Προβληματίζει τις ασφαλιστικές το σύστημα επαγγελματικών αποζημιώσεων  λόγω της αύξησης των ψυχικών ασθενειών,  αλλά και της έλλειψη κατάλληλων μοντέλων υπολογισμού κινδύνου σύμφωνα με την Munich RE. Όπως, χαρακτηριστικά αναφέρει ο επικεφαλής του κέντρου αποζημιώσεων εργαζομένων, Victor Schultheiss, "ενώ ο αριθμός εργασιακών ατυχημάτων βαίνει μειούμενος, παρατηρείται μία αύξηση στα κρούσματα ψυχικών ασθενειών’, προσθέτοντας ότι ‘ασφαλιστές και εργοδότες θα πρέπει να παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις". Παράλληλα, αγκάθι για τις ασφαλιστικές παραμένουν τα ατυχήματα από σιδηροδρομικές συγκρούσεις.

Αξίζει να  σημειωθεί, το καθεστώς των εργατικών αποζημιώσεων καθιερώθηκε στην Γερμανία το 1884, από τον τότε  Καγκελάριο της Γερμανίας Otto von Bismarck με σκοπό την προστασία των εργαζομένων σε περίπτωση εργατικού ατυχήματος. Από τότε, χάρη του Otto von Bismarck και του καθεστώτος που πέρασε στην νομοθεσία της Γερμανίας, όλος ο κόσμος σχεδόν απολαμβάνει τα πλεονεκτήματα  των συγκεκριμένων μέτρων προστασίας εργατικού ατυχήματος.  Στις περισσότερες χώρες, οι εργοδότες είναι υποχρεωμένοι να παρέχουν καλύψεις στους εργαζομένους τους έναντι εργατικού ατυχήματος.
Η έκταση της κάλυψης ορίζεται από τους νομοθέτες. Συχνά οι επαγγελματικές ασθένειες καλύπτονται ως ατυχήματα. Σε πολλές χώρες του κόσμου τα ατυχήματα στο δρόμο προς την εργασία περιλαμβάνονται στο πλαίσιο αποζημιώσεων εργατικών ατυχημάτων. Είναι τα λεγόμενα ατυχήματα κατά την διαδρομή.
Σε χώρες όπως είναι η Γερμανία, τα ατυχήματα αυτά τα αναλαμβάνει το κράτος. Ωστόσο, στην Νορβηγία, Δανία, Φινλανδία, Βέλγιο, Πορτογαλία, και Ελβετία, ελάχιστες καλύψεις παρέχονται και από το κλάδο ιδιωτικής ασφάλισης. Στην Δανία, για παράδειγμα οι πολιτικές των καλύψεων παρέχονται και από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές, ωστόσο το κράτος έχει το μονοπώλιο των επαγγελματικών ασθενειών.
Για τις ασφαλιστικές οι εργατικές αποζημιώσεις μπορεί να αποβούν επικίνδυνες και πολύ ακριβές, τονίζει ο επικεφαλής της Munich Re. Ειδικά, σε ό,τι αφορά τις ψυχικές ασθένειες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν μακροχρόνια απουσία από την εργασία. Το άγχος μπορεί να δημιουργήσει ψυχικά προβλήματα όπως κατάθλιψη ή μπορεί να προκαλέσει διάφορες σωματικές αντιδράσει ή και καρδιαγγειακά προβλήματα. Με τον ίδιο τρόπο τα βαριά ατυχήματα, όπως ακρωτηριασμοί μπορεί να προκαλέσουν ψυχικές ασθένειες.
Τάσεις όπως η γήρανση του εργατικού δυναμικού, η παχυσαρκία, οι ψυχικές ασθένειες αποτελούν σοβαρό πρόβλημα στα συστήματα εργατικών αποζημιώσεων και τα καθιστά ακριβότερα.
Στο σημείο αυτό αναφέρει ο Victor Schultheiss, όταν καταγράφονται αυξημένες απώλειες, οι εταιρείες πραγματοποιούν αυξήσεις στα ασφάλιστρα. Ωστόσο, και ο προσωπικός φάκελος του κάθε ασφαλισμένου κατέχει έναν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. 
Πολλές Ευρωπαϊκές μεγάλες εταιρείες έχουν ήδη επενδύσει στην ασφάλεια και στα προληπτικά μέτρα και έχουν ήδη καθιερώσει το δικό  τους πρόγραμμα προκειμένου να μειώσουν τον αριθμό των εργατικών ατυχημάτων . Τα προγράμματα αυτά ωστόσο όπως τονίζει ο Victor Schultheiss δεν βρίσκονται στην καθημερινή ατζέντα των μικρών επιχειρήσεων οι οποίες μπορεί να διαπιστώσουν αυξήσεις ασφαλίστρων αν δεν βελτιώσουν τα ποσοστά των ατυχημάτων τους.
Ένα ακόμα σοβαρό πρόβλημα είναι οι αποζημιώσεις εργαζομένων από τις συγκρούσεις τραίνων. Αρχές του 2012 η σύγκρουση στο Μπουένος Αϊρες χτύπησε στα πρωτοσέλιδα. Τουλάχιστον 49 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους και πάνω από 600 τραυματίστηκαν στην χειρότερη σιδηροδρομική τραγωδία της Αργεντινής τα τελευταία 40 χρόνια. Ανάμεσα σε αυτούς υπήρξαν και πολλοί εργάτες. Από το ατύχημα αυτό, οι τοπικές ασφαλιστικές δέχτηκαν τεράστιο πλήγμα.
Δυο χρόνια νωρίτερα στο Βέλγιο υπήρξαν 270 θύματα από σιδηροδρομικό ατύχημα, μεταξύ αυτών και 18 νεκροί. Οι ιδιωτικές αποζημιώσεις ανήλθαν στα €37 εκατομμύρια. Ένα ακόμα παρόμοιο συνταρακτικό γεγονός ήταν η τρομοκρατική ενέργεια σε συρμό της Μαδρίτης το 2004. Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι τα σιδηροδρομικά ατυχήματα αποτελούν τεράστια έκθεση για το κλάδο ασφάλισης, ενώ το σύστημα εργατικών αποζημιώσεων κατατάσσει τις εργατικές αποζημιώσεις στην πρώτη θέση.
Καταλήγοντας ο επικεφαλής της Munich Re επισημαίνει ότι η δυσκολία για τους ασφαλιστές είναι η μοντελοποίηση των κινδύνων. Ενώ, υπάρχουν μοντέλα για τον υπολογισμό τακτικών εργατικών ατυχημάτων, όπως η πιθανότητα  κατάρρευσης ενός συγκροτήματος, δεν υπάρχουν αντίστοιχα μοντέλα για τα σιδηροδρομικά ατυχήματα. αλλά ούτε ο ασφαλιστής ούτε ο εργοδότης μπορεί να αλλάξει κάτι στα ατυχήματα αυτά.
Με βάση αυτά τα δεδομένα και τις συνθήκες και τις τάσεις που υπάρχουν σήμερα στην αγορά, είναι σχεδόν βέβαιο ότι οι ασφαλιστικές μελετούν μεταρρυθμίσεις, αλλαγές στον τρόπο υπολογισμού των ασφαλίστρων και των κινδύνων. Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για βελτιώσεις που θα αντανακλώνται μελλοντικά στου ισολογισμούς αλλά και ανάληψη μειωμένου κινδύνου.
Αγνωστο ωστόσο παραμένει αν η όλο και μειωμένη ανάληψη κινδύνου μπορεί να καλύψει τις πραγματικές ανάγκες των θυμάτων εργατικού ατυχήματος και των επαγγελματικών αποζημιώσεων.

 

Ελενα Ερμείδου