Διακόσια και δυο χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, έρχεται πάλι η ημέρα της επετείου για να δοκιμάσει για μια άλλη φορά την αντοχή που έχουν οι ρίζες μας στην ιστορία και να στοχαστούμε πάλι τους αγώνες που έκαναν τότε αλλά και στις περιόδους που ακολούθησαν οι Έλληνες, άλλοι με τα όπλα κι άλλοι με τα εργαλεία τους στη γη και τα εργαστήρια και το πνεύμα τους για να έχουμε και να διατηρήσουμε ελεύθερη μια πατρίδα.

Επέτειος λοιπόν πάλι της 25ης Μαρτίου και του Ευαγγελισμού, γιορτή διπλή για την πατρίδα και την εκκλησία, σε μια συγκυρία μάλιστα αστάθειας σε διεθνές επίπεδο για την οικονομία και την ειρήνη, αλλά και στα δικά μας, τρομαγμένη από αυτά που συμβαίνουν τυχαία ή γίνονται επειδή σε όλη αυτή την πορεία μας ως ελεύθερο κράτος κάτι δεν πήγε καλά. Όπως για το πολύνεκρο δυστύχημα με θύματα δεκάδες άτομα, νέοι ως επί το πλείστον. Ένα δυστύχημα που δυο εβδομάδες μετά συζητάμε τι έφταιξε, ψάχνουμε ευθύνες και κεφάλια να κόψουμε, λέμε υποσχέσεις, τάζουμε ότι μπορούμε στις χαροκαμένες οικογένειες κι έτσι περνάει ο καιρός μέχρι να ξεχαστεί και να γίνει αυτό μια άλλη, δυστυχώς μαύρη επέτειος.

Στην φετινή επέτειο της 25ης Μαρτίου θα λείπουν τρεις – τέσσερις δεκάδες παλληκάρια και κοριτσόπουλα από τις παρελάσεις και τις γιορτές και αυτό θα σημαίνει πολλά για τους φίλους τους και τους δικούς τους ανθρώπους. Φυσικά σε όλο αυτόν τον κόσμο, δεν μπορεί να πει κανένας πως λείπουν επειδή φταίει ο σταθμάρχης ή ο μηχανοδηγός. Όλοι ξέρουν πως δεν είναι μαζί μας γιατί ένα τρένο συγκρούστηκε με κάποιο άλλο και αυτό έγινε από μια σειρά γεγονότων και παραλείψεων για τα οποία ευθύνονται πολλοί και όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, αυτοί που σπαράζουν είναι μόνοι οι οικείοι των θυμάτων.

Το μήνυμα όμως της απουσίας τόσων νέων από την γιορτή δεν έχει μείνει στα στενά όρια των οικογενειών, των συγγενών και των φίλων αλλά όπως έδειξαν και οι τελευταίες κινητοποιήσεις διαμαρτυρίας -του απλού κόσμου εννοείται και όχι των κομματικών εγκάθεκτων- ένας μεγάλος αριθμός σπιτιών νιώθει σαν να έχει συμβεί μέσα σ’ αυτά. Είναι ίσως η πρώτη φορά που μια τέτοια τραγωδία έχει συνταράξει σε τέτοιο βαθμό όλη την Ελλάδα και τούτο, όπως καταλαβαίνουν όλοι, ανησυχεί την τάξη των πολιτικών καθώς το ζητούμενο της ασφάλειας που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας, χρεώνεται πλέον ξεκάθαρα σε αυτούς και το κύμα οργής που έχει δημιουργηθεί κανένας δεν ξέρει που θα ξεσπάσει.

Το ζητούμενο είναι ότι οι απουσίες αυτών των νέων δεν καταγράφονται μόνο για συγκεκριμένα σπίτια αλλά για όλη τη χώρα που μετά το δυστύχημα μοιάζει σαν να ξύπνησε από ένα βαθύ λήθαργο και ζητά το αυτονόητο. Την προστασία με κάθε τρόπο της νεολαίας της, από τα δυστυχήματα βεβαίως και από ένα σωρό άλλα πράγματα που την φθείρουν και τις στερούν τις ελπίδες και μαραζώνουν τα όνειρά της. Όσοι μπορούν να καταλάβουν πως αισθάνεται ένα γονιός να βλέπει να απουσιάζει από την παρέλαση το παιδί του, , ας τολμήσουν να βάλουν μπροστά μια ριζική αλλαγή στην ζωή μας και να μπούνε μπροστά, όπως εκείνοι οι παλιοί πρόγονοι σε έναν καινούργιο αγώνα για την Ελευθερία…

*Φωτογραφία από την παρέλαση των μαθητών, το 2015.