Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να αποστείλει προειδοποιητική επιστολή στο Βέλγιο, καλώντας το να τροποποιήσει τους κανόνες του σύμφωνα με τους οποίους οι βελγικές εταιρείες ασφάλισης ζωής απαλλάσσονται ουσιαστικά ή σχεδόν πλήρως από τον φόρο εισοδήματος από μερίσματα, τόκους και ακίνητη περιουσία, συμπεριλαμβανομένων των κεφαλαιακών κερδών.

Ωστόσο, τα εξερχόμενα μερίσματα και οι τόκοι ή τα εισοδήματα που καταβάλλονται σε εταιρείες ασφάλισης ζωής που είναι εγκατεστημένες σε άλλες χώρες της ΕΕ / του ΕΟΧ υπόκεινται σε παρακρατούμενους στην πηγή φόρους που κυμαίνονται γενικά από 15 % έως 30 %, ενώ τα εξερχόμενα εισοδήματα από ακίνητη περιουσία υπόκεινται σε φόρο εταιρειών.

Κατ' αναλογία με τις υποθέσεις C-342/10 Επιτροπή κατά Φινλανδίας και C-641/17 College Pension Plan of British Columbia, η Επιτροπή θεωρεί ότι η υψηλότερη φορολόγηση αλλοδαπών ασφαλιστικών εταιρειών δεν συμβιβάζεται με την ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων την οποία εγγυώνται το άρθρο 63 της ΣΛΕΕ και το άρθρο 40 της συμφωνίας ΕΟΧ.

Το Βέλγιο έχει πλέον προθεσμία δύο μηνών για να απαντήσει ικανοποιητικά. Διαφορετικά, η Επιτροπή μπορεί να αποφασίσει να αποστείλει αιτιολογημένη γνώμη.

Απόφαση του Δικαστηρίου (τέταρτο τμήμα) της 8ης Νοεμβρίου 2012 - Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά Δημοκρατία της Φινλανδίας
(Υπόθεση C-342/10) 
(Παράβαση κράτους μέλους - Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων - Άρθρο 63 ΣΛΕΕ - Συμφωνία για τον ΕΟΧ - Άρθρο 40 - Φορολόγηση των μερισμάτων που καταβάλλονται σε αλλοδαπά συνταξιοδοτικά ταμεία)
Γλώσσα διαδικασίας: η φινλανδική

Διάδικοι
Προσφεύγουσα: Ευρωπαϊκή Επιτροπή (εκπρόσωποι: R. Lyal και I. Koskinen)
Καθής: Δημοκρατία της Φινλανδίας (εκπρόσωπος: J. Heliskoski)
Παρεμβαίνοντες υπέρ της καθής: Βασίλειο της Δανίας (εκπρόσωπος: C. Vang), Γαλλική Δημοκρατία (εκπρόσωποι: G. de Bergues και N. Rouam), Βασίλειο των Κάτω Χωρών (εκπρόσωποι: C. Wissels και M. Noort), Βασίλειο της Σουηδίας (εκπρόσωποι: A. Falk και S. Johannesson) Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας (εκπρόσωποι: H. Walker, επικουρούμενη από τον G. Facenna, barrister)

Αντικείμενο
Παράβαση κράτους μέλους - Παράβαση των άρθρων 63 ΣΛΕΕ και 40 της Συμφωνίας ΕΟΧ - Φορολογικές διακρίσεις - Εθνική νομοθεσία που υπάγει τα μερίσματα που καταβάλλονται από ημεδαπές εταιρείες σε αλλοδαπά συνταξιοδοτικά ταμεία σε αυστηρότερο φορολογικό καθεστώς από αυτό που εφαρμόζεται στα εθνικά συνταξιοδοτικά ταμεία

Διατακτικό
Το Δικαστήριο αποφασίζει:
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας, θεσπίζοντας και διατηρώντας σε ισχύ το σύστημα στο πλαίσιο του οποίου τα μερίσματα που διανέμονται σε αλλοδαπά συνταξιοδοτικά ταμεία φορολογούνται κατά τρόπο που συνεπάγεται δυσμενή διάκριση, παρέβη τις υποχρεώσεις που υπέχει από το άρθρο 63 ΣΛΕΕ και από το άρθρο 40 της Συμφωνίας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο της 2ας Μαΐου 1992.
Η Δημοκρατία της Φινλανδίας φέρει τα δικαστικά έξοδά της καθώς και τα έξοδα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Το Βασίλειο της Δανίας, η Γαλλική Δημοκρατία, το Βασίλειο των Κάτω Χωρών, το Βασίλειο της Σουηδίας και το Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας φέρουν τα δικαστικά έξοδά τους.

Απόφαση του Δικαστηρίου (δεύτερο τμήμα) της 13ης Νοεμβρίου 2019 [αίτηση του Finanzgericht München (Γερμανία) για την έκδοση προδικαστικής αποφάσεως] – College Pension Plan of British Columbia κατά Finanzamt München Abteilung III
(Υπόθεση C-641/17) ¹
(Προδικαστική παραπομπή – Ελεύθερη κυκλοφορία των κεφαλαίων – Φορολογία των συνταξιοδοτικών ταμείων – Διαφορετική μεταχείριση μεταξύ ημεδαπών και αλλοδαπών συνταξιοδοτικών ταμείων – Κανονιστική ρύθμιση κράτους μέλους παρέχουσα τη δυνατότητα στα ημεδαπά συνταξιοδοτικά ταμεία να μειώνουν τα φορολογητέα κέρδη τους, εκπίπτοντας τα αποθεματικά που προορίζονται για την καταβολή συντάξεων και συμψηφίζοντας τον φόρο που παρακρατείται επί των μερισμάτων με τον φόρο εταιριών – Συγκρισιμότητα των καταστάσεων – Δικαιολόγηση)
Γλώσσα διαδικασίας: η γερμανική

Αιτούν δικαστήριο
Finanzgericht München

Διάδικοι στην υπόθεση της κύριας δίκης
College Pension Plan of British Columbia κατά Finanzamt München Abteilung III

Διατακτικό

Τα άρθρα 63 και 65 ΣΛΕΕ αντιτίθενται σε εθνική ρύθμιση δυνάμει της οποίας τα μερίσματα που διανέμει ημεδαπή εταιρία σε ημεδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο, αφενός, υπόκεινται σε παρακρατούμενο στην πηγή φόρο ο οποίος μπορεί να συμψηφιστεί στο σύνολό του με τον οφειλόμενο από το ταμείο αυτό φόρο εταιριών, με δυνατότητα επιστροφής φόρου σε περίπτωση που ο παρακρατηθείς στην πηγή φόρος υπερβαίνει τον οφειλόμενο από το ταμείο φόρο εταιριών, και, αφετέρου, τα μερίσματα αυτά δεν προκαλούν αύξηση ή προκαλούν μικρή μόνον αύξηση του φορολογητέου αποτελέσματος όσον αφορά τον φόρο εταιριών, λόγω της δυνατότητας εκπτώσεως των προοριζόμενων για την κάλυψη υποχρεώσεων καταβολής συντάξεων αποθεματικών από το εν λόγω αποτέλεσμα, ενώ τα μερίσματα που καταβάλλονται σε αλλοδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο φορολογούνται με παρακράτηση στην πηγή και ο παρακρατούμενος φόρος είναι οριστικός, όταν το αλλοδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο χρησιμοποιεί τα εισπραττόμενα μερίσματα για τη σύσταση αποθεματικών προς κάλυψη των συντάξεων τις οποίες θα πρέπει να καταβάλλει στο μέλλον, πράγμα το οποίο εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο να εξακριβώσει.

Το άρθρο 64, παράγραφος 1, ΣΛΕΕ έχει την έννοια ότι, για την εφαρμογή της διατάξεως αυτής, δεν μπορεί να θεωρηθεί ως περιορισμός ο οποίος υφίστατο στις 31 Δεκεμβρίου 1993 εθνική ρύθμιση κατά την οποία τα μερίσματα που διανέμει ημεδαπή εταιρία σε ημεδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο, αφενός, υπόκεινται σε φόρο που παρακρατείται στην πηγή και μπορεί να συμψηφιστεί στο σύνολό του με τον οφειλόμενο από το ταμείο αυτό φόρο, με δυνατότητα επιστροφής σε περίπτωση που ο παρακρατηθείς στην πηγή φόρος υπερβαίνει τον οφειλόμενο από το ταμείο φόρο εταιριών και, αφετέρου, δεν προκαλούν αύξηση του φορολογητέου αποτελέσματος όσον αφορά τον οφειλόμενο φόρο εταιριών ή προκαλούν μικρή μόνον αύξηση αυτού λόγω της δυνατότητας εκπτώσεως από το εν λόγω αποτέλεσμα των αποθεματικών για την κάλυψη υποχρεώσεων καταβολής συντάξεων, ενώ για τα μερίσματα που καταβάλλονται σε αλλοδαπό συνταξιοδοτικό ταμείο ο φόρος παρακρατείται στην πηγή και είναι για το ταμείο αυτό οριστικός.

¹ ΕΕ C 112 της 26.3.2018.