Με μια ματιά
- Καθότι μιλάμε πλέον για χρηματιστήριο ενέργειας και διαρκώς μεταβαλλόμενες τιμές της κιλοβατώρας (KWh), η επιλογή προγράμματος αποτελεί στην πραγματικότητα αγορά ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου!
- Αγοράζοντας το μπλε συμβόλαιο, ο καταναλωτής ασφαλίζεται απέναντι στον κίνδυνο της αύξησης της τιμής του ρεύματος καταβάλλοντας τιμή μεγαλύτερη από την τρέχουσα, και εκχωρώντας τα οφέλη πιθανής μείωσης καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος του συμβολαίου!
*Του Γιώργου Συμεωνίδη
Έλαβα προ ημερών – όπως πιθανώς όλοι μας – ένα email από τον πάροχο ηλεκτρικού ρεύματος με το οποίο με προτρέπει να διαλέξω ένα από τα διαθέσιμα προγράμματα πριν την 1/1/24 διότι έχει αλλάξει το νομικό πλαίσιο αναφορικά με την τιμή διάθεσης του ηλεκτρικού ρεύματος. Με διασκέδασε αρκετά το γεγονός ότι για να καταλάβει κάποιος σε βάθος το τι του ζητείται να επιλέξει θα πρέπει να κατανοήσει και να συγκρίνει εξαιρετικά περίπλοκους μαθηματικούς τύπους, πράγμα το οποίο αυτόματα σημαίνει ότι μια πραγματική, συνειδητή επιλογή θα απευθυνόταν σε ένα πολύ μικρό ποσοστό του πληθυσμού ενώ για τον υπόλοιπο πληθυσμό αποτελεί απλά πρόφαση. Αστειεύτηκα με τους φίλους μου στο Facebook – οι οποίοι μου ζήτησαν χαριτολογώντας να κάνω μελέτη ώστε να πάρουν απόφαση, διάβασα αναρτήσεις από ιστοσελίδες χιουμοριστικού περιεχομένου και το αγνόησα για μερικές μέρες μέχρι να αποφασίσω τι πραγματικά θα κάνω.
Συγκράτησα τις βασικές επιλογές για τους πελάτες λιανικής που δεν διαθέτουν έξυπνο μετρητή:
- το σταθερό τιμολόγιο, με μπλε σήμανση και σταθερή τιμή προμήθειας, όπου προβλέπεται τέλος πρόωρης αποχώρησης
- το ειδικό κοινό τιμολόγιο, με πράσινη σήμανση, στο οποίο ο προμηθευτής θα ανακοινώνει την τιμή χρέωσης έως την πρώτη ημέρα του μήνα εφαρμογής και αυτή θα ισχύει καθ’ όλη τη διάρκεια του μήνα, ενώ δεν προβλέπεται τέλος πρόωρης αποχώρησης
- το κυμαινόμενο τιμολόγιο, με κίτρινη σήμανση, στο οποίο θα υπάρχει συνδυασμός σταθερής και μεταβλητής χρέωσης κατά τη διάρκεια του μήνα, ενώ δεν προβλέπεται τέλος πρόωρης αποχώρησης
Στην πορεία συνειδητοποίησα κάτι το οποίο στον ασφαλιστικό κλάδο ίσως να είναι πιο εμφανές από ότι σε άλλους κλάδους της οικονομίας. Καθότι μιλάμε πλέον για χρηματιστήριο ενέργειας και διαρκώς μεταβαλλόμενες τιμές της κιλοβατώρας (KWh), η επιλογή προγράμματος αποτελεί στην πραγματικότητα αγορά ενός ασφαλιστηρίου συμβολαίου. Αγοράζοντας το μπλε συμβόλαιο, ο καταναλωτής ασφαλίζεται απέναντι στον κίνδυνο της αύξησης της τιμής του ρεύματος καταβάλλοντας τιμή μεγαλύτερη από την τρέχουσα, και εκχωρώντας τα οφέλη πιθανής μείωσης καθ’ όλη τη διάρκεια ισχύος του συμβολαίου.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον γίνεται το ζήτημα στην περίπτωση του πράσινου τιμολογίου, όπου η Τελική Τιμή Προμήθειας ανακοινώνεται έως την πρώτη ημέρα κάθε μήνα κατανάλωσης. Η τιμή εκκίνησης είναι μικρότερη του μπλε τιμολογίου, μεταβάλλεται όμως κάθε μήνα βάσει της διακύμανσης της αγοράς. Συνεπώς, σε αναλογία ασφαλιστικών όρων όπως προηγουμένως, ο καταναλωτής στην περίπτωση αυτή γίνεται στην ουσία αντασφαλιστής της εταιρίας-παρόχου καθώς η τελευταία αγοράζει ρεύμα και το πουλά στον καταναλωτή, μετακυλίοντας την διακύμανση της τιμής του στον δεύτερο, συνεπώς και ένα μέρος του οικονομικού ρίσκου με το οποίο επιφορτίζεται.
Σύμφωνα με τα συμπεριφορικά οικονομικά οι άνθρωποι έχουν την πρόθεση να κάνουν τις σωστές επιλογές, αλλά αυτό δεν συμβαίνει σε επαρκή βαθμό. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς εύλογα, είναι σε θέση ο μέσος πολίτης της χώρας να αγοράζει ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο παροχής ηλεκτρικού ρεύματος με την τρέχουσα πληροφόρηση που του παρέχεται, ενώ μάλιστα δεν έχει γνώσεις ανώτερων μαθηματικών ώστε να κατανοήσει τους όρους του; Πολύ περισσότερο, μπορεί ο μέσος πολίτης να εκτελεί χρέη αντασφαλιστή; Ή μήπως χρειάζεται επανεξέταση η πολιτική επιλογής προγράμματος ηλεκτρικού ρεύματος από την 1/1/2024;
Ο Γιώργος Συμεωνίδης είναι Πιστοποιημένος Αναλογιστής, Διδάκτορας των Οικονομικών της Ασφάλισης, Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Συμβούλων Αναλογιστών και διδάσκων του Τμήματος Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς.
