Έχω συνηθίσει ανεβαίνοντας τις σκάλες του «Ηλεκτρικού»* στην Ομόνοια από την πλευρά της Πανεπιστημίου να παίρνω την πρώτη (ανεξαρτήτως εποχής) κρυάδα της εξόδου στην πόλη καθώς οι ποικίλες σκηνές που συνήθως εκτυλίσσονται εκεί δεν είναι παρά η εισαγωγή για τα χειρότερα που ακολουθούν αλλά χθες, είδα κάτι που μου έφτιαξε ολόκληρη την ημέρα αλλά κυρίως που έδωσε την εντύπωση πως συνέβη μόνο και μόνο γιατί άλλαξε η δημοτική αρχή της πόλης και το γεγονός δεν μπορεί να προέκυψε έτσι τυχαία…

Ήταν μια σπάνια σκηνή, απάντηση σε όλα τα φτηνά και χυδαία που συμβαίνουν σε αυτή την γωνιά της πόλης και κάνουν προσεκτικό τον περαστικό που δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγο να κλείσει τα μάτια γιατί όταν πάει παρακάτω τότε θα καταλάβει πως κάτι θα του λείπει! Γι’ αυτό κι όσοι τους φέρνει ο δρόμος από εκεί είναι βιαστικοί και κουμπωμένοι και πολλοί μάλιστα είναι εκείνοι που αποφεύγουν τις στοές και τους μικρούς παράδρομους.

Όπως βιαστική ήταν και μια όμορφη ομάδα από μια δυνατή γυναίκα με τέσσερα περιποιημένα παιδιά που εμφανίστηκαν σαν από το πουθενά να δώσουν έναν άλλο αέρα στην άχρωμη αυτή γωνία. Πιασμένοι χέρι – χέρι όλοι, η γυναίκα που είχε περασμένη στον ώμο της μια τσάντα με τα χρειώδη, κρατούσε απ’ αριστερά το πιο μικρό και με το δεξί ένα άλλο παιδί που κι αυτό με τη σειρά του έκανε αλυσίδα με τα δυο άλλα. Τρία κοριτσάκια κι ένα αγόρι, το μεγαλύτερο. Σε ένα μέτωπο προχωρούσαν αλλά όσο κι αν η γυναίκα (μητέρα και θεία μάλλον μαζί) έδινε το ρυθμό του βαδίσματος τα παιδιά έμοιαζε να θέλουν να δουν περισσότερα. Δεν μπορούσαν όμως, καθώς ο ρυθμός δεν άφηνε περιθώρια για καθυστερήσεις παρά μόνο για πεταχτά κρυφοκοιτάγματα σε έναν άγνωστο γι’ αυτά κόσμο. Έπρεπε να περάσουν γρήγορα όχι μόνο το πεζοδρόμιο αλλά και το «πράσινο» στα φανάρια της Πατησίων πριν τους κόψει η κυκλοφορία με τα ασύδοτα δίτροχα κι εκεί έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή.

Έστριψαν αριστερά τη Θεμιστοκλέους, δεν ακολούθησα, μου έφτανε η εικόνα που πέρασε μπροστά μου και άλλαξε μεμιάς τον αέρα της Ομόνοιας. Μου άρεσε όχι μόνο το θάρρος και η σιγουριά της γυναίκας να περπατήσει εκεί αλλά και γιατί με τον τρόπο της έδειξε πως από την πόλη λείπουν τα παιδιά. Μπορεί να τα φέρνουν άλλες φορές με πούλμαν να δούνε θέατρο ή σε κάποιο μουσείο αλλά παιδιά να περπατάνε στο δρόμο είναι σπάνια εικόνα. Οι συνθήκες της πόλης όπως έχουν διαμορφωθεί αποθαρρύνουν πολλούς γονείς να παίρνουν τα παιδιά μαζί τους αλλά η γυναίκα με τα τέσσερα παιδιά χθες τους έδωσε την απάντηση.

*Λέω «Ηλεκτρικού» γιατί αν και έχει με μετρό η πλατεία, μου αρέσει περισσότερο και αυτό με συνδέει με όσα είδα και έζησα στην πόλη για πολλές δεκαετίες και σε εποχές μεγάλης ακμής, όταν η Ομόνοια ήταν σαν μια μεγάλη μυργμηγκοφωλιά με ανθρώπους. Ο σταθμός του μετρό που έγινε κάτω από του Ηλεκτρικού, όπως βλέπω έχει ελάχιστη κίνηση – περισσότερος κόσμος κινείται στο Μοναστηράκι ή ακόμα και στο Μεταξουργείο παρά σε αυτόν και οι λόγοι προφανείς. Η έρημος που έχει καταντήσει η Ομόνοια κανέναν δεν θέλγει πια…