Έφτασε στη μέση ο Απρίλιος και ο καιρός ακόμη να βοηθήσει τη δημιουργία κήπων και καλλιεργειών. Ειδικά εδώ στα ορεινά, μοιάζει να είναι σαν ουρά από τον Μάρτιο, με πολλές εναλλαγές και αρκετό κρύο που δεν επιτρέπει ούτε και στα ποιο πρώιμα και ανθεκτικά κηπευτικά να σκάσουν μύτη έξω από το χώμα το οποίο, όντως τα πρωινά είναι παγωμένο.  

Οι ενδιαφερόμενοι, όσοι δηλαδή ασχολούνται ακόμη με τους κήπους για να έχουν τα δικά τους γνήσια κηπευτικά και να μην περιμένουν πότε και αν θα περάσει το πλανόδιο μανάβικο και όσοι θέλουν να περάσουν τον καιρό τους στο χωριό δημιουργικά, όλο κοιτάνε τα δελτία του καιρού στην τηλεόραση και αγωνιούν μη και δεν προλάβουν να φυτέψουν. Το πράγμα ασφαλώς και δεν είναι πρωτοφανές, αλλά οι κηπουροί και οι καλλιεργητές βιάζονται και θέλουν ο καιρός να κυλάει ανάλογα με τα προγράμματα που βάζουν ενώ πάντα στο μυαλό τους βρίσκεται η ιδέα να συντομέψει η καλλιεργητική περίοδος και να έχουν κηπευτικά πιο νωρίτερα. Η εξάρτηση από την αγορά, στην οποία βρίσκεις, χάρη στις εισαγωγές από άλλες χώρες προϊόντα όλο το χρόνο, έχει διαφθείρει τους καταναλωτές και πολλούς τους κάνει να πιστεύουν πως μπορεί και ο κήπος τους να προσφέρει νωρίτερα κι έτσι τα βάζουν με τον καιρό που τους καθυστερεί και δεν έχουν παραγωγή από τον Μάιο.  

Προσωπικά με απασχολεί κι εμένα αυτό το ζήτημα, από άλλη, διαφορετική πλευρά όμως. Δεν με ενδιαφέρει μια πρώιμη παραγωγή αλλά με την καθυστέρηση, θεριεύουν τόσο πολύ τα αγριόχορτα που δεν αποκλείεται να χρειαστεί και άλλο όργωμα, πράγμα που κοστίζει καθώς ούτε ζευγάρι μουλάρια έχουμε στο χωριό και τα οργώματα με τρακτέρ είναι ακριβά. Χώρια πάλι που για να βγουν τα αγριόχορτα από το χωράφι, χρειάζεται διπλάσιος κόπος.

Πέρα απ’ αυτά όμως, η αταξία του καιρού ευνόησε και όσους άργησαν να βάλουν πρώιμα κηπευτικά και την χρησιμοποιούν ως άλλοθι για την αμέλεια ή ως μια καλή δικαιολογία για τους αληθινούς λόγους που δεν τους επέτρεψαν να μπουν ακόμη στους κήπους. Ανάμεσά τους κι εγώ που για μια σειρά λόγων, δεν φύτεψα κρεμμύδια όταν ο καιρός ήταν καλός τον Μάρτιο και τον Φεβρουάριο και μόλις χθες αποφάσισα να τα βάλω σε ένα κομμάτι του κήπου το οποίο είχα προετοιμάσει από καιρό αλλά οι αναβολές δεν μου το επέτρεψαν.

Εκεί λοιπόν στον μικρό κήπο που θα φιλοξενήσει φέτος τα κρεμμύδια μου και τον οποίο έσκαψα με τα χέρια μου -εννοείται ότι θα τα μαζέψω ξερά γιατί χλωρά ούτε καν που προλαβαίνω να τα δοκιμάσω- βρέθηκα σε ένα δίλλημα για το οποίο, η απάντηση θα δοθεί όταν με το καλό έρθει η ώρα της συγκομιδής. Ο πυρήνας του διλλήματος βέβαια ήταν άλλος. Η περιέργεια για τα είδη των κρεμμυδιών που έχουν τα σχετικά καταστήματα και απ’ αυτά εφοδιάζονται όσοι θέλουν να καλλιεργήσουν. Στενά, φουσκωτά, μακρουλά, κοντά, κόκκινα, άσπρα, γλυκά, καυτερά είναι τα είδη που βλέπει κάποιος στα ράφια τους και αν δεν έχει πείρα από την καλλιέργεια κάποιου είδους ή πληροφορίες από έναν άλλο καλλιεργητή που τα καλλιέργησε, θέλει να δοκιμάσει. Έτσι, ξεπερνά τους όποιους δισταγμούς έχει και διαλέγει όχι εκείνα που κατά παράδοση καλλιεργούσαν σε κάποιον τόπο και η ποιότητά τους δεν αμφισβητείτο από κανέναν, αλλά όποια είναι πιο ελκυστικά στην εμφάνιση, λες και αυτά θα γίνουν πανομοιότυπα με τον σπόρο. Δεν έχει σημασία αυτό, η εντύπωση που δημιουργεί ένα κρεμμυδάκι που θα βρεθεί μέσα στο χώμα και θα βγει σαν ένα κρεμμύδι μεγάλο σαν πορτοκάλι, είναι αυτή που λειτουργεί ως κριτήριο για την προμήθειά του χωρίς να λογαριάζεται αν αυτό είναι αποδοτικό στα συγκεκριμένα χώματα, ούτε και ποια υποστήριξη σε λιπάσματα, φάρμακα ή άρδευση χρειάζεται.   

Όπως όλοι οι άλλοι λοιπόν έτσι κι εγώ πήρα να φυτέψω δυο ειδών κρεμμύδια – κόκκινα και άσπρα και μόλις ήρθε η ώρα να τα βάλω στο χώμα, το μόνο δίλημα που προέκυψε ήταν ποια θα βάλω αριστερά και ποια δεξιά, χωρίς φυσικά το χώμα να έχει καμιά διαφορά. Η επιλογή δεν είχε να κάνει με πολιτική, ούτε καν στην σκέψη μου δεν υπήρξε τέτοιος υποβιβασμός των κρεμμυδιών αλλά ήταν μόνο χωροταξικό του κήπου. Τώρα, περιμένω τον Αύγουστο τώρα για την κριτική πρώτα από την μάνα μου που ποτέ δεν είχε αυτή την πολυτέλεια της επιλογής στα κρεμμύδια που επρόκειτο να φυτέψει και ήταν ευχαριστημένη αν γλίτωναν τα μισά απ’ όσα έβαζε στον από τα διάφορα πλάσματα (τετράνυχους, σαλιγκάρια, κάμπιες, ποντίκια, ασβούς, κατσίκια) που τους αρέσει να τα δοκιμάζουν, ανεξάρτητα τι χρώμα έχουν τα κρεμμύδια κάτω από τη φλούδα τους.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω