Οι εκλογές για τον πολύ κόσμο δεν είναι παρά μια στάση μέσα στον χρόνο που τρέχει αδιαφορώντας για το πώς τον αξιοποιεί ο καθένας ή τον χάνει. Τον ίδιο τον χρόνο δεν τον ενδιαφέρει καν πως τον μετράνε οι άνθρωποι ή οι μηχανές, γελάει σίγουρα όταν το σκέφτεται και ούτε που νοιάζεται πως τον αποτιμούν σε ζωή, χρήμα, υγεία, αντοχή, εργασία. Από την άλλη, οι άνθρωποι έχουν τις δικές τους αντιλήψεις ο καθένας για τον χρόνο αλλά εκείνο που συμφωνούν όλοι, είναι ότι σαν ποτάμι κι αυτός δεν γυρίζει πίσω…

Ο χρόνος πάντως και το μέτρημά του απασχολεί σχεδόν το σύνολο της κοινωνίας μας – λίγοι ξεφεύγουν από άγχος να τον μετράνε και θεωρούνται από τους άλλους που κοιτάζουν συνεχώς το ρολόι στο χέρι ευτυχείς, αλλά κανένας δεν επιχειρεί να τους μιμηθεί.

Το λογικό στην διαχείριση του χρόνου είναι να μπορεί ο καθένας να τον οργανώνει και να τον μοιράζει έτσι όπως θέλει αλλά αυτά τα πράγματα έχουν προ πολλού περιοριστεί καθώς όλο το πλέγμα των δραστηριοτήτων των ανθρώπων έχει δομηθεί πάνω στο χρόνο με βασικότερο την αποτίμηση της εργασίας με βάση τις ώρες που αφιερώνονται σε αυτή. Όποιος είναι συνεπής στα ωράρια που εργάζεται, αμείβεται κανονικά και στην ώρα του ενώ όποιος κόβει από εδώ και από εκεί, έχει πρόβλημα που φαίνεται στην ζωή του.

Σε όλες τις στιγμές της ιστορίας πάντως οι άνθρωποι κυνηγούσαν τον χρόνο ή τους κυνηγούσε αυτός – όχι βέβαια γιατί ήθελε, αλλά επειδή τον προκαλούσαν και τον επικαλούνταν και τον έβαζαν τοποτηρητή της ζωής τους. Αν επρόκειτο για ιδιωτική υπόθεση, λίγο ένοιαζε και τις δυο πλευρές. Όταν όμως επρόκειτο για δημόσια πράγματα, τότε τα πράγματα άλλαζαν και μετά από πολλές συζητήσεις κάποιος αναλάμβανε να ορίσει τον χρόνο που απαιτούνταν να γίνει το ένα ή το άλλο πράγμα. Έτσι καθιερώθηκαν τα ωράρια, τα ημερομίσθια, τα μηνιάτικα, τα σχολεία, οι εκκλησίες, οι φυλακές όλα έπρεπε να λειτουργούν βάσει ενός χρονοδιαγράμματος για το οποίο υποτίθεται συμφωνούσαν όλοι αλλά η καθιέρωσή του είχε κι ένα σωρό άλλες παραμέτρους που όριζαν πάντα οι ισχυροί.

Όπως και να’χει το πράγμα ο χρόνος και τα ρολόγια διαφεντεύουν τη ζωή μας και όλοι σχεδόν την ρυθμίζουμε ανάλογα, τόσο σε ατομικό επίπεδο, όσο και την δημόσια ζωή μας. Εδώ, δεν μπορεί ο καθένας να την διαχειριστεί όπως θέλει γιατί κάθε έκφραση της δημόσιας παρουσίας μας εξαρτάται και επηρεάζεται από τον χρόνο των άλλων. Έτσι για παράδειγμα οι αστικές συγκοινωνίες δεν λειτουργούν όποτε τις έχει ο καθένας ανάγκη αλλά βάσει υπολογισμών και όταν τις χρειάζεται ένα σύνολο ανθρώπων. Τα οχήματα ξεκινούν τα δρομολόγιά τους μια συγκεκριμένη ώρα και περνάνε από τις στάσεις τις ώρες που έχουν ορίσει εκείνοι που διευθύνουν τις σχετικές εταιρείες και οργανισμούς. Ο κόσμος που μετακινείται, τους πιστεύει και βγαίνει στη στάση την ώρα που πρέπει ενώ από την εμπειρία του ξέρει πως η ακρίβεια των δρομολογίων είναι κάπως σχετική και κάποιες φορές επηρεάζεται και από άλλους παράγοντες αλλά δεν δυσανασχετεί.

Δυσανασχετεί όμως όταν βλέπει ότι ένα δρομολόγιο, όπως αυτό που δείχνει ο πίνακας σε μια στάση στη Συγγρού θα περάσει απ’ αυτή μετά από 47 ολόκληρα λεπτά και σκέφτεται ποιος του τρώει τον χρόνο; Ποιος από την τεράστια αλυσίδα των «υπεύθυνων» και από τον σωρό των «ανεύθυνων» που πλημμυρίζουν την πόλη έχει βάλει το χεράκι του κι έτσι κάποιος που πάει στη στάση με την βεβαιότητα της εμπειρίας ότι δεν θα περιμένει πάνω από ένα τέταρτο στην χειρότερη περίπτωση θα κάτσει εκεί σχεδόν μια ώρα; Ποιος;