Είναι τέτοιος ο συνωστισμός σε ορισμένα σημεία της πόλης, στο τουριστικό κέντρο για παράδειγμα, στους εμπορικούς δρόμους, στις στάσεις των αστικών και σε άλλα σημεία όπου παρουσιάζουν κάποιο ενδιαφέρον ή απλά συγκεντρώνεται πολύς κόσμος και στα οποία οι κινήσεις είναι ίδιες κι όμοιες, τόσο που δεν συγκινούν κανέναν.

Και τι ενδιαφέρον να παρουσιάζουν οι κινήσεις ενός πλήθους που στέκεται υπομονετικά στις στάσεις και στις διαβάσεις, που προσπαθεί να περπατήσει με κίνδυνο της ακεραιότητάς του στα άθλια πεζοδρόμια, που στριμώχνεται στα απαράδεκτα λεωφορεία και τα πανάρχαια τρόλει, που προσπαθεί να μην πέσει θύμα ληστείας μέσα κι έξω απ’ αυτά και το κυριότερο, να αποτρέψει το βλέμμα του από εικόνες που δεν περιποιούν καμιά τιμή στην πόλη που καμώνεται πως είναι ωραία;

Κι όμως μέσα σε αυτό τον ανθρώπινο πολτό που κινείται καθημερινά στην πόλη, κάποιες εικόνες ξεχωρίζουν και μας ξαφνιάζουν γιατί καθώς συνηθίσαμε στην ασχήμια, εύκολα μπορούμε να τις δούμε από την οπτική γωνία που έχουμε διαμορφώσει. Εικόνες που άλλοτε ήταν πιο διακριτές και οι οποίες αν δεν αποτελούσαν για κάποιους πρότυπα, λειτουργούσαν άλλοτε παρηγορητικά κι άλλοτε σαν παραδείγματα ενός κόσμου που πίστευε που το «εγώ» ήταν πιο ταπεινωμένο έναντι του «εσύ» ή του «εμείς», στάσεις ζωής δηλαδή που ο άκρατος ατομικισμός έχει εξορίσει από τον ιδιωτικό και δημόσιο χώρο.

Έτσι, αποτελεί εξαίρεση στην κίνηση της πόλης η εικόνα ενός ζευγαριού να περπατάει χέρι – χέρι ή να ακουμπάει ο ένας πάνω στον άλλο, καταπώς έχουν συνηθίσει να εκφράζουν την οικειότητά τους ή όπως έχουν μάθει να κινούνται στη ζωή. Βέβαια στην περίπτωση, για ένα νέο ζευγάρι είναι πολύ φυσικό να συμβαίνει αυτό γιατί προέχουν άλλες ορμές αλλά για ένα ηλικιωμένο ζευγάρι το πιο σημαντικό είναι καταρχάς ότι και η εμπειρία της κοινής ζωής που με τον τρόπο τους διατυπώνουν και προβάλλουν. Από τον τρόπο δε που κρατάει ο ένας του χέρι του άλλου καταλαβαίνει κανείς ότι οι όποιοι κραδασμοί (ενδεχομένως) συνέβησαν στα νεότερα χρόνια τους έδωσαν τη θέση τους σε μια ηρεμία. Η μακρά δε συνύπαρξη τους έδωσε εκείνη τη σιγουριά του ενός προς τον άλλο που διαλύεται μόνο με τον θάνατο του, πράγμα αναπόδραστο και καθοριστικό για την πορεία εκείνου που θα μείνει πίσω.

Οι εικόνες χθεσινές, η μια με το ζευγάρι των ηλικιωμένων να περπατάει για λίγο μπροστά κάπου στην Αγίου Μελετίου και Αχαρνών και η άλλη στην οδό Κοραή με Πανεπιστημίου, από την μεριά που τα πεζοδρόμια θα μείνουν να ζηλεύουν εκείνα που θα γίνουν… περίπατος . Ήταν λίγος ο χρόνος που τους παρακολούθησα, τόσος να μην γίνω αδιάκριτος αλλά ικανός να καταλάβω πως ο ένας δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς τον άλλο. Ο καθένας με τον χρόνο αποτυπωμένο στην κίνησή του, ο καθένας στο ρόλο του και με την ανάγκη του, σε μια λιτή, δημόσια εμφάνιση που αν μη τι άλλο, είναι ένα ωραίο παράδειγμα για όσους βιάζονται ή κυκλοφορούν μόνοι στην πόλη με την χαμένη αίγλη…