Οι «επικίνδυνες αποστολές» στις οποίες αρέσκονται ριψοκίνδυνοι δισεκατομμυριούχοι, που ονειρεύονται να γνωρίσουν από κοντά και σε ακραίες καταστάσεις το διάστημα τον βυθό ή τα απρόσιτα βουνά, ήρθαν στο προσκήνιο μετά την τραγική καταστροφή του μικρού υποβρυχίου «Titan» και τον ακαριαίο θάνατο των πέντε κροίσων που ταξίδευαν στριμωγμένοι στο κύτος του. Μα αφορμή αυτό σε πρόσφατο ρεπορτάζ του το Associated Press θέτει το ερώτημα: «ποιος πληρώνει τον λογαριασμό, όταν κάτι πηγαίνει στραβά και οι κυβερνήσεις αναγκάζονται να οργανώσουν πολυδάπανες (και πολυήμερες) αποστολές διάσωσης;».

Τις τελευταίες ημέρες, η κινητοποίηση για το υποβρύχιο «Τιτάν» που χάθηκε κατά τη διάρκεια μιας κάθοδος στον Βόρειο Ατλαντικό για να εξερευνήσει τα συντρίμμια του Τιτανικού έχει επικεντρώσει ξανά την προσοχή σε αυτό το ζήτημα. Και με τους διασώστες και το κοινό να είναι προσηλωμένοι πρώτα στη σωτηρία και μετά στο πένθος των επιβαινόντων, έχει δημιουργήσει και πάλι μια πλατειά συζήτηση.

«Πέντε άνθρωποι μόλις έχασαν τη ζωή τους και για να αρχίσουμε να μιλάμε για ασφάλιση, όλες οι προσπάθειες διάσωσης και το κόστος μπορεί να φαίνονται αρκετά άκαρδα – αλλά το θέμα είναι ότι στο τέλος της ημέρας υπάρχει κόστος», δήλωσε ο Arun Upneja, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βοστώνης και ερευνητής σε ζητήματα τουρισμού.

"Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πρόκειται να πουν: «Γιατί η κοινωνία να ξοδέψει χρήματα για την προσπάθεια διάσωσης, εάν (αυτοί οι άνθρωποι) είναι αρκετά πλούσιοι ώστε να μπορούν να... εμπλακούν σε αυτές τις επικίνδυνες δραστηριότητες;» Αυτό το ερώτημα κερδίζει την προσοχή καθώς πολύ πλούσιοι ταξιδιώτες που αναζητούν μοναδικές περιπέτειες στις απρόσιτες κορυφές, διασχίζουν ωκεανούς και εκτινάσσονται για το διάστημα.

Η αμερικανική ακτοφυλακή αρνήθηκε την Παρασκευή να παράσχει μια εκτίμηση κόστους για τις προσπάθειές της να εντοπίσει τον «Τιτάνα», όπως λένε οι ερευνητές των υποβρυχίων που εκραγεί κοντά στο πιο διάσημο ναυάγιο του κόσμου. Οι πέντε άνθρωποι που χάθηκαν ήταν ένας δισεκατομμυριούχος Βρετανός επιχειρηματίας και ένας πατέρας και ένας γιος από μια από τις πιο επιφανείς οικογένειες του Πακιστάν. Ο διοργανωτής χρέωσε στους επιβάτες 250.000 $ τον καθένα για να συμμετάσχει στο ταξίδι. «Δεν μπορούμε να αποδώσουμε χρηματική αξία σε περιπτώσεις Έρευνας και Διάσωσης, καθώς το Λιμενικό Σώμα δεν συνδέει το κόστος με τη διάσωση μιας ζωής», ανέφερε η υπηρεσία.

Ενώ το κόστος της ακτοφυλακής για την αποστολή είναι πιθανό να ανέλθει σε εκατομμύρια δολάρια, γενικά απαγορεύεται από την ομοσπονδιακή νομοθεσία να εισπράττει αποζημίωση που σχετίζεται με οποιαδήποτε υπηρεσία έρευνας ή διάσωσης, δήλωσε ο Στέφεν Κέρτινγκ, δικηγόρος των ΗΠΑ στο Μέιν που ειδικεύεται στο ναυτικό δίκαιο.

Αλλά αυτό δεν επιλύει το ευρύτερο ζήτημα του εάν οι πλούσιοι ταξιδιώτες ή εταιρείες θα πρέπει να φέρουν ευθύνη έναντι του κοινού και των κυβερνήσεων για την έκθεση τους σε τέτοιους κινδύνους. «Αυτή είναι μια από τις πιο δύσκολες ερωτήσεις για να προσπαθήσουμε να βρούμε μια απάντηση», είπε ο Πιτ Σεπ, πρόεδρος της Εθνικής Ένωσης Φορολογουμένων, σημειώνοντας τον έλεγχο των διασώσεων που χρηματοδοτούνται από την κυβέρνηση που χρονολογούνται από τα κατορθώματα του Βρετανού δισεκατομμυριούχου Ρίτσαρντ Μπράνσον με αερόστατο τη δεκαετία του 1990. .

«Αυτό δεν πρέπει ποτέ να αφορά αποκλειστικά τις κρατικές δαπάνες, ή ίσως ούτε κυρίως με τις κρατικές δαπάνες, αλλά δεν μπορείτε να μην σκεφτείτε πώς μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι περιορισμένοι πόροι των διασωστών», είπε ο Σέπ.

Η πανδημία οδήγησε σε αύξηση των επισκέψεων σε μέρη όπως τα εθνικά πάρκα, αυξάνοντας τη δημοτικότητα της αναρρίχησης, της πεζοπορίας και άλλων υπαίθριων δραστηριοτήτων. Εν τω μεταξύ, η εξάπλωση των κινητών τηλεφώνων και των υπηρεσιών έχει αφήσει πολλούς να αισθάνονται ότι αν τα πράγματα πάνε στραβά, η βοήθεια είναι μια κλήση μακριά!

Ορισμένα μέρη έχουν νόμους που συνήθως αναφέρονται ως «ανόητοι νόμοι για τους αυτοκινητιστές», όπου οι οδηγοί αναγκάζονται να πληρώσουν το λογαριασμό έκτακτης ανάγκης όταν αγνοούν τα οδοφράγματα σε βυθισμένους δρόμους. Η Αριζόνα έχει έναν τέτοιο νόμο και η κομητεία Volusia στη Φλόριντα, όπου βρίσκεται η Daytona, θέσπισε παρόμοια νομοθεσία αυτή την εβδομάδα. Η ιδέα ενός παρόμοιου «ανόητου νόμου για τους πεζοπόρους» είναι ένα θέμα που συζητείται τακτικά και στην Αριζόνα, με τόσους πολλούς απροετοίμαστους ανθρώπους που χρειάζονται να διασωθούν από την αποπνικτική ζέστη.

Οι περισσότεροι αξιωματούχοι και εθελοντές που πραγματοποιούν προσπάθειες έρευνας αντιτίθενται στη χρέωση για βοήθεια, είπε ο Μπουτς Φαραμπί, πρώην δασοφύλακας που συμμετείχε σε εκατοντάδες επιχειρήσεις διάσωσης στο Γκραντ Κάνυον και σε άλλα εθνικά πάρκα και έχει γράψει πολλά βιβλία για το θέμα. Οι ερευνητές ανησυχούν ότι αν όντως χρεώσουν για τη διάσωση ανθρώπων «δεν θα καλέσουν για βοήθεια το συντομότερο δυνατό και όταν το κάνουν είναι πολύ αργά», είπε ο Φαραμπί.

Το αντάλλαγμα είναι ότι ορισμένοι μπορεί να θεωρήσουν δεδομένη αυτή τη ζωτική βοήθεια. Ο Φαραμπί αφηγείται μια κλήση τη δεκαετία του 1980 από έναν δικηγόρο που υποτίμησε την προσπάθεια που χρειαζόταν για να βγει από το Grand Canyon. Ο άνδρας ζήτησε διάσωση με ελικόπτερο, αναφέροντας ότι είχε μια σημαντική συνάντηση την επόμενη μέρα. Ο δασοφύλακας απέρριψε αυτό το αίτημα. Αλλά αυτό δεν είναι μια επιλογή όταν οι ζωές των τυχοδιώκτες, μερικοί από αυτούς αρκετά πλούσιοι, βρίσκονται σε ακραίο κίνδυνο.

Στο Έβερεστ, μπορεί να κοστίσει δεκάδες χιλιάδες δολάρια σε άδεια και έξοδα αποστολής για να αναρριχηθεί. Μια χούφτα ανθρώπων πεθαίνουν ή χάνονται κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας στο βουνό κάθε χρόνο - προκαλώντας επείγουσα αντίδραση από τους τοπικούς αξιωματούχους. Ενώ η κυβέρνηση του Νεπάλ απαιτεί από τους ορειβάτες να έχουν ασφάλιση διάσωσης, το εύρος των προσπαθειών διάσωσης μπορεί να ποικίλλει ευρέως, με την υπηρεσία να εκτιμά ότι ορισμένες θα μπορούσαν να κοστίσουν «πολλαπλές δεκάδες χιλιάδες δολάρια». Το Υπουργείο Εξωτερικών του Νεπάλ δεν απάντησε σε μήνυμα που ζητούσε σχόλιο.

Στην ανοιχτή θάλασσα, πλούσιοι ιστιοπλοϊκοί που αναζητούν ρεκόρ ταχύτητας και απόστασης έχουν επίσης επανειλημμένα ζητήσει τη διάσωση όταν τα ταξίδια τους στραβώνουν.

Όταν το γιοτ του Tony Bullimore, ενός Βρετανού εκατομμυριούχου σε ένα ταξίδι σε όλο τον κόσμο, ανατράπηκε 1.400 μίλια από την ακτή της Αυστραλίας το 1997, φαινόταν ότι μπορεί να είχε τελειώσει. Προσκολλημένος στο εσωτερικό της γάστρας, έμεινε από γλυκό νερό και σχεδόν τελείωσε ο αέρας. Όταν έφτασε ένα πλοίο διάσωσης, κολύμπησε απελπισμένος προς την επιφάνεια. «Άρχισα να κοιτάζω πίσω τη ζωή μου και σκεφτόμουν, «Λοιπόν, είχα μια καλή ζωή, έκανα τα περισσότερα από τα πράγματα που ήθελα», είπε ο Bullimore στη συνέχεια. «Αν διάλεγα λέξεις για να το περιγράψω, θα ήταν ένα θαύμα, ένα απόλυτο θαύμα.»

Οι Αυστραλοί αξιωματούχοι, οι δυνάμεις των οποίων διέσωσαν έναν Γάλλο ιστιοπλόο την ίδια εβδομάδα, ήταν πιο μετρημένοι στην εκτίμησή τους.«Έχουμε μια διεθνή νομική υποχρέωση», είπε ο Ian McLachlan, ο υπουργός Άμυνας. «Έχουμε προφανώς μια ηθική υποχρέωση να πάμε και να σώσουμε ανθρώπους, είτε σε πυρκαγιές, κυκλώνες είτε στη θάλασσα». Ωστόσο, ειπώθηκαν λιγότερα σχετικά με το αίτημα της αυστραλιανής κυβέρνησης να περιορίσει τις διαδρομές των αγώνων γιοτ - με την ελπίδα να κρατηθούν οι ναυτικοί σε περιοχές όπου μπορεί να χρειαστούν λιγότερη διάσωση.