Στη σύγχρονη εποχή που συχνά γίνεται αναφορά στον επαγγελματισμό, την εξειδίκευση και την παροχή ποιοτικών υπηρεσιών στο περιβάλλον εργασίας, είναι λογικό να προβάλλονται διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις σε αυτό και να υπάρχει πίεση σε καθημερινή βάση, προκείμενου να μπορέσει να ανταποκριθεί κάποιος στο ζητούμενο.

Σημαντικό ρόλο στον εργασιακό χώρο διαδραματίζουν τόσα τα πρόσωπα, η ομάδα, όσο και η διοίκησή της, η οποία καλείται να εργαστεί, να συνεργαστεί σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, προκειμένου να φέρει σε πέρας το έργο της.

Συχνά παρατηρείται το φαινόμενο να μην επιτυγχάνεται το προσδοκώμενο αποτέλεσμα, οπότε κρίνεται απαραίτητο να διερευνηθούν εκείνα τα σημεία που επιδέχονται βελτίωσης, προκειμένου να επιτευχτεί ο στόχος.

Ποιός είναι ο ρόλος του ηγέτη; Ποιά η διαφορά του από εκείνον που απλά ασκεί διοίκηση; Ποιά είναι η ευθύνη του; Πώς χρειάζεται να ενεργήσει σε περιπτώσεις που δεν επιτυγχάνεται το προσδοκώμενο αποτέλεσμα;

Επικρατεί η άποψη ότι ο ρόλος του ηγέτη εφάπτεται ίσως σε κάποια σημεία με το ρόλο του μάνατζερ (διοικητή, προϊσταμένου), αλλά δεν ταυτίζεται. Ο πρώτος οραματίζεται, καταστρώνει στρατηγική, εμπνέει τους άλλους γύρω του, προκαλεί και προβαίνει σε αλλαγές, δίνει έμφαση στο μέλλον, κ.ά., σε αντίθεση με τον δεύτερο ο οποίος εστιάζει την προσοχή του στη διεκπεραίωση όσων υποδεικνύονται, στη διαχείριση των καταστάσεων, στον έλεγχο (επιβράβευση, τιμωρία) των εργαζομένων κ.ά. (Everard, Moris & Wilson, Μπουραντάς).

Πολλές φορές σε ένα εργασιακό περιβάλλον αντικατοπτρίζεται μια μικρή κοινωνία με τα θετικά και τα αρνητικά της στοιχεία. Η ηρεμία και συνεργασία που θα πρέπει να αγγίζει κάθε επίπεδο, είναι εκείνα που συμβάλλουν στην αρμονικότητα των σχέσεων μεταξύ των εργαζομένων, στην καλλιέργεια της θετικής σκέψης, αλλά και στην αποτελεσματικότητα ως προς τους λειτουργικούς σκοπούς και στόχους.

Θα πρέπει να έχουμε κατά νου ότι σε κάθε επαγγελματικό χώρο εκείνο που δίνει αξία και συντελεί στην όποια επιτυχία είναι τα πρόσωπα διότι είναι αυτά που μπορούν να δώσουν την προστιθέμενη αξία και να οδηγήσουν στην επιτυχία. Είναι τα ίδια πρόσωπα που όταν υπάρχουν δυσκολίες, όταν το καράβι κινδυνεύει να βουλιάξει ή οδηγείται στην ξέρα ,με την εμπειρία την αυταπάρνηση και το φιλότιμο τους θα βάλλουν πλάτη, θα πάρουν το πηδάλιο και θα οδηγήσουν το καράβι σε ασφαλή προορισμό προκειμένου να κάνει ακόμα μεγαλύτερα ταξίδια.

Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που παρατηρείται στον εργασιακό χώρο το «σύνδρομο του γέρικου αλόγου» που, όταν γεράσει ή κουραστεί υπερβολικά, όταν αδυνατεί πλέον το συμπαθές τετράποδο να προσφέρει τα αναμενόμενα, κρίνεται ότι πρέπει να το παραγκωνίσουν και να το απομονώσουν. Στη θέση του επιλέγουν συνήθως ένα νεότερο ηλικιακά, ίσως απαίδευτο, χωρίς να εξετάζεται εάν αυτό έχει την εμπειρία, τη διάθεση, τη «στόφα» να ηγηθεί και να αποφέρει νίκες. Η κατάληξή του είναι στο τέλος ίδια με εκείνου που διαδέχτηκε.

Πολλές φορές επίσης από ηγέτες με έπαρση συναντάμε συχνά το απολύτως σωστό αξίωμα «ουδείς αναντικατάστατος» που όμως οδηγεί πολλές φορές στην ολέθρια διαστρέβλωση του: παραφραζόζομενο σε: «οποιοσδήποτε μπορεί να αντικαταστήσει οποιονδήποτε». Σύμφωνα με τον Έλληνα Συγγραφέα Μανώλη Δουκίδη.

Υπό το παραπάνω πρίσμα χάνεται ο χαρακτήρας η δομή και η ποιότητα διότι ο οποιοσδήποτε... δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον οποιοδήποτε.

Η συγκεκριμένη πρακτική έχει ολέθρια αποτελέσματα, εάν εφαρμοστεί στο εργασιακό περιβάλλον, καθώς ένας καλό, πιστό, και παραγωγικό εργαζόμενο δε μπορεί να τον αντικαταστήσει κάποιος νέος που δεν έχει τη στόφα και τα χαρακτηριστικά του ποιοτικού έμπειρου και υπευθύνου , που απουσιάζει από αυτόν ο δυναμισμός, η αυτοπεποίθηση, η δημιουργικότητα, οι συναφείς με το αντικείμενο γνώσεις, η γνωστική ικανότητα, η δυνατότητα επιρροής, η ευελιξία, η εντιμότητα, η ακεραιότητα, κ.ά. (Kikptrick & Locke).

Όταν θέλεις να δημιουργήσεις κάτι σταθερό σε ένα εργασιακό περιβάλλον, δυναμικό και με προοπτική στο μέλλον, δεν επαναπαύεσαι με πρακτικές «μπαλωμάτων», αλλά αναζητείς εκείνο που θα δώσει διάρκεια, αποτελεσματικότητα και προοπτική, σε βάθος χρόνου.

Το δύσκολο ρόλο σε όλα αυτά τον έχει και τον αναλαμβάνει ο ηγέτης, είναι αυτός που θα εμπνεύσει, θα δώσει κατευθυντήριες γραμμές, θα συντονίσει ως άλλος μαέστρος θα δώσει το πρόσταγμα, θα κατευθύνει την ορχήστρα για την καλύτερη δυνατή μελωδία και θα πρέπει να ξέρει ότι : αν στην ορχήστρα υπάρχουν νέα μέλη και δεν έχουν τις ανάλογες πρόβες και εμπειρία σιγουρά το αποτέλεσμα δε θα είναι το αναμενόμενο και σίγουρα το κοινό δε θα έχει την ανάλογη συμμετοχή και ενδιαφέρον για την επόμενη «παράσταση»..

Για το λόγο αυτό κρίνεται σκόπιμο να έχει ο ηγέτης ποιότητα, ενσυναίσθηση, διακριτικότητα, κατανόηση και υπομονή προς τον άλλο. Σύμφωνα με τον Αμερικανό συγγραφέα Nathaniel Branden (1930 -2014), «Όσο πιο υψηλό το επίπεδο αυτοεκτίμησης του ηγέτη, τόσο πιο πιθανό είναι να συμπεριφέρεται προς τους άλλους με σεβασμό, καλοσύνη και γενναιοδωρία». Επίσης δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι, σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά της ηγεσίας, ο ηγέτης επικεντρώνεται στους ανθρώπους και τα συναισθήματά τους, επενδύει και καταστρώνει πρακτικές σύμφωνα με τις δυνατότητες του άλλου, σε αντίθεση με τον μάνατζερ (προϊστάμενο) ο οποίος εστιάζει στις διαδικασίες, στα συστήματα και στη λογική (Μπουραντάς).

Ικανός ηγέτης είναι αυτός που μπορεί να αγγίζει και να εμπνέει τις καρδιές των άλλων που δε χρησιμοποιεί αυλικούς, διότι αν το κάνει θα πρέπει να έχει στο μυαλό του ότι οι πονηριές και οι προδοσίες όσων τον πλησιάζουν οφείλονται αποκλειστικά σε έλλειψη ικανότητας και η ευθύνη δεν βαρύνει τον αυλικό αλλά τον ηγέτη που επιτρέπει αυτές τις συμπεριφορές.

Η αυτοκράτειρα της Ρωσίας, Αικατερίνη η Μεγάλη (1729-1796) σημειώνει ότι: «Ο ηγέτης θα πρέπει να επαινεί και να ανταμείβει μεγαλόφωνα και να επιτιμά χαμηλόφωνα». Το κλειδί για την πετυχημένη ηγεσία είναι η επιρροή που ασκούmε στον άλλο και όχι η εξουσία διότι ηγεσία, σύμφωνα με τον Αμερικάνο στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ (1890-1969), είναι η τέχνη να παροτρύνεις τους ανθρώπους· να πράττουν αυτό που θέλεις να κάνουν όχι διότι πειθαναγκάζονται, αλλά επειδή και οι ίδιοι το επιθυμούν, διότι τους έχεις εμπνεύσει, τους έχεις πείσει για την ορθότητα της απόφασής σου.

Παραφράζοντας, τέλος, για την περίσταση τα λόγια του Γάλλου ανθρωπολόγου Gustave Le Bon (1841-1931), δεν πρέπει να λησμονούμε ότι «εάν ευτελίσουμε το χαρακτήρα των παλιών και πιστών στρατιωτών, θα έχουμε τους όχλους του Ξέρξη. Εάν εξυψώσουμε τον χαρακτήρα τους, θα έχουμε τους πολεμιστές του Μεγάλου Αλεξάνδρου.»

Η επιλογή είναι δική μας!

Βιογραφικό σημείωμα

O Δουνδουλάκης Αντώνιος γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 15 Ιανουαρίου του 1977.

Αποφοίτησε από τη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και σπούδασε Κοινωνική Θεολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Από το 2003 ξεκίνησε την επαγγελματική του σταδιοδρομία ως Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής στην Interamerican στο Ηράκλειο Κρήτης έως το Δεκέμβριο του 2010 και από το 2011 έως το Φεβρουάριο του 2014 σε Πρακτορείο Ασφαλειών.

Το Μάρτιο του 2014 μετακόμισε στην Αθήνα όπου συνέχισε την επαγγελματική του σταδιοδρομία σε μεγάλο Πρακτορείο στον Πειραιά, ως Ασφαλιστικός διαμεσολαβητής με κύριο πεδίο εξειδίκευσης και δραστηριοποίησης στον κλάδο ζωής, υγείας, συνταξιοδοτικών και ομαδικών Ασφαλίσεων.

Το Σεπτέμβριο του 2019 λόγω της εμπειρίας και της ενδελεχούς ενασχόλησής του με τον κλάδο των ομαδικών ασφαλίσεων ανέλαβε τη θέση του προϊσταμένου εξυπηρέτησης μεγάλων Πελατών με παράλληλη δραστηριοποίηση στις πωλήσεις και την ανάπτυξη του Πελατολογίου του Πρακτορείου.

Από το Μάρτιο του 2021 ανέλαβε τα καθήκοντα του Διευθυντή πωλήσεων.

Ο κ. Δουνδουλάκης είναι έγγαμος και πατέρας τριών παιδιών.