Στις μέρες του κορωνοϊού COVID-19, πολλά σχόλια και απόψεις γράφτηκαν και ακούστηκαν για τις σχέσεις Εκκλησίας και Κράτους και για τη στάση των ιερέων στο κλείσιμο των Ιερών Ναών. Οι επιστήμονες είπαν τα δικά τους, αλλά και πολλά ερωτηματικά έμειναν αναπάντητα. Όπως το γιατί να μην τελούν οι ιερείς τις Θείες Λειτουργίες και Ακολουθίες έστω κεκλεισμένων των θυρών. Γιατί να πηγαίνει κάποιος για ψώνια στα supermarkets και να μην μπορεί να εκτελεστούν τα Ιερά Μυστήρια και άλλα πολλά.

Πιστεύουν κάποιοι στη δύναμη των Μυστηρίων και της Προσευχής, υπέρ του λαού και υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων; Πόσο εθνικώς συμφέρουσα είναι η αποκοπή των χριστιανών από την Εκκλησία, πνευματικώς; Είναι ένα θέμα μεγάλο αυτό και ας προβληματίζει η στάση ιεραρχών και ιερέων αυτές τις δύσκολες ώρες, που κάπου-κάπου μοιάζει και με αποχή... καθηκόντων! Οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν θέση κοντά στο ποίμνιο και σε θυσίες υπέρ αυτών, όπως είναι παράδοση διά μέσου των αιώνων. Οι προβληματισμοί θα συνεχίσουν και προς τιμήν των ιερέων, το έργο τους που αναγνωρίζουμε και κρίνουμε ως έργο ζωής-θανάτου και πέραν του τάφου, παραθέτουμε και μια βράβευση μαρτύρων ιερέων από την Ακαδημία Αθηνών, όπως τη βρίσκουμε στο Αναγνωστικό της Έκτης Δημοτικού των παιδικών μου χρόνων.

«ΤΟ ΧΡΥΣΟΥΝ ΜΕΤΑΛΛΙΟΝ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ

Κατά την πανηγυρικήν συνεδρίαν της 29ης Δεκεμβρίου 1949, η Ακαδημία Αθηνών απένειμε το Χρυσούν Μετάλλιον αυτής -υπερτάτη τιμή- εις τους μάρτυρας Έλληνας ιερείς, τους από του 1941 έως και του 1949 θυσιασθέντας εις τον βωμόν της Ελληνικής Ελευθερίας. Ο τότε Γενικός Γραμματέας της Ακαδημίας, αείμνηστος Καθηγητής Γεώργιος Π. Οικονόμος, είπε τα εξής:

Χρυσούν Μετάλλιον απονέμει ομοθύμως η Ακαδημία μετά θάνατον εις την αϊδίου μνήμης σεπτήν ομάδα των Ελλήνων ιερέων, οι οποίοι από του 1941 μέχρι σήμερον υπέρ πίστεως και πατρίδος Εμαρτύρησαν Κωστακιώτης εκ τούτων άλλοι ετυφεκίσθησαν, άλλοι εσταυρώθησαν, άλλοι  κατεκρεουργήθησαν και άλλοι ετάφησαν ζώντες. Εις την πολυάριθμον στρατιάν των καλλινίκων μαρτύρων της Ελληνικής Ορθοδόξου Πίστεως και της Πατρίδος νέα κατά τον πρόσφατον αγώνα του Έθνους προσετέθη εκατόμβη΄ αύτη ελάμπρυνε την ιστορίαν της Ελληνικής Εκκλησίας. Η νέα αύτη σειρά των θυσιών του Κλήρου μετά των θυσιών των ενόπλων δυνάμεων και του αμάχου πληθυσμού, αποτελεί αληθώς λαμπρόν και φωτοβόλον μνημείον της εθνικής ενότητος, το οποίον μέλλει να διδάσκη τας επερχομένας ελληνικάς γενεάς την οδόν προς αρετήν και εύκλειαν. Η Ακαδημία δεν ήτο δυνατόν να παραβλέψη τας σκληράς θυσίας των ιερέων, οι οποίοι και μόνοι ευρεθέντες δεν εκλονίσθησαν ούτε εις την χριστιανικήν αυτών πίστιν, ούτε εις την βαθείαν συναίσθησιν του καθήκοντος προς την αγωνιζομένην πατρίδα΄ ακολουθούντες το παράδειγμα του Αθανασίου Διάκου και των άλλων κληρικών μαρτύρων, έπεσαν ως γνήσιοι Χριστιανοί και Έλληνες.

Εκεί, παρά τον ανδριάντα του εθνομάρτυρος ιεράρχου Σμύρνης Χρυσοστόμου θα ανεγερθή κάποτε, ασφαλώς, αντάξιον μνημείον της θυσίας ταύτης των ιερέων. Το μετάλλιον καταπιστεύει η Ακαδημία εις χείρας του Μακαριωτάτου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Κυρίου Σπυρίδωνος, ως Αρχηγού της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, ίνα παραμένη αιωνία των μαρτύρων ιερέων η μνήμη».

Διαβάστε το άρθρο όπως δημοσιεύθηκε στο Ασφαλιστικό ΝΑΙ, τεύχος 185, Ιούλιος - Αύγουστος 2020 (πατήστε πάνω στην εικόνα για μεγέθυνση):