Ο πατέρας μου είχε κατά τη διάρκεια της κατοχής σώσει μια Εβραία, την Κάρμεν. Έκρυβε αυτήν και τη μητέρα της στο σπίτι του μέχρι την απελευθέρωση. Μετά οι δρόμοι τους χώρισαν. Ξανασυναντήθηκαν τυχαία στα μέσα της δεκαετίας του ’50 όταν ο πατέρας μου άρτι αφιχθείς από την επαρχία στην Αθήνα και πατέρας δύο παιδιών έψαχνε απελπισμένα να βρει δουλειά και δεν μπορούσε διότι τότε ζήταγαν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων ακόμα... και για δουλειά σε εργοστάσιο. Ο πατέρας μου, λόγω του ότι ήταν χαρακτηρισμένος ως αριστερός, δε διέθετε το πιστοποιητικό. Η Κάρμεν από την άλλη, είχε καλοπαντρευτεί έναν Ιταλό που εργαζόταν στην ιταλική πρεσβεία της Αθήνας, ανήκε συνεπώς στην ανώτερη τάξη και είχε αποκτήσει ένα αγοράκι τον Κάρλο που ήταν στην ηλικία που ήμασταν εγώ και ο αδερφός μου.

Ήταν η σειρά της Κάρμεν να σώσει τον πατέρα μου και το έκανε, στέλνοντάς τον να πιάσει δουλειά σε ένα ιταλικό εργοστάσιο που δούλευε στην Ελλάδα με επιστολή από την ιταλική πρεσβεία, πράγμα που καθιστούσε άκυρη τη μη ύπαρξη πιστοποιητικού κοινωνικών φρονημάτων. Αυτό οδήγησε σε στενή σχέση τις δύο οικογένειες για ένα διάστημα, μέχρι ο άντρας της Κάρμεν να πάρει μετάθεση και να φύγουν οικογενειακώς για το εξωτερικό. Σε αυτό το διάστημα εγώ και ο αδερφός μου συναντιόμασταν συχνά και παίζαμε με τον Κάρλο. Ο Κάρλο είχε ένα σωρό παιχνίδια, εμείς τίποτα. Εμείς ανακαλύψαμε τη μαγεία των παιχνιδιών (και τι παιχνίδια!Καταπληκτικές μινιατούρες αυτοκινήτων, πλοίων, αεροπλάνων και ένα σωρό άλλα θαύματα) και ο Κάρλος ανακάλυψε τη μαγεία του παιχνιδιού, δηλαδή να βάζει τη φαντασία του να δίνει καθημερινά αντικείμενα γύρω του το νόημα που χρειάζονται για να γίνουν παιχνίδι (όπως ο αδερφός μου που κουνούσε μπρος-πίσω ένα ανοιχτό παραθυρόφυλλο και φανταζόταν ότι οδηγούσε ένα ανατρεπόμενο φορτηγό και ξεφόρτωνε άμμο).

Όταν ο Κάρλο έφυγε μας άφησε όλα τα παιχνίδια του και έτσι εμείς βρεθήκαμε μες τη μαύρη φτώχεια μας να έχουμε παιχνίδια που ήταν πολυτελή ακόμα και για καλοστεκούμενες ελληνικές οικογένειες. Αλλά ο Κάρλο είχε αποκτήσει κάτι πιο πολύτιμο. Τη χαρά του παιχνιδιού που γίνεται χωρίς παιχνίδια. Και όχι μόνο αυτό. Ο πατέρας και η μητέρα μας, επειδή ακριβώς δεν είχαν λεφτά για να μας αγοράσουν παιχνίδια, έπαιζαν μαζί μας, ασχολούνταν με εμάς. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο πατώντας εδώ.

**Τα θέματα για το παιδί είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας της εφημερίδας «Παιδικός Σταθμός για Γονείς» και των ανθρώπων του νηπιακού κέντρου «Μανταρίνι».

Κάντε click εδώ: www.psgg.gr και βρείτε όλα τα θέματα που αφορούν στην υγεία, ψυχολογία, ανάπτυξη, διατροφή, συμβουλευτική των παιδιών.

Νηπιαγωγείο & Βρεφονηπιακό Κέντρο
ΜΑΝΤΑΡΙΝΙ
Λ. Κατσώνη 42 & Μ. Μπότσαρη, 145 61 Κηφισιά
Τηλ.: 210-8012761 Τηλ. & Fax: 210-6233243