Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα ιδιότυπο φαινόμενο: ασφαλιστικοί σύμβουλοι και συνδικαλιστές της ασφαλιστικής διαμεσολάβησης να εξαπολύουν δημόσια πυρά κατά των ασφαλιστικών εταιρειών, με αφορμή κυρίως τις αυξήσεις στα ασφάλιστρα υγείας.

Η κριτική είναι θεμιτή. Τα προβλήματα υπάρχουν και δεν πρέπει να κρύβονται κάτω από το χαλί. Οι ασφαλιστικές εταιρείες κάνουν λάθη, υπάρχουν στρεβλώσεις, υπάρχουν αποφάσεις που δημιουργούν δυσαρέσκεια στους ασφαλισμένους και πίεση στους διαμεσολαβητές.

Το ερώτημα όμως είναι άλλο πως, που και με ποιον τρόπο ασκείται η κριτική «από τους μέσα» με δεδομένο ότι η ασφαλιστική κάλυψη είναι μια βασική ανάγκη, όπως το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, το τρόφιμο, η οποία δυστυχώς «δεν αγοράζεται» αλλά «πωλείται».

Διότι όταν ο ίδιος ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής αποδομεί δημόσια  το προϊόν που καλείται να πουλήσει, τότε το πρόβλημα παύει να είναι εσωτερικό. Μετατρέπεται σε πρόβλημα αξιοπιστίας απέναντι στην κοινωνία.

Και τότε δημιουργείται ένα παράδοξο: Οι ίδιοι άνθρωποι που την επόμενη ημέρα θα χτυπήσουν την πόρτα του πελάτη για να του εξηγήσουν τη σημασία της ιδιωτικής ασφάλισης, την προηγούμενη ημέρα έχουν συμβάλει — έστω και άθελά τους — στην απαξίωσή της.

Η διαμεσολάβηση έχει θεσμικό ρόλο, ιστορία και σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της ιδιωτικής ασφάλισης. Δεν μπορεί όμως να λειτουργεί σαν δημόσιο «πεδίο μάχης» μεταξύ επαγγελματιών και εταιρειών.

Η κριτική χρειάζεται. Οι διεκδικήσεις επίσης. Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην υπεύθυνη παρέμβαση και στη δημόσια αυτοϋπονόμευση. Χρειάζεται προσοχή, γιατί το ζητούμενο είναι να ενισχύσουμε την ασφαλιστική συνείδηση της κοινωνίας και όχι να κάνουμε μια ζημιά που δύσκολα αποκαθίσταται.