Το σύνδρομο της πάπιας προέρχεται από την ιδέα ότι μια πάπια μπορεί να φαίνεται ήρεμη ενώ γλιστρά ήρεμα στην επιφάνεια του νερού, ενώ κωπηλατεί μανιωδώς κάτω από την επιφάνεια προκειμένου να παραμείνει στην επιφάνεια.

Αρχικά αυτή η έννοια δημιουργήθηκε από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, για να περιγράψει την πίεση που νιώθουν οι φοιτητές μέσα σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, ενώ προσπαθούν να δείξουν εξωτερικά, ότι έχουν τον έλεγχο των καταστάσεων.

Ωστόσο πολλοί ταυτίζονται με αυτή την εικόνα επειδή προσπαθούν να διατηρήσουν μια ήρεμη εξωτερικά συμπεριφορά, ενώ αγωνίζονται είτε για να συμβαδίσουν με τους άλλους σ’ ένα γραφείο ή σε μια αγορά, είτε για να φέρουν αποτελέσματα αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις.

Το σύνδρομο της πάπιας δεν είναι ψυχική ασθένεια, είναι μια εμπειρία και μπορεί να προκληθεί από υποκείμενες ανησυχίες ή άγχος, για την ένταση των προκλήσεων που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι και την προσπάθεια που καταβάλλουν για να ανταποκριθούν στις υψηλές προσδοκίες.

Πως μπορούμε να καταλάβουμε αν ένας συνεργάτης, διακατέχεται από αυτό το σύνδρομο;

Τα συμπτώματα είναι πολύ κοντινά με αυτά του άγχους, αφού κατά βάση έχουν την ίδια ρίζα, δηλαδή ένα αίσθημα ελλιπούς ανταπόκρισης στις προκλήσεις.
Το άτομο μπορεί να:

• Έχει χάσει την εστίαση στο στόχο και να εμφανίζεται στις συναντήσεις ως άνθρωπος χωρίς κίνητρα ή ενδιαφέρον.
• Μέσα από συζητήσεις διαπιστώνετε πως ενώ φαινομενικά δείχνει ήρεμο και συγκροτημένο, υπάρχει ένα αίσθημα παραίτησης και απόσυρσης, ή ασφυξίας από ένα βουνό υποχρεώσεων.
• Τρέχει ατελείωτες ώρες, πνίγεται από τα καθήκοντα, αλλά ουσιαστικά νιώθει ότι μένει πίσω και πως δεν φέρνει αποτελέσματα παρά τις προσπάθειες.
• Συγκρίνει συνεχώς τις επιτυχίες του με αυτές των άλλων.

Ένας άνθρωπος που υποφέρει ψυχικά, είναι αναπόφευκτο αργά ή γρήγορα να μείνει πίσω στην εργασία του.

Εάν ένας διευθυντής ομάδας θέλει να έχει σταθερά αποτελέσματα, θα πρέπει να ενδιαφέρεται πραγματικά για τα συναισθήματα των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζεται.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως θα πρέπει να ενθαρρύνει τον κάθε ένα να διατηρεί τους δικούς του ρυθμούς, να μην αμφιβάλλει για τις ικανότητες του, να φτιάξει ένα πρόγραμμα διαχείρισης χρόνου, να φροντίζει τον εαυτό του οργανώνοντας σκόπιμη αυτοφροντίδα και να βάζει τα όρια του τόσο στη προσωπική όσο και στην επαγγελματική του ζωή.