Χρονιά που μπήκε με περιοριστικά μέτρα, τα οποία έχουν ξεκινήσει ήδη από την προηγούμενη και δεν έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα σε κανέναν δεν εμπνέει την αισιοδοξία  ότι κάποια πράγματα θα αλλάξουν και η ζωή θα αποκτήσει, αν όχι την κανονικότητα που ήξερε πριν την εκδήλωση της επιδημίας, μέρος τουλάχιστον απ’ αυτή.  

Έτσι, μετά την απογοήτευση που πέρασε όλος ο κόσμος με τους περιορισμούς στον εορτασμό του Δωδεκαημέρου, οι ελπίδες παραπέμφθηκαν στο Πάσχα, το οποίο πολλοί πίστεψαν ότι μετά από ένα χρόνο επιδημίας θα ήταν πραγματικά και μεταφορικά, η Ανάσταση και με τον εορτασμό του θα άρχιζε μια νέα εποχή για όλους. Μια εποχή η οποία μετά την δοκιμασία και την εμπειρία που θα είχε αποκτήσει ζώντας πρωτοφανείς και επικίνδυνες καταστάσεις, θα προχωρούσε με μεγάλα βήματα μπροστά να κερδίσει τον χαμένο χρόνο να επουλώσει τα τραύματα και να αποκαταστήσει την ισορροπία της.

Δεν ήρθαν όμως τα πράγματα ευνοϊκά, η επιδημία παρά τις τεράστιες προσπάθειες με τους εμβολιασμούς σε όλο τον κόσμο, δεν περιορίστηκε τόσο ώστε να επιτρέπει την αποκατάσταση της λαβωμένης ζωής και την ελευθερία των κινήσεων. Ο κόσμος κουρασμένος από τον πολύμηνο εγκλεισμό περίμενε πως με τον ερχομό της άνοιξης θα άλλαζαν τα πράγματα και θα γιόρταζε το Πάσχα με την ίδια διάθεση που είχε πάντα. Έφτασε όμως το Μεγαλοβδόμαδο και οι περιορισμοί προς απογοήτευση όλων εντάθηκαν και σαν να μην έφτανε αυτό, ο καιρός ακολούθησε την ίδια διάθεση και δεν λέει να αφήσει τουλάχιστον την άνοιξη να θριαμβεύσει και με τον τρόπο της να μας αλλάξει την διάθεση.

Σε αυτό το σκηνικό λοιπόν ξεκίνησε μουδιασμένο το φετινό Μεγαλοβδόμαδο καθώς η πιο άσχημη είδηση, αυτή που ακύρωσε σχεδόν το Πάσχα, ήταν ο περιορισμός των μετακινήσεων από τον ένα τόπο στον άλλο, στην ουσία την μετακίνηση από τα αστικά κέντρα στην επαρχία ή τα χωριά που όπως συνηθίζεται επιπόλαια να ακούγεται. Όχι πως ο εορτασμός του Πάσχα στην πόλη δεν είναι ωραίος όσο στην ύπαιθρο, αντίθετα μάλιστα, διακατέχεται από περισσότερη ευλάβεια ιδιαίτερα όταν παρακολουθεί κάποιος τις ακολουθίες ταης Μεγάλης Εβδομάδας στα πάμπολλα, πανέμορφα και  ιστορικά εκκλησάκια που κοσμούν το κέντρο της Αθήνας και την υπόλοιπη Αττική. Το Μεγαλοβδόμαδο στην Αθήνα είναι από τις πιο ωραίες περιόδους της πόλης και έχει τους φανατικούς λάτρεις του και αυτοί είναι πιο διαμορφώνουν το κλίμα που το κάνει διαφορετικό και αγαπητό.

Όπως και να έχει όμως το ζήτημα, όση πίστη και να διαθέτει ο κόσμος, είτε αυτός που θα μείνει μέσα από τα σύνορα των πόλεων και των νομών, είτε αυτός που γιορτάσει το Πάσχα στην ύπαιθρο, οι απουσίες που θα δηλωθούν σε αυτή τη μεγάλη γιορτή, θα είναι πολλές. Όπως χθες, που έτυχε να παρακολουθήσω την ακολουθία της Μεγάλης Τρίτης σε μια εκκλησία της Πλάκας, όπου μόνο ένα ποσοστό από το συνηθισμένο εκκλησίασμα παραβρέθηκε λόγω των περιοριστικών μέτρων, κρατώντας αποστάσεις και με επιφυλάξεις. Τούτο όπως φαίνεται θα επαναληφθεί και τις επόμενες ημέρες μέχρι κάποια στιγμή που θα ξημερώσει η μεγάλη αναστάσιμη ημέρα για να ξαναβρούμε τη ζωή που χάσαμε και αν δεν έχουμε ξεχάσει μέχρι τότε πως γιορτάζαμε τις μεγάλες ημέρες της εκκλησίας μας, θα τις γιορτάσουμε διπλά και τριπλά...

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω