Ενα από τα επιχειρηµατικά και όχι µόνο σύγχρονα ασφαλιστικά «εγκλήµατα» ήταν και το «κλείσιµο» της ασφαλιστικής εταιρείας «Αστήρ», ενός θρυλικού ονόµατος που σήµαινε σιγουριά, ιστορία, εγγύηση. Ταυτόχρονα ήταν και µια «σµίκρυνση» της ελληνικής παρουσίας έναντι των ξένων.
∆εν κέρδισε από αυτή την πράξη ούτε η Εθνική ούτε η ελληνική ασφαλιστική αγορά και οι επικεφαλής αυτών των κινήσεων θα ‘πρεπε να λογοδοτήσουν. Τώρα που η Εθνική Ασφαλιστική είναι σε µια µεταβατική κατάσταση στις στρατηγικές της είναι ευκαιρία να τεθεί σε συζήτηση και το θέµα αν έχουν το δικαίωµα κάποιοι «µεταβατικοί» υπάλληλοι να παίρνουν τόσο εύκολα αποφάσεις για εταιρείες που επί πολλά χρόνια στηρίζονταν σε λέξεις που αντιπροσώπευαν κάτι περισσότερο από µια εταιρεία και µεγάλωναν ή λειτουργούσαν ως κρατικές, του ελληνικού λαού, εθνικές κ.λπ.
Η «υποχρεωτική» ασφάλιση και υποδείξεις να σφαλίζονται οι κρατικές εταιρείες δηµοσίου χαρακτήρα στην Εθνική, αφαιρούν το δικαίωµα να τις διαχειρίζονται διάφορα πρόσωπα «αµφιβόλου» στρατηγικής....
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, όπως κυκλοφορεί στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 137 που κυκλοφορεί στα περίπτερα όλης της χώρας
