Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, κατά μέσο όρο ετησίως 21,5 εκατομμύρια άνθρωποι εκτοπίζονταν βίαια κάθε χρόνο από καιρικά φαινόμενα –όπως πλημμύρες, καταιγίδες, πυρκαγιές και ακραίες θερμοκρασίες. Αυτά τα νούμερα έχουν υπολογιστεί για το διάστημα μεταξύ του 2008 και του 2016.

Τα νεότερα νούμερα αναμένονται να είναι πολύ πιο υψηλά.

Καθημερινά άνθρωποι αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, διότι όχι μόνο έχασαν το σπίτι τους και τα αναγκαία προς το ζην λόγω πλημμύρας, αλλά και τις δουλειές τους, τις υποδομές της περιοχής τους, την κοινωνία τους.

Οικογένειες απειλούνται από πείνα λόγω αδυναμίας να καλλιεργήσουν τα χωράφια τους, που από τις εναποθέσεις έγιναν άγονα. Συγκομιδές που καταστράφηκαν, ερημοποίηση, άνοδος της στάθμης της θάλασσας ακόμα και έλλειψη καθαρού πόσιμου νερού, οδηγούν σε σκληρές αποφάσεις ζωής.

Ο όρος κλιματικοί ή περιβαλλοντικοί πρόσφυγες χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά το 1985 από τον εμπειρογνώμονα του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών Essam El-Hinnawi. Αν και αρχικά περιέγραφε άτομα που «αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τον παραδοσιακό τους βιότοπο, προσωρινά ή μόνιμα, λόγω έντονης περιβαλλοντικής διαταραχής» στη συνέχεια ο όρος διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει «όποιον έχει επηρεαστεί από αναστάτωση στην κοινωνία του, που θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να σχετίζεται άμεσα ή έμμεσα με βραχυπρόθεσμη ή μακροπρόθεσμη αλλαγή στο περιβάλλον».

Είναι ένα παγκόσμιο θέμα, που απειλεί να γίνει και Ελληνικό.

Μετά από τις τελευταίες πλημμύρες, οι οποίες κατέστρεψαν καλλιεργήσιμη γη, ακούσαμε αγρότες να μιλούν για την πρόθεση τους να εγκαταλείψουν την περιοχή που μεγάλωσαν, έζησαν και εργάστηκαν.

Θα μπορούσε ένας σωστός ασφαλιστικός σχεδιασμός, αν είχε εφαρμοστεί, να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους;

Θα μπορούσε αλλά δεν αρκεί.

Χρειάζεται οπωσδήποτε και Κρατική βούληση, ώστε να σταματήσει η κατάσχεση των αποζημιώσεων.

Χρειάζεται και αύξηση της συνειδητότητας εκ μέρους των πελατών, ιδιωτών και επιχειρήσεων.

Χρειάζεται επίσης εκ μέρους κάθε Ασφαλιστικού Διαμεσολαβητή, μεγαλύτερη προσπάθεια και μεγαλύτερο στόχο.

Η διαφορά μεταξύ ζημιών και ασφαλισμένων ζημιών είναι τεράστια αλλά εάν καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτό το γεγονός, η ζωή πολλών συνανθρώπων μας, θα έχει μια ελπίδα να «ξανά-στηθεί», αντί να μείνει στην μνήμη μας ως μια σπαραξικάρδια ιστορία.