επενδύσεων σε εμπορικά ακίνητα, που φέρεται να διατηρεί η οικογένειά του στη Μ. Βρετανία και να τα ρίξει στην εν Ελλάδι εταιρεία του; Αν το πράξει, είναι σίγουρο ότι οι τράπεζες θα συζητήσουν ρύθμιση δανείων. 

Άλλωστε, δεν έκαναν τίποτε επί εννέα χρόνια, για να τον «δέσουν» χειροπόδαρα.  Ανέθεσαν τους απαραίτητους ελέγχους, ώστε να διαπιστώσουν για ποιους λόγους κατέρρευσε η εταιρεία; Έφταιγε μόνο η κρίση ή υπήρχαν και θέματα υπερτιμολογήσεων; Ακολουθήθηκαν οι σωστές διαδικασίες κατά τη χορήγηση των δανείων; 

Αν τα παραπάνω είχαν γίνει, πιθανώς το θέμα να είχε αντιμετωπισθεί και οι τράπεζες θα επιδίωκαν τώρα να δεσμεύσουν τα όποια περιουσιακά στοιχεία του δεν δικαιολογούνται, ώστε να ρεφάρουν τη ζημιά για τις ίδιες και τους φορολογούμενους, που έδωσαν 31 δις ευρώ για να ανακεφαλαιοποιηθούν.  

Περίπτωση δεύτερη: Ενδεικτική του γιατί η χώρα αποκαλείται «λατινοαμερικάνικη δημοκρατία». 

Τοπικό δικαστήριο απόρριψε, μετά από μήνες περίσκεψης, την αίτηση δύο τραπεζών να υπαχθεί όμιλος σε καθεστώς ειδικής διαχείρισης. 

Κατά τη διάρκεια της ακρόασης, υπάλληλος του δικαστηρίου πλησιάζει τον επιχειρηματία  και τον ενημερώνει, με όλο τον δέοντα σεβασμό, ότι αναγκάστηκαν να μετακινήσουν το ΙΧ του, επειδή εκεί που το είχε αφήσει ενοχλούσε. 

Μια χώρα στην οποία οι δημόσιοι λειτουργοί συμπεριφέρονται ως παρκαδόροι των ντόπιων επιχειρηματιών αντιλαμβάνεστε ότι είναι βαθιά άρρωστη. 

Περίπτωση τρίτη: Πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο εξαγοράς εταιρείας από ανταγωνίστριά της, δύο μέτοχοί της για να πωλήσουν – κρίσιμα- ποσοστά, κυριολεκτικά  χρυσώθηκαν. Ο ένας έλαβε σχεδόν 9,5 εκατ. ευρώ και ο άλλος ποσό άνω των 20 εκατ. ευρώ. 

Πρόκειται για επιχειρηματίες, εταιρείες των οποίων έχουν «φεσώσει» το εγχώριο τραπεζικό σύστημα. 

Ήταν ενεχυριασμένες οι παραπάνω μετοχές από τράπεζες για ποσά που χρωστούν ή χρωστούσαν οι ίδιοι ή εταιρείες συμφερόντων τους και αν όχι για ποιο λόγο; 

Εξάντλησαν οι τράπεζες όλα τα νομικά μέσα εναντίον τους για υποθέσεις δανείων στα οποία είχαν παράσχει προσωπικές εγγυήσεις ; Έγινε αυτό ακόμη και για εταιρικά δάνεια που ρυθμίστηκαν;  

Προς το παρόν οι τράπεζες δεν έχουν να επιδείξουν ούτε ένα παράδειγμα επιχειρηματία που τον κυνήγησαν και δέσμευσαν περιουσιακά στοιχεία ιδιοκτησίας του ή ιδιοκτησίας μελών της οικογένειάς του (σ.σ. με μεταβίβαση σε επίμαχη περίοδο) στο εξωτερικό. Παρ όλα αυτά παπαγαλίζουν ακόμη τα περί πτωχευμένων εταιρειών και πλούσιων βασικών μετόχων. 

Μετά από αυτά υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι το πρόβλημα των NPEs θα λυθεί χωρίς να εγγραφεί επιπρόσθετη ζημιά; Επομένως η ταμπακέρα είναι στο ποιος θα φάει τη ζημιά. Οι φορολογούμενοι ή οι μέτοχοι;