Ο παθών τρίτος σε αυτοκινητικό τροχαίο ατύχημα, όταν η ευθεία αξίωσή του κατά του ασφαλιστή από την ασφαλιστική σύμβαση έχει υποπέσει στην διετή παραγραφή (άρθ. 10 παρ. 2 του ίδιου νόμου) μπορεί να ασκήσει κατά αυτού πλαγιαστικά την αξίωση του ασφαλισμένου, καθόσον η αξίωση υπόκειται σε μεγαλύτερη παραγραφή (175 Εμπ.Ν).

Εν προκειμένω κρίθηκε ότι, οι αξιώσεις των εναγόντων (αναιρεσιβλήτων) κατά του εναγομένου ασφαλισμένου υπέκυψαν στην πενταετή παραγραφή του άρθ. 937 ΑΚ δοθέντος ότι, από τον χρόνο που οι ενάγοντες έλαβαν γνώση της ζημίας και των υποχρέων προς αποζημίωση, μέχρι την επίδοση της άνω αγωγής παρήλθε χρονικό διάστημα κατά πολύ μεγαλύτερο της πενταετίας, απορριπτομένης ως αβασίμου κατ’ ουσίαν της ευθείας αγωγής των (αναιρεσιβλήτων) ως προς τον εναγόμενο (ασφαλισμένο). Συνεπώς λείπει η βασική προϋπόθεση για την ουσιαστική παραδοχή της νομιμοποίησης των αναιρεσιβλήτων ως πλαγιαστικώς εναγόντων, αφού, μετά την παραγραφή της αξιώσεώς των για λήψη αποζημίωσης λόγω αδικοπραξίας έναντι του ασφαλισμένου, τα δικαιώματα του οποίου ασκούν πλαγιαστικά, δεν έχουν πλέον την ιδιότητα του δανειστή αυτού, ώστε να δικαιούνται να διεκδικήσουν αποζημίωση από την ασφαλιστική εταιρεία, ασκώντας πλαγιαστικά τα δικαιώματα του ασφαλισμένου σ’ αυτήν.

Αναιρείται κατ΄άρθρ. 550 αρ.1 ΚΠολΔ η πληττομένη απόφαση που δέχθηκε ότι η ένδικη πλαγιαστική αγωγή είναι νόμιμη και εν μέρει ουσιαστικά βάσιμη και υποχρέωσε την αναιρεσείουσα (ασφαλιστική εταιρία) να τους καταβάλει το διεκδικούμενο ποσό αποζημίωσης λόγω ψυχικής οδύνης που απορρέει εκ της αδικοπρακτικής συμπεριφοράς του σ’ αυτήν ασφαλισμένου, τα δικαιώματα του οποίου ασκούν πλαγιαστικά, για παραβίαση των σχετικών διατάξεων των άρθ. 914, 937, 932 ΑΚ και 72 ΚΠολΔ.

Διαβάστε εδώ την απόφαση, όπως δημοσιεύθηκε στην Επιθεώρηση Συγκοινωνιακού Δικαίου.