Σε κλίμα συγκίνησης πραγματοποιήθηκαν σήμερα τα αποκαλυπτήρια της πλακέτας στο χώρο όπου βρήκαν τραγικό θάνατο οι τρεις εργαζόμενοι της Marfin, κατά την επίθεση στο τραπεζικό κατάστημα τον Μάιο του 2010.

H τελετή, έγινε παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, του Pρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη και της προέδρου του ΚΙΝΑΛ, Φώφης Γεννηματά, ενώ τον εναρκτήριο χαιρετισμό έκανε ο δήμαρχος Αθηναίων Κώστας Μπακογιάννης.

Πάνω στην πλακέτα αναγράφονται τα εξής: «Σε αυτο το κτίριο στις 5 Μαΐου 2010 δολοφονήθηκαν η Παρασκευή Ζούλια, η εγκυμονούσα Αγγελική Παπαθανασοπούλου, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης, θύματα του τυφλού μίσους που γεννά ο διχασμός. Τιμούμε τη μνήμη τους. Ποτέ ξανά. Μάιος 2020».

«Η σημερινή πρωτοβουλία της πολιτείας να τοποθετήσει πλακέτα μνήμης στο σημείο όπου, δέκα χρόνια πριν, βρήκαν φρικτό θάνατο τόσο άδικα και αναίτια τρεις συνάνθρωποί μας, η Παρασκευή Ζούλια, ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης και η Αγγελική Παπαθανασοπούλου με το αγέννητο μωρό της, δεν είναι απλώς μια συμβολική χειρονομία διάσωσης της μνήμης τους, αλλά και ένα πρώτο μικρό βήμα για τη δικαίωσή τους" δήλωσε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας και συνέχισε: "Η τιμή της μνήμης πολιτών που έχουν πέσει θύματα μίσους και ιδεολογικής βίας, δεν μπορεί να αποτελεί πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης και διχασμού. Αντιθέτως, πρέπει να μας βρίσκει όλους ενωμένους. Τραγικά γεγονότα σαν και αυτό, είναι ασυμβίβαστα με τη δημοκρατική μας παράδοση και την κοινωνία που οραματιζόμαστε. Ελπίζω και εύχομαι να μην ξαναζήσουμε ποτέ στη χώρα μας εκδηλώσεις ακραίας πόλωσης και τυφλής βίας.»

«Σήμερα, σε μία λιτή τελετή παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας, τιμήσαμε τη μνήμη τριών συμπολιτών μας: Της Παρασκευής, της εγκυμονούσας Αγγελικής, του Επαμεινώνδα, οι οποίοι δολοφονήθηκαν τραγικά πριν από δέκα χρόνια σε αυτό ακριβώς το κτίριο.
Ο συμβολισμός της σημερινής κίνησης είναι σαφής και ξεκάθαρος: Ποτέ ξανά να μην πέσει η χώρα θύμα του τυφλού διχασμού, του μίσους, της βίας, η οποία -δυστυχώς- δεν μπορεί να δικαιολογηθεί πότε και από όπου κι αν προέρχεται ιδεολογικά.
Θα έπρεπε, σήμερα, σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος να είναι παρών σε αυτήν την τελετή, ώστε να στείλουμε ενωμένοι ένα μήνυμα ότι αυτές τις δύσκολες εποχές για τον τόπο μας τις έχουμε αφήσει οριστικά πίσω μας. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε να είμαστε εδώ όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, όπως πιστεύω ότι θα το επιθυμούσε το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Κρίμα.
Σε κάθε περίπτωση προχωράμε μπροστά, αφήνοντας πίσω μας αυτές τις εποχές. Με ζωντανές, όμως, τις μνήμες, χαραγμένες για πάντα στην ψυχή μας, μιας εποχής η οποία μας πόνεσε όλους πάρα πολύ. Και πόνεσε περισσότερο από όλους τις οικογένειες των θυμάτων που και σήμερα αναζητούν, με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, την τελική δικαίωση» δήλωσε από την πλευρά του ο Πρωθυπουργός, ο οποίος συνομίλησε, πριν και μετά την τελετή, με συγγενείς των θυμάτων.

«Οι ψυχές των θυμάτων θα ζητούν πάντα δικαίωση στην αποκάλυψη και τιμωρία των δραστών, στην ενότητα, ενάντια στην πόλωση και στον διχασμό που γεννά βία. Γι’ αυτό είμαι εδώ, αυτή είναι η θέση της Δημοκρατικής παράταξης» τόνισε η Φώφη Γεννηματά, μετά την τελετή μνήμης.

Ανοίγοντας την λιτή και σύντομη τελετή ο Κώστας Μπακογιάννης έστειλε ηχηρό μήνυμα ενάντια στο μίσος και την βία απ΄όπου κι αν προέρχεται ενώ ζήτησε συγνώμη από τις οικογένειες των τριών θυμάτων γιατί η εκδήλωση αυτή καθυστέρησε πολλά χρόνια αλλά και επειδή οι δολοφόνοι τριών νέων ανθρώπων ανάμεσα στους οποίους και μία εγκυμονούσα μητέρα κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι. Ειδικότερα τόνισε τα εξής: «Εξοχότατη κυρία Πρόεδρε της Δημοκρατίας, αποτελεί μεγάλη τιμή για εμάς, η παρουσία σας σήμερα εδώ, σε αυτή τη σεμνή αλλά εξαιρετικά σημαντική συμβολική στιγμή. Κύριε Πρωθυπουργέ, κύριε Πρόεδρε της Βουλής, κυρία Πρόεδρε του Κινήματος Αλλαγής, κύριοι εκπρόσωποι των κομμάτων, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που ανταποκριθήκατε στην ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας για εθνική ομοψυχία και εθνική ενότητα.
Επιτρέψτε μου σήμερα να απευθυνθώ στις οικογένειες των τριών αδικοχαμένων συνανθρώπων μας. Της εγκυμονούσας Αγγελικής, της Παρασκευής και του Επαμεινώνδα.
Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο που είστε σήμερα όλοι εδώ. Το ξέρω γιατί το έχω ζήσει, το ξέρω γιατί το έχω βιώσει. Κάθε τέτοια στιγμή, όσο τιμητική κι αν είναι, αναμοχλεύει συναισθήματα. Πικρά συναισθήματα. Γιατί η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποιες απώλειες με τις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να μάθουμε να ζούμε. Δεν μπορούμε ποτέ να τις ξεπεράσουμε. Και η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν λόγια, τα λόγια είναι πολύ φτωχά και καμία επιγραφή, κανένα μνημείο δεν μπορεί να φέρει πίσω τους αγαπημένους σας. Και ξέρω ακόμα ότι τίποτα δεν υποκαθιστά μία αγκαλιά ή ένα φιλί.
Όμως αυτό που γίνεται σήμερα είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και θέλω να με πιστέψετε όταν σας λέω ότι η ζωή πάντα κερδίζει. Η ζωή πάντα νικάει. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Γιατί αυτό που γίνεται σήμερα έχει πολλαπλή σημασία.
Θα ήθελα πρώτα απ' όλα διερμηνεύοντας τα συναισθήματα όλων των Αθηναίων, να σας ζητήσω μια πάρα πολύ μεγάλη συγγνώμη. Μία πάρα πολύ μεγάλη συγγνώμη, γιατί αυτό που κάνουμε τώρα που είναι το ελάχιστο και το αυτονόητο, έπρεπε να το έχουμε κάνει εδώ και πολλά χρόνια. Θέλω επίσης ως δήμαρχος της πόλης που γέννησε την Δημοκρατία, να σας ζητήσω μία πάρα πολύ μεγάλη συγγνώμη, γιατί οι άνθρωποι σας δεν έχουν δικαιωθεί. Γιατί οι δολοφόνοι τους- τι ντροπή- εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι.
Όμως αυτό που γίνεται σήμερα είναι σημαντικό και για έναν ακόμα λόγο. Γιατί σήμερα όλοι μαζί -η Ελληνική Πολιτεία- ανοίγουμε έναν άλλο δρόμο. Έναν δρόμο μακριά από τη διχόνοια και την εχθροπάθεια. Έναν δρόμο μακριά από το "εμείς ή εσείς" ή ακόμα χειρότερα από το "εμείς ή κάνεις". Έναν δρόμο που μπορούμε να τον περπατήσουμε όλοι μαζί, αρκεί να βάλουμε πλάτη. Και όλοι μαζί να ανεβάσουμε τη Δημοκρατία μας λίγο ψηλότερα.
Η δολερή διχόνοια, όπως λέει ο εθνικός ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, δεν είναι σύμφυτη με την ιστορία, την παράδοση και το ήθος των Ελλήνων. Ατράνταχτη απόδειξη ότι έχουμε επιβιώσει ανά τους αιώνες. Και ναι, προφανώς υπάρχουν διαφορές, πολιτικές και ιδεολογικές. Είναι θεμιτές, είναι και αναγκαίες. Αλλά επειδή διαφωνούμε δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συνυπάρχουμε. Ποιο είναι λοιπόν το μήνυμα σήμερα; Είναι ένα μήνυμα ηχηρό, ένα μήνυμα ενάντια στο μίσος, ένα μήνυμα ενάντια στη βία, απ' όπου κι αν προέρχεται. Χωρίς συμψηφισμούς, χωρίς αστερίσκους, χωρίς "ναι μεν αλλά". Είναι ένα μήνυμα σεβασμού στη μνήμη, με νηφαλιότητα, με σταθερότητα. Είναι το "ποτέ ξανά".»