Μετά από πολλά χρόνια στην Ασφαλιστική αγορά, έχω κατανοήσει βαθιά ότι τα καλά παραγωγικά αποτελέσματα, δεν είναι ποτέ δουλειά του ενός.

Ακόμα και οι πιο «μοναχικοί λύκοι» της παραγωγής, όταν ερωτηθούν για την επιτυχία τους έχουν να θυμηθούν ένα πρόσωπο που τους επηρέασε και τους οδήγησε στην επιτυχία.

Αυτό πρακτικά σημαίνει, ότι χρειάζονται υποστήριξη, συμπαράσταση, εκπαίδευση και καθοδήγηση.

Αυτές οι λέξεις διαχρονικά πήραν το όνομα εποπτεία, management, leadership ή και coaching.

Στην πράξη όμως, ποτέ δεν είχαμε μια σχολή για managers, που θα ανέπτυσσε τις ικανότητες ενός καλού διευθυντή ομάδας σε επίπεδο αριστείας.

Οι περισσότεροι λοιπόν ήταν και είναι αυτοδίδακτοι. Πολλοί έβαλαν τον καλύτερο εαυτό τους σε αυτή την προσπάθεια.

Ωστόσο έγιναν και λάθη. Η μικροδιαχείριση είναι ένα από αυτά που φαίνεται να έχει επιπτώσεις μέχρι και σήμερα, με την επίμονη άρνηση των Ασφαλιστικών Διαμεσολαβητών για εποπτεία.

Η μικροδιαχείριση χαρακτηρίζεται από υπερβολικά σχολαστική συμπεριφορά, επίμονη εστίαση στην παρατήρηση και στον έλεγχο καθώς και εμμονή με τις λεπτομέρειες.

Η μικροδιαχείριση δημιουργεί άσχημο εργασιακό περιβάλλον, με ένταση και στρες. Κυρίως την ασκούν άνθρωποι που αδυνατούν να δουν την μεγάλη εικόνα ή έχουν εμμονή με την άσκηση ελέγχου.

Πολλοί άνθρωποι έχουν βιώσει τη μικροδιαχείριση σε κάποιο σημείο της σταδιοδρομίας τους. Το αποτέλεσμα είναι να χάσουν τον αρχικό τους ενθουσιασμό, την δημιουργικότητα και την ικανότητα για πρωτοβουλίες.

Όσο και να φαίνεται παράξενο, αυτού του τύπου η διαχείριση ομάδας είναι ανάμεσα στους τρείς λόγους που κάνουν δημιουργικούς και ταλαντούχους ανθρώπους να εγκαταλείπουν την εργασία τους.

Οι μελέτες πάντως δείχνουν ότι ο καλύτερος τρόπος αντιμετώπισης μιας τέτοιας κατάστασης είναι μια ανοιχτή και ειλικρινής κουβέντα, μεταξύ του Διαμεσολαβητή και του manager.