Αυτή η κατηγορία γονιών υπήρχε πάντα.

Λες και οι υπόλοιποι δεν θέλουν το καλύτερο για το δικό τους παιδί.

«Το δικό μας παιδί».

Να παίρνει καλούς βαθμούς, αλλιώς φταίνε οι καθηγητές. 

Να μην υπηρετήσει για να μη χάσει τον χρόνο του.

Να μη πάει σε Μονάδες Προκάλυψης και ταλαιπωρηθεί.

Να πάρει πτυχίο πανεπιστημίου ενώ καταφανώς δεν μπορεί.

Να κάνει τρία «μεταπτυχιακά» για να βαρύνει η φυσιογνωμία του.

Να γίνει «γενικός διευθυντής», στην πρώτη του δουλειά.

Και τελικά είναι το δικό τους παιδί που αποκτά προβλήματα για όλη του την ζωή.

Και στον γάμο του, μετά το φανταχτερό πάρτυ, εμφανίζεται ένα άλλο «δικό τους» παιδί, που θέλει και αυτό τα αντίστοιχα.

Τελευταία όμως, το πράγμα παράγινε και το να ξεφτιλίζει ( εκ του ασφαλούς ) συμμαθητές του, ώστε να περάσει δημιουργικά τα άχαρα σχολικά χρόνια, εν όψει του λαμπρού του μέλλοντος, αποτελεί πλέον κοινωνικό πρόβλημα, μια πιο «σικ» οπαδική βία.

Και προσβολή για τους υπόλοιπους γονείς.