Αγροτική Ζωής και Αγροτική Ασφαλιστική, δύο κορυφαίες εταιρείες, ένας κοινός στόχος, έγραφαν οι αφίσες, προς το τέλος του 1990, και από κάτω χαμόγελα και προβληματισμένα στελέχη, σε μια φωτογραφία που έχει να πει πολλά, για τις εξουσίες, για το έργο κάποιων, για το τι έφταιξε και πήγαν σε άλλο δρόμο κάποιες προσδοκίες στελεχών και υπαλλήλων, για το αβέβαιο μέλλον στη ζωή και για το πόσο όλα μοιάζουν σαν όνειρο, σαν άνθος που σκορπίζεται στον αέρα, σαν ασθενέστερα σκιάς...

Παρόμοιες φωτογραφίες, με άλλες ταμπέλες, βγαίνουν και σήμερα και κάποιοι «δεν καταλαβαίνουν τίποτα, τίποτα!». Τι έμεινε τελικά από τα σχέδια κάποιων και τον ιδρώτα άλλων; Τώρα που οι πολλοί ξέχασαν, τι θυμούνται κάποιοι, έτσι για την ιστορία; Και ποιες εταιρείες είναι φτιαγμένες να διαρκέσουν; Και ποια χαρισματική ηγεσία είναι απαραίτητη; Μήπως το υπέρτατο δημιούργημα είναι η ίδια η εταιρεία; Μήπως κάποιοι χάριζαν ξένες περιουσίες; Μήπως δεν ήταν σκοπός τα κέρδη μόνο; Μήπως είναι απαραίτητες θεμελιώδεις αξίες που να αντέχουν στο χρόνο; Μήπως στους μεγαστόχους είναι το κλειδί της προόδου και όχι στα πρόσωπα; Μήπως η κάθε εταιρεία οφείλει να προσέχει την ανάδειξη ενδοεταιρικών στελεχών και να μην αφήνει παρείσακτους;

Η ιστορία της Αγροτικής Ζωής και της Αγροτικής Ασφαλιστικής, που στους κόλπους της είχε αξιόλογους υπαλλήλους, γνώστες του ασφαλιστικού θεσμού, δεν πρέπει να πάει χαμένη. Κάποτε, μια φωτογραφία αξίζει περισσότερο από χίλιες λέξεις. Και η ERGO ας τις διαβάσει, προς όφελός της και των άλλων. Οι ιστορίες κρύβουν πολλά καλά διδάγματα. Όλα είναι χρήσιμα! Ε.Σ.

Από τη στήλη Ασφαλιστικό Underwriting, του περιοδικού Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 190, Μάιος - Ιούνιος 2021