Είναι φανερό ότι περπατάμε στον μακρύ, ημιφωτισμένο διάδρομο των αποδυτηρίων λίγο πριν από την έξοδο στο εκτυφλωτικό φως ( και στην πραγματικότητα ) του γηπέδου για ένα καθοριστικό αγώνα.

Το παγκόσμιο σκηνικό κλείνει τον μεταπολεμικό μεγάλο κύκλο μετά τον Β´ ΠΠ ( Όπως λέμε εδώ «το τέλος της Μεταπολίτευσης» ).

Το δίκαιο του ισχυρότερου ( που πάντα ίσχυε ) ασκείται πλέον άμεσα, συνεπώς ταχύτερα, και έτσι απαιτεί ικανότητα ταχύτερης προσαρμογής. Ο παλαιός τρόπος της τήρησης των προσχημάτων μέσω διπλωματών και αόρατων παρασκηνίων, ήταν μακρόσυρτος και έδινε την δυνατότητα προετοιμασίας. Τώρα ακόμα και τα παρασκήνια ανακοινώνονται.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό είναι και το όριο της άσκησης του δικαίου του ισχυρότερου. Το όριο αυτό καθορίζεται τόσο από την αντίσταση των θιγόμενων, όσο και από τις ζημιές που ο ισχυρός μπορεί να αποδεχθεί, όπως παρατηρήσαμε ( Ουκρανία αλλά και Γροιλανδία ).

Αυτή η εξίσωση καθορίζει κατά συνέπεια και το ποιός αποφασίζει να μπει στο σχετικό κλαμπ.

Στην μακρινή γειτονιά του Ειρηνικού, η Κίνα σωρεύει τρόφιμα και λοιπά σχετικά εφόδια, ενώ οι Αμερικανοί συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν το πλήθος των σκαφών που θα έπρεπε να διαθέτουν στην περιοχή.

Έτσι,  μαζεύουν με συνοπτικές διαδικασίες τις χρονίζουσες καταστάσεις στην Νότια Αμερική και η επιθυμία τους για το Ιράν συνοψίζεται στην εγκατάλειψη του πυρηνικού του προγράμματος. Τα πλοία χρειάζονται άλλου.

Η ΕΕ, αντί να γυρίσει από το άλλο πλευρό και να ξανακοιμηθεί, αποφασίζει να κινηθεί γρήγορα στον αμυντικό τομέα και, στην μόνη πραγματικά ανεξάρτητη ενεργειακή λύση, στην πυρηνική ενέργεια.

Αυτό το «γρήγορα», εκφράστηκε μόλις προχθές από τον Γερμανό Υπουργό Οικονομικών, που επανέφερε την ιδέα της Ευρώπης των δύο ταχυτήτων προκειμένου να παίρνονται ταχύτερα οι αποφάσεις. ( Όπως στις μεγάλες εταιρικές και άλλες οντότητες: Όταν τα διοικητικά συμβούλια γίνουν πολυπληθή, δημιουργούνται οι «εκτελεστές επιτροπές» ).

Η κλασική επιλογή των οικονομικά ισχυρών για τον πυρήνα, φαίνεται ότι θα ενισχυθεί και με τους ικανούς να τρέξουν ταχύτερα. Σε αυτή την ομάδα μπορούμε να είμαστε και ´μεις.

Αλλά.

Αλλά η αμυντική αναβάθμιση της ΕΕ κατά πολλούς περιλαμβάνει και την Τουρκία. Οπότε, η μη συμμετοχή της στα εξοπλιστικά, μπορεί να μη απαιτεί ομοφωνία στο μέλλον.

Στα ενεργειακά, η εξάρτηση της Ευρώπης από το Ρωσικό αέριο τελειώνει το 2027 ( πληρώναμε για να εξοπλίζεται για να μας απειλεί, με ευθύνη των Γερμανών ). Αυτό οδηγεί στην χρήση του αμερικανικού που αποτελεί ένα παράθυρο ευκαιρίας για την Ελλάδα, αλλά η στρατηγική επιλογή της ΕΕ αναγκαστικά είναι η πυρηνική ενέργεια. ( Πλαγίως, 27/ 05/ 25 )

Το παράθυρο θα μείνει καιρό ανοικτό και θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί για να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη μέρα.

Η γενικότερη όμως επιλογή της Ευρώπης δεν μπορεί να είναι άλλη από την πολιτική ενοποίηση και αυτή περνά πλέον όχι από την οικονομική, αλλά από την αμυντική ενοποίηση. ( Πλαγίως,  8/12/ 25 ).

Το έθεσε προχθές ο τελευταίος των μεγάλων Ευρωπαϊστών, ο Μάριο Ντράγκι: Φεντεραλισμός, έστω και χαλαρός. Γιατί τελικά, αυτό που στο βάθος διακυβεύεται είναι τα μοναδικά πολιτικά και πολιτιστικά κεκτημένα της Ευρώπης και η υπεράσπισή τους ξεκινά από την ενιαία στάση απέναντι στην νέα πραγματικότητα.

Λοιπόν σοβαρά: Τα καβγαδάκια και οι γκρινίτσες στα αποδυτήρια αναγκαστικά πρέπει να τελειώνουν, γιατί τώρα μπαίνουμε για να μείνουμε στην πρώτη κατηγορία.

Για να είμαστε δηλαδή στο τραπέζι και όχι στο μενού, όπως είπε ο Καναδός Πρωθυπουργός….

Αλλοιώς, υπάρχουν τα γηπεδάκια 5Χ5  ( με πλαστικό γκαζόν μάλιστα ) και οι μπύρες μετά.