Στα τελευταία Συμβούλια Κορυφής στις Βρυξέλλες έχει χυθεί πολύ μελάνι για το ζήτημα της αυτονομίας της Ε.Ε σε κρίσιμους τομείς, όπως η άμυνα, η ασφάλεια, η ενέργεια κτλ.

Σε μία περίοδο που οι αναταράξεις σε παγκόσμιο επίπεδο κυριολεκτικά περισσεύουν, οι Βρυξέλλες αναζητούν τον βηματισμό τους, αλλά και την αναγκαία ισχύ μιας πολιτικής οντότητας που δυστυχώς δίστασε να κάνει στο παρελθόν αποφασιστικά βήματα στο δρόμο προς την ολοκλήρωση, ενώ επαναπαύτηκε, επενδύοντας στην ύπαρξη του ΝΑΤΟ για να το ζήτημα της προστασίας των συνόρων.

Το 2025, όμως τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά και καταδεικνύουν την λανθασμένη προσέγγιση των εκπροσώπων των ανώτερων κλιμακίων των Βρυξελλών, η οποία ουσιαστικά έφερε την ενωμένη Ευρώπη σε αδύναμη θέση σε σχέση με τους υπόλοιπους γεωπολιτικούς γίγαντες (ΗΠΑ και Κίνα), όταν ξέσπασαν διεθνείς κρίσεις, όπως συνέβη στην περίπτωση της Ουκρανίας ή τον τελευταίο ενάμιση χρόνο στη Μέση Ανατολή.

Η Ε.Ε οφείλει να αναζητήσει μέσα από μία διαφορετική στρατηγική, ακόμα και με καθυστέρηση, την χαμένη πολιτική της ταυτότητα και κατ’ επέκταση ενδυνάμωση.

Η συγκυρία δεν είναι θετική, από τη στιγμή μάλιστα που σε πολλά εθνικά κράτη κυριαρχούν πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν ευθέως τον κοινό ευρωπαϊκό προσανατολισμό, ρέπουν στον λαϊκισμό ή ταυτίζονται με ιδεολογίες βγαλμένες από ένα σκοτεινό παρελθόν.

Ωστόσο, η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στις ανεύθυνες ηγεσίες που άφησαν με τις επιλογές τους το περιθώριο να αναδυθεί ξανά το φαινόμενο των άκρων σε ολόκληρη την Επικράτεια.

Κι όλα τα παραπάνω συμβαίνουν τη στιγμή που οι ΗΠΑ και δη η νέα τους ηγεσία στέλνουν ξεκάθαρα μηνύματα στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού για το ποιος θα είναι το πραγματικό αφεντικό την επόμενη μέρα.

Η επίδειξη δύναμης και η άσκηση πίεσης δεν αφορούν μόνο τις χώρες που συμμετέχουν στην Ε.Ε, αλλά και τη Βρετανία που αποτελεί εδώ και δεκάδες χρόνια τον ένα εκ των δύο βασικών πυλώνων της αγγλοσαξονικής σφαίρας επιρροής στο παγκόσμιο status quo.

Οι συνεχείς παρεμβάσεις του στενού συνεργάτη του νέου Αμερικανού προέδρου, Ίλον Μασκ, λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν την εκ νέου μετακόμιση του κ Τραμπ στο Λευκό Οίκο καταδεικνύουν την αποφασιστικότητα της νέας αμερικανικής διοίκησης να επιβάλλει τους δικούς της όρους στο παιχνίδι εξουσίας.

Δεν είναι εξάλλου τυχαία η στήριξη ακόμα και του ακροδεξιού AFD στη Γερμανία, δυνάμεων δηλαδή που δηλώνουν φιλικά προσκείμενες στον Ντόναλντ Τραμπ και αμφισβητούν την κεντρική πολιτική φιλοσοφία της Ε.Ε.

Όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν αντικείμενο στοχασμού και προβληματισμού ανάμεσα στους κορυφαίους των Βρυξελλών, αλλά και να αποτελέσουν το έναυσμα για την υιοθέτηση μιας νέας πολιτικής κουλτούρας με σεβασμό στις αρχές και τις αξίες των ευρωπαϊκών λαών, προσήλωση στην ευρωπαϊκή ιδέα και εμβάθυνση της συνεργασίας ανάμεσα στα κράτη-μέλη.

Ο δρόμος είναι αναμφίβολα ανηφορικός, αλλά η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να βρεθεί-με τις σωστές κινήσεις- στο επίπεδο που της αξίζει.