Η άνοδος της ακροδεξιάς και των λαϊκιστών στην Ευρώπη δεν συνιστά πλέον είδηση. Οι εκλογικές επιτυχίες και η δημοσκοπική αναρρίχηση των αντίστοιχων πολιτικών σχηματισμών έχει ήδη λάβει μορφή χιονοστιβάδας. Τα δεδομένα έχουν αλλάξει τα προβλήματα στις τοπικές κοινωνίες επιδεινώνονται, η ανησυχία αυξάνεται, οι νέοι βλέπουν με καχυποψία και επιφυλακτικότητα την επόμενη μέρα. Η απουσία ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για θωράκιση της κοινωνικής συνοχής στα κράτη–μέλη και ουσιαστικής εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης προκάλεσαν ρήγμα στις σχέσεις εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικών οργανισμών και πολιτών και άφησαν περιθώρια σε πολιτικές δυνάμεις με έντονα αντιευρωπαϊκά χαρακτηριστικά, να δράσουν και να αυξήσουν την επιρροή τους. Το πιο ανησυχητικό φαινόμενο αφορά στην πολιτική κατάσταση που διαμορφώνεται σε δύο χώρες-κλειδιά, ή καλύτερα στυλοβάτες του ευρωπαϊκού εγχειρήματος και θιασώτες της Ενωμένης Ευρώπης, όπως είναι η Γερμανία και η Γαλλία. Στο Βερολίνο, οι τελευταίες μετρήσεις κοινής γνώμης που έφτασαν στα χέρια των επιτελείων είναι απολύτως ανησυχητικές. Το AfD (Εναλλακτική για τη Γερμανία), ένα κόμμα του οποίου πολλά στελέχη νοσταλγούν τη σκοτεινή περίοδο της δεκαετίας του 1930, εμφανίζεται πρώτο, πλέον όχι μόνο στην ανατολική πλευρά της χώρας, αλλά σε ολόκληρη την επικράτεια. Η συμμαχική Κυβέρνηση χριστιανοδημοκρατών και σοσιαλδημοκρατών μαζί με τους χριστιανοκοινωνιστές της Βαυαρίας διανύουν μια κρίσιμη περίοδο, τη στιγμή μάλιστα που η ψήφος σε ένα πραγματικά ακραίο πολιτικό οργανισμό (AfD) τείνει να αποενοχοποιηθεί. Κι αυτό είναι ένα κακό σημάδι για το επέκεινα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της τελευταίας  δημοσκόπησης του INSA, το AFD προηγείται με 26,5%, έναντι 24,5% που λαμβάνει η κεντροδεξιά Ένωση (Union) των CDU/CSU. Το πολιτικό βαρόμετρο του τηλεοπτικού σταθμού RTL κατέδειξε επίσης τα υψηλά ποσοστά δυσαρέσκειας για τον Γερμανό Καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς που φτάνουν στο 71%, παρά το γεγονός ότι ο Χριστιανοδημοκράτης ηγέτης βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας μόλις για ένα εξάμηνο. Το ποιοτικό αυτό στοιχείο δείχνει και τη δυναμική των πραγμάτων, αλλά και ότι οι πολίτες δεν είναι διατεθειμένοι να δώσουν περίοδο χάριτος. Στη Γαλλία, η εικόνα είναι εξίσου πολύπλοκη, ενώ μετά την παραίτηση του τελευταίου πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνί, το ενδεχόμενο για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες αυξάνεται. Ο Εμμανουέλ Μακρόν εξελίσσεται στον αδύναμο κρίκο, με πρώην συνεργάτες του, να του δείχνουν ξεκάθαρα το δρόμο της παραίτησης. Κι όλα τα παραπάνω συντελούνται τη στιγμή που το κόμμα RN, με πρωταγωνιστή τον Ζορντάν Μπαρντελά και καθοδηγητή τη Μαρί Λεπέν καλπάζει στις μετρήσεις και εμφανίζεται έτοιμο να καταλάβει την εξουσία.

Το σενάριο εκλογικής νίκης των άκρων σε Γαλλία και Γερμανία αυξάνει την αβεβαιότητα και την ανησυχία για το μέλλον. Οι "ατμομηχανές" της Ε.Ε ενδέχεται να πέσουν σε λάθος χέρια, με ότι αυτό το λάθος μπορεί να σημαίνει.

 Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί και οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις έχουν ιστορική ευθύνη απέναντι στους λαούς της Ευρώπης, δηλαδή να αφήσουν στην άκρη τον ελιτισμό, να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να μιλήσουν περισσότερο πολιτικά και λιγότερο τεχνοκρατικά, να ανοίξουν πιο αποτελεσματικούς διαύλους επικοινωνίας με τις τοπικές κοινωνίες, να υποστηρίξουν με κάθε τρόπο τα θετικά σημεία της κοινής πορείας των τελευταίων δεκαετιών. Χρειάζεται τόλμη, θάρρος και δράση. Κι ας το κάνουν λοιπόν σήμερα, γιατί αύριο μάλλον θα είναι πολύ αργά….