Γράφει o Δημήτρης Τσεκούρας, CEO ARAG SE

Η ασφάλιση αποκτά υπόσταση και από έννοια γίνεται πράξη με την ενεργοποίηση του εκάστοτε συμβολαίου.

Η ενεργοποίηση του συμβολαίου επέρχεται με την επέλευση του ασφαλιστικού κινδύνου για την αντιμετώπιση του οποίου έχει εκδοθεί ακριβώς το συμβόλαιο.

Χρονικά η ενεργοποίηση είναι το σημείο που ο ασφαλιστής μαθαίνοντας το ασφαλιστικό γεγονός οφείλει άμεσα να αποφασίσει την κάλυψη δηλαδή την υποχρέωση καταβολής της αντιπαροχής που στην πράξη σημαίνει «πληρώνω».

Πριν από αυτό η ασφάλιση είναι απλώς μία αφηρημένη υπόσχεση χρέους.

Για να υπάρχει ασφάλιση πρέπει να υπάρχει ασφαλιστική συνείδηση.
Για να υπάρχει ασφαλιστική συνείδηση πρέπει να υπάρχει πίστη στην ασφαλιστική ιδέα.
Για να υπάρξει πίστη στην ασφαλιστική ιδέα θα πρέπει να υπάρχει και να διατηρείται αμείωτη μια μακροχρόνια σχέση ισορροπίας ανάμεσα στην υπόσχεση του ασφαλιστή και στην προσδοκία του ασφαλισμένου. Η ισορροπία αυτή κρίνεται αυστηρά, σχεδόν καχύποπτα από τη μεριά του καταναλωτή σε δύο φάσεις-χρόνους.

Η πρώτη φάση (συνηθέστερη και ευκολότερη) είναι η ΜΕΤΑ-φάση, η κρίση δηλαδή που προκύπτει μετά το ασφαλιστικό γεγονός, όπου κρίνεται αντικειμενικά αν ο ασφαλιστής τήρησε την υπόσχεσή του σύμφωνα με τους όρους της σύμβασης ή όχι. Ταυτόχρονα κρίνεται η συνολική συμπεριφορά του στην αποζημιωτική διαδικασία.

Η δεύτερη φάση (δυσκολότερη αλλά όχι ασυνήθιστη) είναι η ΠΡΙΝ-φάση, όπου υποκειμενικά πλέον κρίνεται η εικόνα του ασφαλιστή χωρίς να έχει υπάρξει ασφαλιστικό γεγονός, αφού εδώ παίζουν ρόλο ρευστοί παράγοντες, όπως η φήμη, η καλή πρόθεση, η δημόσια έκθεση, η κοινωνική συμμετοχή κλπ. Βασικά κριτήρια της εικόνας είναι όμως οπωσδήποτε η ευκολία της προσέγγισης, η ανεκτικότητα στο μη συνηθισμένο, η προθυμία για υπερβάσεις και η υπερκέραση όλων των δυσκολιών της επικοινωνίας.

Το απολύτως απαγορευτικό σε κάθε περίπτωση είναι να κριθεί κάποιος ευνοϊκά στην ΠΡΙΝ-φάση αλλά ανεπαρκής στην ΜΕΤΑ-φάση. Είναι πολλαπλώς επαχθέστερο από το να συμβεί αντιστρόφως.

Είναι ευτυχείς οι ασφαλιστές που βγαίνουν κερδισμένοι και στις δύο φάσεις της κρίσης. Είναι αυτοί που κάνουν πάντοτε το περισσότερο, το πέραν του συμβατικού και επενδύουν στο μέλλον ταλαιπωρούμενοι στο σήμερα.

Είναι επαρκείς οι ασφαλιστές που βγαίνουν κερδισμένοι στην πρώτη φάση της κρίσης. Είναι αυτοί που κατέχουν το υπόβαθρο για ουσιαστική και διαρκή βελτίωση.

Είναι ανεπαρκείς οι ασφαλιστές που δεν κερδίζουν καμία φάση της κρίσης. Είναι αυτοί που κάνουν λάθος δουλειά αφού αγνοούν όλους τους χρόνους του ρήματος της καταναλωτικής προσδοκίας.