Τα σύγχρονα αυτοκίνητα παράγουν χιλιάδες δεδομένα το λεπτό. Αλλά ποιος έχει το δικαίωμα να τα βλέπει, να τα συλλέγει και να τα χρησιμοποιεί; Ο οδηγός, ο κατασκευαστής, η ασφαλιστική ή μήπως όλοι;

Το σύγχρονο αυτοκίνητο είναι πλέον ένας υπολογιστής με ρόδες. Με άπειρους αισθητήρες, μονάδες τηλεματικής, GPS, κάμερες, συστήματα υποβοήθησης του οδηγού και συνδεσιμότητα με cloud υπηρεσίες, παράγει τεράστιους όγκους δεδομένων για τη χρήση, την απόδοση, την τοποθεσία και τη συμπεριφορά του οδηγού. Αυτά τα δεδομένα δεν αποθηκεύονται μόνο μέσα στο όχημα, μεταφέρονται στους servers των κατασκευαστών, σε πλατφόρμες υπηρεσιών και σε third-party providers.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν τα αυτοκίνητα καταγράφουν δεδομένα. Αυτό είναι σίγουρο. Το ερώτημα είναι: ποιος έχει δικαίωμα πρόσβασης και ποιος μπορεί να τα χρησιμοποιήσει;

Ο οικονομικός αντίκτυπος των δεδομένων

Στην εποχή της συνδεσιμότητας, το ποιος κατέχει τα δεδομένα ενός οχήματος δεν είναι απλώς νομικό ζήτημα, είναι εμπορικό, μιας και τα δεδομένα έχουν τεράστια αξία. Οι κατασκευαστές τα χρησιμοποιούν για ανάπτυξη προϊόντων και νέες υπηρεσίες. Οι εταιρείες στόλων τα αξιοποιούν για αποδοτικότητα, μείωση κόστους και ασφάλεια. Για τον ασφαλιστικό κλάδο, οι πληροφορίες αυτές μπορούν να μειώσουν τον χρόνο διερεύνησης μιας ζημιάς, να αυξήσουν την ακρίβεια στην αποζημίωση και να περιορίσουν φαινόμενα απάτης. Το πρόβλημα είναι ότι, σε αντίθεση με άλλες αγορές, στην αυτοκινητοβιομηχανία ο οδηγός δεν έχει άμεση πρόσβαση στα δεδομένα του, ούτε ο ασφαλιστής μπορεί να τα λάβει απευθείας από το όχημα.

Το νομικό κενό στην Ευρώπη

Παρότι η ΕΕ έχει προχωρήσει σε κανονισμούς που σχετίζονται με την κυβερνοασφάλεια των οχημάτων (UNECE R155/R156) και στις πρώτες συζητήσεις για το Data Act, δεν υπάρχει ακόμα ενιαίο, ξεκάθαρο πλαίσιο που να καθορίζει με ακρίβεια ποιος έχει την ιδιοκτησία των δεδομένων του οχήματος. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι περισσότεροι κατασκευαστές διατηρούν τον πλήρη έλεγχο των data streams. Ο χρήστης έχει περιορισμένη πρόσβαση και κυρίως όχι σε πραγματικό χρόνο, ενώ οι ασφαλιστικές λαμβάνουν μόνον όσες πληροφορίες ο ιδιοκτήτης πρόθυμα μοιραστεί.

Αυτό δημιουργεί προκλήσεις για την ασφαλιστική αγορά. Σε μια ζημιά όπου εμπλέκονται δεδομένα telematics ή logs ADAS, η ασφαλιστική δεν μπορεί να ζητήσει απευθείας από τον κατασκευαστή πρόσβαση στο event data. Η πρόσβαση απαιτεί συναίνεση, τεχνικές διαδικασίες και αρκετές φορές αντιμετωπίζει περιορισμούς από το εμπορικό περιβάλλον του OEM.

Ποιος έχει στην πραγματικότητα τον έλεγχο;

Η απάντηση είναι σύνθετη, αλλά σημαντική: Ο οδηγός δεν έχει πλήρη έλεγχο.

Παρότι είναι ο ιδιοκτήτης του οχήματος, δεν μπορεί να δει όλα τα δεδομένα που παράγονται, ούτε να τα εξάγει σε μορφή χρήσιμη. Ο κατασκευαστής έχει τον μεγαλύτερο έλεγχο. Διαχειρίζεται την πλατφόρμα, το cloud, τις ενημερώσεις λογισμικού, τη συλλογή και την ανάλυση.

Η ασφαλιστική έχει πρόσβαση μόνο αν ο οδηγός συμφωνήσει.

Αυτό δημιουργεί μια σχέση εξάρτησης και κάνει την ασφαλιστική να λειτουργεί με περιορισμένη ορατότητα, ειδικά σε σύνθετες ζημιές όπου τα δεδομένα είναι κρίσιμα.

Αυτή η πραγματικότητα επιβάλει στον ασφαλιστικό κλάδο να αποκτήσει νέα τεχνολογική παιδεία, αλλά και να πιέσει θεσμικά για δίκαιη πρόσβαση.

Το ποιος ελέγχει τα δεδομένα του αυτοκινήτου θα καθορίσει το μέλλον της ασφάλισης

Τα συνδεδεμένα αυτοκίνητα δημιουργούν μια νέα πραγματικότητα όπου η πληροφορία είναι δύναμη. Όποιος ελέγχει τα δεδομένα του οχήματος, ελέγχει την εμπειρία, την ασφάλεια, τη συντήρηση, την τεχνολογία και κυρίως την επιχειρηματική αξία γύρω από το αυτοκίνητο.

Ο ασφαλιστής που θα κατανοήσει έγκαιρα αυτόν τον κόσμο θα αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα σε μια αγορά που γίνεται ολοένα πιο ψηφιακή. Γιατί στο μέλλον, η ασφάλιση δεν θα βασίζεται μόνο σε ζημιές, αλλά σε δεδομένα.