Είναι γεγονός ότι η αμερικανική πλευρά αξιολόγησε με υπέρμετρη αισιοδοξία τα αποτελέσματα της συνάντησης Τραμπ-Πούτιν στην Αλάσκα.

Τα αγκάθια για την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης σε ένα ούτως ή άλλως πολύπλοκο θέμα παραμένουν. Μάλλον λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο που στην παρούσα φάση είναι ο Ρώσος Πρόεδρος.

Η Μόσχα φροντίζει σε κάθε ευκαιρία να υπενθυμίζει σε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη πως ένας πιθανός διάλογος θα διενεργηθεί με τους δικούς της όρους, έχοντας στην παρούσα φάση ένα συγκριτικό πλεονέκτημα στο πεδίο της μάχης.

Η πίεση που ασκεί η ρωσική πλευρά μέσα από τις συνεχείς εκτοξεύσεις πυραύλων και τη χρήση drones στον άμαχο πληθυσμό της Ουκρανίας είναι τεράστια, αν και οι αμυνόμενοι σε σχέση με τη σφοδρότητα των συγκρούσεων που έχουν αντιμετωπίσει, έχουν ομολογουμένως επιδείξει τεράστια ανθεκτικότητα που για πολλούς αποτέλεσε έκπληξη.

Παρά την ισορροπιστική διάθεση των ΗΠΑ, με μια στάση που ευνοεί ενίοτε τη ρωσική πλευρά, οι Ευρωπαίοι συνεχίζουν να συμπαραστέκονται με κάθε μέσο στο Κίεβο, την πολιτική ηγεσία και το λαό της Ουκρανίας, διατηρώντας το βλέμμα τους στραμμένο προς στο αβέβαιο και γεμάτο παγίδες στο μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να εφησυχάζει στη γηραιά Ήπειρο, κυρίως από τη στιγμή που η αμερικανική διπλωματία ακολουθεί το δικό της βηματισμό, που απέχει πολύ από εκείνο της περιόδου Μπάιντεν.

Πρόκειται για ένα δεδομένο που αφενός αυξάνει τους βαθμούς ετοιμότητας στους κόλπους της Ε.Ε, αφετέρου ενισχύει την αλληλεγγύη ανάμεσα στα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη που έχουν αντιληφθεί, έστω και με καθυστέρηση, πως πρέπει να στηριχθούν κατά κύριο λόγο στις δικές τους δυνάμεις για να διαχειριστούν μεσοπρόθεσμα μια κορυφαία γεωπολιτική πρόκληση στα ανατολικά σύνορα της ενωμένης Ευρώπης.

Στο πλαίσιο αυτό και μετά από το πρόσφατο τετ-α-τετ Μακρόν Μερτς που έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα συμπόρευσης σε μια δύσκολη περίοδο, ο Γάλλος Πρόεδρος συγκαλεί την Πέμπτη νέα συνάντηση στο Παρίσι με τη συμμετοχή του Γερμανού Καγκελάριου, του Βρετανού Πρωθυπουργού Στάρμερ, του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ Ρούτε και άλλων επιφανών Ευρωπαίων πολιτικών.

Στην παρούσα φάση η Ε.Ε εξετάζει όλα τα σενάρια για την επόμενη μέρα στην Ουκρανική επικράτεια, ενώ στο τραπέζι της συζήτησης παραμένει η αποστολή διεθνών στρατευμάτων στην περιοχή, στο πλαίσιο των εγγυήσεων ασφάλειας για τη διαφύλαξη της ειρήνης και κατ’ επέκταση της σταθερότητας στο πεδίο, όταν βέβαια ωριμάσουν οι συνθήκες για κατάπαυση του πυρός.

Αν και το ζήτημα αυτό συνιστά ταμπού έως απειλή για τους Ρώσους, εντούτοις οι Βρυξέλλες δίνουν βαρύτητα στην παράμετρο αυτή, δηλαδή στη δημιουργία ενός «καθαρού δρόμου» όπως τόνισε πρόσφατα και η Πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν.

Ωστόσο, κράτη που συμμετέχουν στο κεντρικό πυρήνα της Ε.Ε έχουν ταχθεί κατά της αποστολής στρατευμάτων τους όπως η Ιταλία και η Ελλάδα, ενώ άλλα θέλουν να διαφυλάξουν την παραδοσιακή τους ουδετερότητα από το τέλος του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου και έπειτα (λ.χ Αυστρία).

Στην αντίπερα όχθη, η Μόσχα εμμένει στις αιτιάσεις της για αποστρατικοποίηση της Ουκρανίας, ενώ βλέπει ως προκλητική οποιαδήποτε κίνηση των Ευρωπαίων να αποστείλουν δικά τους στρατεύματα επί ουκρανικού εδάφους.

Πώς άραγε μπορεί να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στις εμπλεκόμενες πλευρές που θα οδηγήσει στην ειρήνη; Έχουν δημιουργηθεί οι κατάλληλες συνθήκες για να ανοίξουν οι αντιμαχόμενες πλευρές μια νέα σελίδα; Η απάντηση είναι με τα σημερινά δεδομένα αρνητική. Ο δρόμος έως την εξεύρεση βιώσιμης λύσης παραμένει ανηφορικός και ουδείς δύναται να κάνει ασφαλείς προβλέψεις για το τι μέλλει γενέσθαι. Η απόλυτη ετοιμότητα για την ευρωπαϊκή πλευρά παραμένει πέρα από κάθε αμφιβολία μονόδρομος.

Φωτογραφία: Βομβαρδισμοί στο Κίεβο της Ουκρανίας (Shutterstock)