Μέχρι πριν λίγο χρονικό διάστημα κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ένα μικρό νησί που καλύπτεται κατά 82% από πάγο, Η Γροιλανδία, θα γινόταν «Μήλον της Έριδος» για τις λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις. Το αυτόνομο τμήμα του βασιλείου  της Δανίας βρίσκεται ουσιαστικά στον πυρήνα ενός σύνθετου και ταυτόχρονα απρόβλεπτου γεωπολιτικού παιχνιδιού με πρωταγωνιστές χώρες, με διαφορετικές επιδιώξεις και συμφέροντα. Η αμφίρροπη κατάσταση και η διαρκής αβεβαιότητα που ζουν οι περίπου πενήντα οκτώ χιλιάδες κάτοικοι της, είναι ένα πρωτόγνωρο φαινόμενο που κανείς εξ αυτών δεν ανέμενε. Ο κόσμος όμως βρίσκεται σε τροχιά αλλαγών, τα νέα δεδομένα προκαλούν διαφορετικές συνθήκες και ανάγκες, κυρίως για εκείνες τις χώρες που ευελπιστούν να παίξουν έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη γεωπολιτική σκακιέρα. Ο αναθεωρητισμός απειλεί διαρκώς την παγκόσμια σταθερότητα. Προφανώς η συγκεκριμένη προσέγγιση ως άσκηση εξωτερικής πολιτικής, δεν αφορά αποκλειστικά την Ουκρανία, την Κύπρο ή την ανατολική Μεσόγειο, αλλά και άλλες ευαίσθητες περιοχές του πλανήτη. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Γροιλανδίας στο δυτικό ημισφαίριο και της Ταϊβάν στο ανατολικό. Το 2026 επιφυλάσσει εκπλήξεις, πολύ πιθανόν δυσάρεστες που θα δοκιμάσουν τις αντοχές του παγκόσμιου κατεστημένου. Η ανησυχία είναι έκδηλη ανάμεσα σε αναλυτές και ακαδημαϊκούς που εστιάζουν σε ενεργά ή μη μέτωπα, καθώς όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά, σε μια περίοδο που ουσιαστικά πραγματοποιείται μια αναδιανομή των σφαιρών επιρροής. Σε αυτό το πλαίσιο, Κίνα και Ρωσία διαδραματίζουν το δικό τους ρόλο μέσα σε ένα έντονα ανταγωνιστικό power game. Με όρους foresight, οι ΗΠΑ προχωρούν σε στρατηγικές κινήσεις, βάζοντας έννοιες όπως το διεθνές δίκαιο ή την αλληλεγγύη ανάμεσα στις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ σε δεύτερο πλάνο. Η στάση αυτή ενδέχεται να πληγώσει τη συνοχή της βορειοατλαντικής συμμαχίας, μια παράμετρος που αδιαμφισβήτητα και οι ΗΠΑ οφείλουν να λάβουν υπόψη. Παρά τις ισχυρές αντιδράσεις επί ευρωπαϊκού εδάφους, ο Πρόεδρος Τραμπ εμφανίζεται αμετακίνητος από την αρχική του θέση: η Γροιλανδία πρέπει να περάσει στην κυριαρχία των ΗΠΑ για λόγους εθνικής ασφάλειας και αποτροπής βίαιων αλλαγών στο μέλλον. Στο εσωτερικό της Γροιλανδίας το κλίμα είναι εντελώς διαφορετικό, με την ηγεσία του νησιού να παραμένει πιστή στο δανέζικο στέμμα. Αναλύοντας λεπτομερώς τα σημερινά δεδομένα, αλλά και τα όσα ενδέχεται να ακολουθήσουν, η Ε.Ε επιχειρεί μέσα από μία έξυπνη ντρίπλα στρατηγικής να δώσει μια λύση που θα ικανοποιεί όλες τις πλευρές. Το κλειδί γι’ αυτό ακούει στο όνομα ΝΑΤΟ. Δηλαδή, προτείνουν την ενίσχυση της άμυνας του νησιού μέσα από τις τάξεις της συμμαχίας με την Ουάσιγκτον να παίζει φυσικά έναν πρωταγωνιστικό ρόλο. Ταυτόχρονα, Γαλλία και Γερμανία ως πυλώνες του αφηγήματος της ασφάλειας στην Ε.Ε, προχώρησαν σε μία κίνηση υψηλού συμβολισμού, στέλνοντας τους πρώτους στρατιώτες στη Γροιλανδία. Ωστόσο, η αμερικανική ηγεσία τάσσεται υπέρ των «καθαρών λύσεων». Μέσα σε αυτό κλίμα διαφωνιών, η Δύση χρειάζεται να κάνει μια ψυχρή αποτύπωση της κατάστασης και να πάρει αποφάσεις. Η ανάγκη για τη δημιουργία ενός αρραγούς μετώπου στη Δύση είναι αδήριτη. Είναι δε εξίσου σημαντικό που η Ευρώπη διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με τη Βρετανία και τον Καναδά και βλέπει το μέλλον του κόσμου από την ίδια διόπτρα. Το ίδιο οφείλει να πράξει και η Αμερική (ΗΠΑ). Κανείς δεν πρέπει να λησμονεί πως στο πέρασμα της ιστορίας, όταν η Δύση ήταν ενωμένη, κατάφερε να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις μεγαλύτερες προκλήσεις και τους πιο επικίνδυνους εχθρούς. Ας δώσουν έμφαση στην Ουάσιγκτον στη μεγάλη εικόνα. Στο τέλος θα βγει κερδισμένος, όποιος θα ακολουθήσει πιστά το δόγμα «εν τη ενώσει η ισχύς».