O Gerard Bloom, chief underwriting officer του ασφαλιστικού και αντασφαλιστικού ομίλου XL, σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Business Reporter» της εφημερίδας «The Daily Telegraph», με τίτλο «Η κουλτούρα πρόληψης της απάτης. Είναι καλύτερο να μη γνωρίζεις;», καταθέτει τη δική του ενδιαφέρουσα άποψη για τον εσωτερικό εχθρό των ασφαλιστικών εταιρειών.

«Κάθε χρηματοπιστωτικός οργανισμός θα δοκιμαστεί από την ανεντιμότητα κάποιων υπαλλήλων του. Είναι δεδομένο.

»Έτσι τουλάχιστον έλεγαν στον διευθυντή του κλάδου ζωής μιας μεσαίου μεγέθους ασφαλιστικής πριν από δύο δεκαετίες περίπου, προτού αυτός νευριάσει και κατηγορήσει τον συνομιλητή του για αυθάδεια, επισημαίνοντας ότι εμπιστεύεται απόλυτα κάθε μέλος του επιτελείου του. Στη συνέχεια ο διευθυντής θα απαιτούσε ο επισκέπτης να αποχωρήσει αμέσως από το γραφείο του.

»Ενώ η παρόρμηση να υπερασπιστεί κανείς το προσωπικό του απέναντι σε αβάσιμες κατηγορίες και άγνωστες πράξεις είναι κατανοητή, το να διατηρεί μια "ευφρόσυνη άγνοια" είναι τόσο εξωπραγματικό όσο και ανεύθυνο.

»Ωστόσο, διαφορετικοί οργανισμοί προσεγγίζουν την αναγνώριση και τον έλεγχο της απάτης με διαφορετικό τρόπο. Οι περισσότεροι έχουν τμήματα διαχείρισης κινδύνου. Η κουλτούρα ενός οργανισμού επηρεάζει τη συμπεριφορά των υπαλλήλων του και τα περιθώρια που δίνει στο τμήμα διαχείρισης κινδύνου προκειμένου αυτό να διαχειριστεί τον κίνδυνο απάτης.

»Η ευρωπαϊκή κρίση επέφερε την έφοδο μιας αυξημένης εγκληματικής δραστηριότητας, και το οργανωμένο έγκλημα θεριεύει. Πάει η χονδροειδής αίγλη του να μπαίνεις σε ένα υποκατάστημα τράπεζας με μια πριονισμένη καραμπίνα και να γίνεσαι καπνός με μερικές χιλιάδες λίρες. Τώρα οι εγκληματικές συμμορίες θέλουν πρόσβαση στο σύστημα των ηλεκτρονικών υπολογιστών, γιατί εκεί αποθηκεύεται ο στόχος τους των δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων. Για όσους πιαστούν και για τους ακόμη λιγότερους που θα βρεθούν ενώπιον της δικαιοσύνης, η σχετική ποινή είναι ασήμαντη.

»Συχνά ένας υπάλληλος θα διαπράξει απάτη για το προσωπικό του συμφέρον, αλλά ενίοτε θα το κάνει για το όφελος κάποιου άλλου – για κάποιον καλό σκόπο (π.χ. ένας άρρωστος συγγενής, μια φιλανθρωπία), για κάποια πολιτική ή τρομοκρατική οργάνωση, ή όντως στο πλαίσιο του οργανωμένου εγκλήματος.

»Οι διαχειριστές κινδύνου των μεγάλων, πολύπλοκων οργανισμών έχουν τώρα έναν διόλου αξιοζήλευτο ρόλο. Όχι μόνο πρέπει να σχεδιάσουν, να υιοθετήσουν και να παρακολουθούν ένα πλαίσιο διαχείρισης κινδύνου εντός του οργανισμού, αλλά και να ενημερώνονται για το πλήθος των νέων κανονισμών που βγάζουν συνεχώς οι νομοθέτες μας, ανταποκρινόμενοι στη λαϊκή απαίτηση για έλεγχο επί των τραπεζών, που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία στη σημερινή της κρίση.

»Διαφορετικοί οργανισμοί θα έχουν διαφορετική στάση απέναντι στα αποδεκτά επίπεδα κινδύνου, η οποία θα εξαρτάται, ενδεχομένως, από τις διαθέσιμες ανταμοιβές για την ατομική ανάληψη ρίσκου εντός ενός οργανισμού. Ο διαχειριστής κινδύνου πρέπει να διαπραγματευτεί μια οδό ανάμεσα στις διαφορετικές κουλτούρες εντός του οργανισμού προκειμένου να μετριάσει τις επιπτώσεις όταν η ανήθικη συμπεριφορά καταλήγει σε απάτη.

»Ανάθεση εξουσιών σε δύο πρόσωπα, διαχωρισμός καθηκόντων, επιτόπιοι, εξ αποστάσεως και άλλου είδους έλεγχοι και διαδικασίες, όλα αυτά συνιστούν όπλα του διαχειριστή κινδύνου για να καταπολεμήσει την απάτη. Και όταν αποτύχουν, η αγορά της κατάλληλης ασφάλισης έναντι εγκληματιών δραστηριοτήτων μπορεί επίσης να μετριάσει σε κάποιον βαθμό τον κίνδυνο και να ενταχθεί στο μοντέλο λειτουργικού κινδύνου και στην τιμολόγηση κεφαλαίου. Έχει σημασία ότι μια τέτοιου είδους ασφάλεια δίνει το εύρος της απαραίτητης κάλυψης: απιστία υπαλλήλου, απάτη από τρίτο, παραβίαση συστήματος ηλεκτρονικού υπολογιστή και εκβιασμός, κλοπή μέσων υλικής ασφάλειας και ηλεκτρονικών δεδομένων.

»Να θυμηθούμε λοιπόν τι συνέβη στον διευθυντή της ασφαλιστικής εταιρείας; Είκοσι μήνες αφότου με εξόρισε από τη ζώνη δικαιοδοσίας του, ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο ξεσκεπάστηκε, στο οποίο εμπλεκόταν ένας από τους έμπιστους ανώτερους υπαλλήλους του, καθώς κι ένας τρίτος, προμηθευτής ανύπαρκτων χρηματοπιστωτικών εργαλείων. Ο οργανισμός έχασε πάνω από 20 εκατ. λίρες στην εν λόγω επενδυτική απάτη, ενώ στη συνέχεια τα funds των ασφαλισμένων του έχασαν σημαντικό μέρος της αξίας τους. Η εταιρεία εξαγοράστηκε λίγο αργότερα. Η άγνοια αποδείχτηκε τελικά διόλου ευφρόσυνη. Κάθε χρηματοπιστωτικός οργανισμός θα δοκιμαστεί από την ανεντιμότητα κάποιων υπαλλήλων του. Είναι δεδομένο».