Τον καιρό τελικά τον δημιουργούν με την υπερβολική προβολή του τα μέσα ενημέρωσης· τα ίδια πάλι τον λησμονούν όταν... φουσκώνει άλλο θέμα που μπορεί να αυξήσει την θεαματικότητα, οπότε η σχετική ειδησεογραφία θάβεται στο αρχείο και μόνο λίγοι θυμούνται  κάποιες και εξαιρετικές στιγμές του. Τελευταία, με την εξάπλωση και την εδραίωση των κοινωνικών δικτύων ως μέσα επικοινωνίας, ο καιρός κάθε τόπου προβάλλεται έντονα από τους ντόπιους χρήστες, είτε από την αρνητική πλευρά, δηλαδή τις συνέπειες του πάνω σε πράγματα και καταστάσεις αλλά και γιατί μέσω κάποιων φωτογραφιών αναδεικνύεται με άλλες όψεις και με αυτόν τον τρόπο τις δημοσιοποιούν να τις γνωρίσουν και οι άλλοι, αυτοί που τον ξέρουν λίγο και από τα ταξίδια τους.

Η πρόσφατη κακοκαιρία με το όνομα «Μήδεια» την οποία θα θυμόμαστε για χρόνια, τόσο για το χιόνι που έπεσε στην Αττική, ακόμη και σε περιοχές που σπάνια χιονίζει αλλά και την αποκάλυψη τόσων αδυναμιών του κράτους και των πολιτών βεβαίως, θα μείνει αξέχαστη για την Αμοργό, ένα νησί που σπάνια χιονίζει και όταν συμβαίνει αυτό, τότε όλα μοιάζουν σαν παραμύθι που εκτυλίσσεται σε απόκοσμα νησιά στις βόρειες χώρες. Έτσι έζησαν περίπου την ημέρα που η «Μήδεια», το κλιματολογικό δηλαδή σύστημα που πέρασε πάνω από τις Κυκλάδες και άδειασε αρκετό χιόνι στα καταπράσινα, όπως είναι τώρα νησιά.

Φυσικά δεν χιόνισε όπως στην Πίνδο ή την Εύβοια, αλλά ήταν αρκετό να αλλάξει το χρώμα του νησιού και να φτάσει ακόμη ως τη θάλασσα δίνονται σε όλα τα στοιχεία της Αμοργού άλλες διαστάσεις, πρωτόγνωρες για πολλούς γιατί είχαν πολλά χρόνια να δουν κάτι τέτοιο. Ασφαλώς και είχε ρίξει πάλι τόσο χιόνι αλλά σε χρόνια που κανένας δεν το θυμάται και επειδή τότε κανένας δεν το αντιμετώπιζε σαν φαινόμενο, αλλά σαν μια λειτουργία της φύσης μέσα στον κύκλο του χρόνου, οι σχετικές αφηγήσεις σπανίζουν και στο σύγχρονο λεύκωμα της Αμοργού προστέθηκαν πολλές φωτογραφίες που την δείχνουν χιονισμένη.

Για όσους την γνωρίζουμε, με το σκουροπράσινο της χαμηλής βλάστησης σε όλο το σώμα της, ως τις ψηλές κορυφές φτάνουν, τους επιβλητικούς απότομους βράχους και την πιο γαλάζια θάλασσα του κόσμου, το λευκό σεντόνι που απλώθηκε πάνω της ήταν μια πρόκληση σε όλες τις αισθήσεις και πιο πολύ στην όραση που είχε μπροστά της χιονισμένους τους μύλους της Χώρας, χιονισμένες τις βάρκες στα Κατάπολα και στην Αιγιάλη, χιόνι πάνω στα χωριά με τα άσπρα σπίτια, στους γαλάζιους τρούλους των εκκλησιών, χιόνι παντού, στις ξερολιθιές, στις φραγκοσυκιές, στους λίγους φοίνικες, στα χειμωνιάτικα μποστανικά, στις ράχες των κατσικιών, στα σαμάρια των γαϊδάρων.

Σε όλες τις μεριές της Αμοργού ήταν όμορφα όταν έπεφτε το χιόνι αλλά εκεί που το θέαμα ήταν ανεπανάληπτο, ήταν στο μοναδικό μοναστήρι της Χοζοβιώτισας και όποιος το έβλεπε από το ψηλά μπαλκόνια μαγεύονταν. Οι χιονονιφάδες έρχονταν πυκνές και κατά κύματα όπως τις έσπρωχνε ο αέρας από τα βράχια, στροβιλίζονταν στο θεόρατο κενό πάνω από το μοναστήρι και κατόπιν, δημιουργώντας μια κουρτίνα μπροστά του έπεφταν αργά – αργά στη θάλασσα. Όλα ήταν σιωπηλά, ακόμα και η συνήθως ταραγμένη θάλασσα κάτω από το μοναστήρι ήταν ήσυχη, ζούσε κι αυτή το θαύμα του χιονιού που έπεφτε να λιώσει στην γαλάζια αγκαλιά της. Ένα σύννεφο από χιονονιφάδες πέφτει σε όλο το πέλαγος, ως την Αστυπάλαια, στο κέντρο του Αιγαίου, πέρα ως την Κάλυμνο.

Το χιόνι αναστάτωσε για λίγο την Αμοργό, όπως και τις γειτονικές Μικρές Κυκλάδες που κι αυτές είχαν χρόνια να το δουν στον τόπο τους. Δεν κράτησε όμως πολύ, γρήγορα άρχισε να λιώνει και να αποκαλύπτει μια γη απορημένη από την ανεπάντεχη αγκαλιά του. Όλα σιγά – σιγά άρχισαν να παίρνουν πάλι το αυστηρό σχήμα τους, να τεντώνονται να στεγνώσουν, να βρίσκουν το ρυθμό τους πιο αισιόδοξα για τούτη την άνοιξη που έρχεται σκεπτική και περιορισμένη από την πανδημία που δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Λίγο κράτησε και ενθουσίασε όσους αρέσκονται να φωτογραφίζουν τις μικρές πατρίδες τους και να μας κάνουν να επιθυμούμε ταξίδια σε αυτές όλο το χρόνο. Ανάμεσά τους και η καλή φίλη Ελευθερία Ψυχογιού τις φωτογραφίες της οποίας βλέπουμε σε αυτό το μικρό νοερό ταξίδι στην χιονισμένη Αμοργό και την ευχαριστούμε πολύ.

Ο Ηλίας Γ. Προβόπουλος γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μεγάλη Κάψη της Δυτικής Φθιώτιδας. Έγινε δημοσιογράφος και εργάστηκε επί πολλά χρόνια και αποκλειστικά στις εφημερίδες, κυρίως στην «Ελευθεροτυπία» από τις στήλες της οποίας οργάνωσε και προέβαλλε μια ειδική αρθρογραφία με τον τίτλο «Μικρές Πατρίδες» για την ελληνική περιφέρεια και τους ανθρώπους της καθώς και για την Αθήνα, τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζει να γράφει και να δημοσιεύει φωτογραφίες με την ίδια θεματογραφία στο actimon.blogspot.com ενώ εκδίδει και βιβλία που έχουν σχέση με την τοπική ιστορία.

*Αραρίσκω = Συνάπτω, συνδέω, προσαρμόζω