Πέρασαν κι αυτές οι γιορτές και ξαναγυρίζουμε στην καθημερινότητα που ζούμε όλο το χρόνο και η οποία κάθε χρόνο γίνεται και πιο βαριά καθώς και όπως αποδεικνύεται οι ευχές για καλή χρονιά δεν πιάνουν. Για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού βέβαια δεν πιάνουν γιατί ένα μικρό, ειδικό κομμάτι του απολαμβάνει διαρκώς γιορτινές ημέρες…

Τι γίνεται τώρα και οι ευχές δεν πιάνουν είναι μεγάλη ιστορία και όλοι λίγο – πολύ γνωρίζουμε τι συμβαίνει με αυτές. Προσεγμένες είναι, γεμάτες ωραία λόγια για υγεία προπαντός, ευτυχία, μακροημέρευση, ευόδωση προσδοκιών, επιτυχίες και φυσικά κέρδη από παντού αλλά σε λίγους πιάνουν. Οι περισσότεροι ζουν τον απόηχό τους μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Γενάρη και μετά ούτε καν θυμούνται ποιος και τι τους ευχήθηκε.

Πέρασαν και οι ημέρες που η πόλη ήταν στολισμένη και φωτεινή. Στις κεντρικές πλατείες και δρόμους περισσότερο και λιγότερο στις γειτονιές όπου πάντα σπρώχνουν ότι περισσεύει από στολίδια και άλλα φωτεινά στοιχεία για να μην παραπονιούνται οι κάτοικοι αυτών. Το καλό πράγμα οι δημοτικοί άρχοντες και οι περί αυτών εργολάβοι το προορίζουν για το Σύνταγμα το οποίο γίνεται και προορισμός εσωτερικού στην πόλη οικογενειακών επισκέψεων και φυσικά των τουριστών. Αυτές τις ημέρες μάλιστα που δεν έρχονται οι τουρίστες από τη Δύση επειδή πιθανώς περνούν καλύτερα στον τόπο τους, είχε γεμίσει η Αθήνα από Ασιάτες – Κινέζους, Κορεάτες, Ιάπωνες ότι φυλή ήθελε να δει κάποιος έβλεπε να πηγαινοέρχονται Σύνταγμα – Μοναστηράκι μέσω της αδιαχώρητης οδού Ερμού και να χαζεύει την «εορταστική» Αθήνα μετά φαντάζομαι από μια επίσκεψη στην Ακρόπολη και τα μουσεία. Το ίδιο συνέβαινε και στη Βαρβάκειο που έγινε κι αυτή τουριστικός προορισμός!

Περπάτησα κι εγώ λίγο την πόλη να δω την κίνηση χωρίς όμως το κέφι των προηγούμενων ετών γιατί την έχω πατήσει με τις ευχές πολλών δεκαετιών τώρα που μένουν ανεκπλήρωτες και αποφάσισα να μην προσθέσω στο σωρό και μιας χρονιάς ακόμη. Είχα κέφι όμως να κάνω συγκρίσεις με τα προηγούμενα χρόνια - 45 συμπληρώνω στην Αθήνα και την θυμάμαι πολύ διαφορετικά αυτές τις ημέρες αλλά και όλο τον χρόνο.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αλλά εκείνο που θυμάμαι ήταν η δουλειά που είχαν τα καταστήματα σε ολόκληρο το λεγόμενο σήμερα εμπορικό κέντρο που έχει κατακλυστεί από καφενεία και εστιατόρια. Τότε ελάχιστα τέτοια υπήρχαν γιατί κάθε τρύπα κυριολεκτικά ήταν ένα μαγαζί για ότι είχε να κάνει με την ένδυση και δώρα και ο κόσμος που τα επισκέπτονταν δεν είχε χρόνο να κάτσει για καφέδες και τα σχετικά. Τα ψώνια για τις γιορτές ήταν ο κύριος στόχος κάθε οικογένειας, οι γυναίκες και τα παιδιά πρωτοστατούσαν σε αυτή την έξοδο και γύριζαν όλη την αγορά καθώς και το παζάρι που λειτουργούσε στην Αιόλου. Αυτές οι ημέρες ήταν οι πιο ζωντανές για την πόλη και το χαίρονταν όλοι, έμποροι και πελάτες. Σε αυτό βοηθούσε και το περίφημο «δώρο των Χριστουγέννων» που για τον δημόσιο τομέα το κατάπιαν τα μνημόνια και ότι ακολούθησε αυτά.   

Μη γελιόμαστε, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει σήμερα. Τα καταστήματα είναι πλέον ελάχιστα, λιγότερα από τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια και ο κόσμος δεν πάει για ψώνια αλλά για να «χαζέψει» δημιουργώντας το αδιαχώρητο για κάποιες ώρες στο Σύνταγμα, την Ερμού και το Μοναστηράκι. Παρασυρμένοι από μια μυθολογία τελευταίας κοπής που θέλει την πόλη εορταστική βγαίνει να καταναλώσει αυτή την ψευδαίσθηση που τεχνητά προβάλλεται από πολλούς και κυρίως τα ΜΜΕ ενώ υποστηρίζεται και από τις εκάστοτε δημοτικές αρχές καθώς αυτό τις βγάζει από πολλές άλλες υποχρεώσεις απέναντι στους δημότες. Αυτό τέλειωσε με την εορτή των Φώτων αλλά η «αγορά» για να δώσει συνέχεια, έφερε τις εκπτώσεις που παραδοσιακά γίνονταν τον Φεβρουάριο αμέσως μετά έτσι για να φανεί πως το εμπορικό κέντρο είναι ζωντανό, ανεξάρτητα τώρα αν αντέχει οικονομικά ο κόσμος.