Δεν είναι καιρός για φθινόπωρο αυτός που περνάμε, με τις ασυνήθιστες ζέστες και την παρατεταμένη ξηρασία στις περισσότερες περιοχές της χώρας. Έβρεξε βεβαίως κάποιες ημέρες εδώ κι εκεί αλλά δεν ήταν αρκετό να ξεδιψάσει η γη και να δροσίσει η φύση. Η Δυτική Ελλάδα δοκιμάστηκε από ισχυρές καταιγίδες αλλά κι εκεί πάλι επανήλθε η ξηρασία και μέσα σε αυτή την κατάσταση αρχίζει παντού η περίοδος της συλλογής της ελιάς

Άλλες χρονιές ο καιρός ήταν πολύ διαφορετικός, τέτοιος όπως πάντα τον περίμεναν οι άνθρωποι και περισσότερο όσοι είχαν ελιές στα χωράφια τους. Βροχερός, με λίγο κρύο ήταν πάντα το σκηνικό που μάζευαν τις ελιές σε κάθε γωνιά της χώρας και το γεγονός απασχολούσε σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας μας καθώς το λάδι ήταν και παραμένει, παρά την επικράτηση και προώθηση άλλων μοντέλων οικονομίας, ένα από τα κυριότερα προϊόντα της ευλογημένης ελληνικής γης.

Μιας γης που στα παράλια της υπάρχουν παντού ελιές, άλλες φυτρωμένες μόνες τους κι άλλες με την επιμέλεια του καλλιεργητή. Μιας γης που οι αρχαιότερες ελιές μετράνε πολλούς αιώνες ύπαρξης και έχουν δει στη ζωή τους δεκάδες γενιές ανθρώπων να μαζεύουν τον καρπό τους, να στέκονται στον ίσκιο τους, να τις περιποιούνται. Μιας γης που όσες ελιές κι αν έχει στην επιφάνειά της πάντα θα υπάρχει χώρος και για άλλη μία…

Κάτι τέτοιο θα σκέφτηκε και ο άνθρωπος που μαζί με την γυναίκα του διέσχισε προχθές την οδό Σταδίου κρατώντας μια σακούλα η οποία είχε μέσα μια νεαρή ελιά που προφανώς είχε αγοράσει από κάποιο από τα λίγα σχετικά καταστήματα που υπάρχουν ακόμη στην οδό Αθηνάς ή την Ευρυπίδου. Αυτά πουλάνε συνήθως λουλούδια και φυτά για κήπους και βεράντες αλλά διαθέτουν και νεαρά δέντρα, πράγμα που σημαίνει πως ένας σεβαστός αριθμός ενδιαφερομένων καταφεύγει σε αυτά να πάρει και να φυτέψει όπου θέλει. Τα ίδια καταστήματα παρέχουν και τις σχετικές πληροφορίες ώστε να έχει επιτυχία το φύτεμα.

Εκεί λοιπόν κατέφυγε ο ηλικιωμένος άνθρωπος να πάρει μια ελιά να την φυτέψει εκεί που είχε διαλέξει με την πίστη εκτιμώ πως θα προλάβαινε να γευτεί τους καρπούς της σε αυτή τη ζωή. Εξάλλου οι μικρές ελιές, άμα προσαρμοστούν στο σημείο που θα φυτευτούν αποδίδουν αμέσως καρπούς. Δεν αποκλείεται όμως να τη φυτέψει κάπου ως υπόμνηση στους επερχόμενους για την αξία που έχει ένα τέτοιο δέντρο κι ας μην προλάβει να χαρεί την καρποφορία της και να τη χαίρεται από τον ουρανό.

Δεν τον πρόλαβα να τον ρωτήσω που και γιατί θα φύτευε την ελιά και έμεινα να κάνω εικασίες. Μπορεί να την βάλει στην αυλή του, κάπου στα βόρεια προάστεια ή τα Μεσόγεια που κάποια σπίτια έχουν ακόμη τέτοια πολυτέλεια για να αντικαταστήσει εκείνη που κάηκε πιθανόν από τις πυρκαγιές. Μπορεί ακόμη να την φύτευε σε ένα πεζοδρόμιο να την χαίρεται ο κόσμος και να μαζεύει ελιές το φθινόπωρο. Μπορεί να κρατούσε κι ένα απωθημένο, από την μικρή του πατρίδα ίσως που εκπληρώνει τώρα με τον τρόπο του. Όπως και νάχει όμως, η κίνησή του θεωρώ πως είναι πρωτίστως συμβολική και βεβαίως συμπληρώνεται με την πρακτική που θέλει να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με τις ελιές, σε έναν κόσμο μάλιστα που θέλει να τα αλλάξει όλα!