Η εξαφάνιση του αντιπάλου με την θυσία εθνικών συμφερόντων παραμένει κυρίαρχη.

Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε φυσικά, ενώ τώρα δολοφονούνται χαρακτήρες.  

Οι «προοδευτικές και δημοκρατικές δυνάμεις» και εκείνες του «δημοκρατικού τόξου», επικαλούνται ανάλογα με την περίσταση, περιλαμβάνοντας ενίοται ούτε προοδευτικούς, ούτε δημοκράτες, με  μια δημιουργική αριθμητική που ανεβάζει τον πληθυσμό της Ελλάδας στα είκοσι εκατομμύρια.

Η μόνη διαφορά είναι η προσθήκη της τεχνολογίας, που αντικατέστησε, αλλά και ενοποίησε το σύνολο των καφενείων της Χώρας και αναβάθμισε τις αντιπαραθέσεις του χώρου αυτού σε κανονική πολιτική.