Ο Αναστάσιος Πανέρας ήταν απ’ τον Ασώματο της Λέσβου και ο Δημήτριος Μπεγιάζης από την Αγιάσο. Ίσως να ήταν συγγενείς. Η Αγιάσος με τον Ασώματο είναι γειτονικές Κοινότητες.

Τους άγιους τους βρίσκομε να συνεργάζονται στο ίδιο επάγγελμα πλέκοντας και οι δυο καλάθια, να συνταξιδεύουν μάλιστα, για να τα πουλήσουν σε ξένους τόπους.

Έτσι τους βρίσκομε στον Κασαμπά της Μ. Ασίας.

Όσο ταπεινό και αν μας φαίνεται το επάγγελμα τους, η ψυχική τους λαμπρότητα ακτινοβολούσε. Ήταν και οι δύο απλοί αλλά πιστοί και θερμοί χριστιανοί. Και ενώ τα χέρια τους έπλεκαν τα καλάθια, η ψυχή τους ήταν σε θέση να έρευνα τα υψηλότερα και ανώτερα για τον άνθρωπο προβλήματα, τα όποια, όπως λέγει ο Κύριος, «απέκρυψεν από σοφών και συνετών και απεκάλυψεν αυτά νηπίοις».

Αψηφώντας τον κίνδυνο, που διέτρεχαν ανάμεσα στους Τούρκους, μιλούσαν με θάρρος για την πίστη του Χριστού, κατηχούσαν μικρούς και μεγάλους, στήριξαν τους Χριστιανούς και καλούσαν τους αλλόπιστους στην πίστη του Χριστού.

Φαίνεται ότι ή πνευματική αυτή εργασία είχε ικανοποιητικά αποτελέσματα, γιατί «κατηγορηθέντες ότι εις τας συναναστροφάς των ερμηνεύουν και αναπτύσουν το Ευαγγέλιον το οποίο, όπως έλεγαν, φέρνει τη σφραγίδα του Θεού και τη σωτηρία στον άνθρωπο, ήταν επόμενο να συλληφθούν από τους Τούρκους και να οδηγηθούν στις φυλακές.

Οι δυο θερμοί χριστιανοί με θάρρος ομολόγησαν την πίστη τους.

Περιφρόνησαν τις προτάσεις των Τούρκων να δεχθούν τη μωαμεθανική θρησκεία, περιφρόνησαν τις απειλές, και μαρτύρησαν για την πίστη του Χριστού στον Κασαμπά της Μικράς Ασίας, ο Αναστάσιος σε ηλικία είκοσι και ο Δημήτριος σε ηλικία δέκα οκτώ χρόνων τo έτος 1816 ή 1819.

Η μνήμη τους γιορτάζεται με κοινή γιορτή στις 11 Αυγούστου και μάλιστα πανηγυρικά στα ναΰδρια, που χτίστηκαν γι’ αυτούς στην Αγιάσο και στον Ασώματο.