Τέσσερις ημέρες πριν ανοίξουν οι κάλπες για το δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών στο ΠΑΣΟΚ και όλες οι αναλύσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οδηγούμαστε σε ένα απόλυτο ντέρμπι. Από τη μία πλευρά ο κ. Νίκος Ανδρουλάκης δέχθηκε από τις πρώτες ώρες μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών πίεση από το εσωτερικό μέτωπο, για να προχωρήσει σε σχετικές διαδικασίες για την ανάδειξη νέου Προέδρου. Κίνηση που έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη. Κατάφερε τώρα να περάσει στο δεύτερο γύρο και να διεκδικεί με αξιώσεις την επανεκλογή του. Στην αντίπερα όχθη, ο Χάρης Δούκας πέτυχε μεν να κερδίσει στο νήμα την έκπληξη που ακούει στο όνομα Παύλος Γερουλάνος, αλλά δεν έχει καταφέρει με τα μέχρι στιγμής δεδομένα να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα υπέρ του, ενώ πολλοί του καταλογίζουν μία μέτρια σε επικοινωνιακό επίπεδο καμπάνια που προκάλεσε αμφιβολίες κυρίως στον αστικό κόσμο που στηρίζει παραδοσιακά το ΠΑΣΟΚ, εξ’ ου και η τέταρτη θέση στο Λεκανοπέδιο Αττικής. Ένα άλλο μειονέκτημα που χαρακτηρίζει την υποψηφιότητα του είναι το γεγονός ότι δεν θα μπορεί να εκπροσωπεί το κόμμα του στην Ολομέλεια της Βουλής, αφού δεν είναι βουλευτής. Είναι ένα ποιοτικό στοιχείο που για ένα μέρος των ψηφοφόρων έχει σημασία, όπως αποδείχθηκε και στην περίπτωση του Απόστολου Τζιτζικώστα, όταν στις γαλάζιες εσωκομματικές διαδικασίες του 2015 δεν μπόρεσε να περάσει στο δεύτερο γύρο.      

Τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος καλούνται πλέον να κάνουν την επιλογή τους με το βλέμμα στην επόμενη μέρα και την προσδοκία ότι το ΠΑΣΟΚ θα καταφέρει κάποια στιγμή να δημιουργήσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Ο δρόμος είναι ανηφορικός και η έκβαση αυτής της προσπάθειας αβέβαιη. Η εικόνα στο άλλο στρατόπεδο της κεντροαριστεράς, τον Σύριζα είναι απογοητευτική, παραμένει πολεμική και το ενδεχόμενο νέας διάσπασης είναι κάτι παραπάνω από ορατό. Η κατάσταση θυμίζει σκορποχώρι. Οι χρόνιες παθογένειες της Αριστεράς, με τις ίντριγκες, τους εσωτερικούς πολέμους, τα μίση και τα πάθη ανέβηκαν στην επιφάνεια, από τη στιγμή που ένας Πρόεδρος με διαφορετικά από τα συνηθισμένα χαρακτηριστικά ήρθε "να χαλάσει τη σούπα" στην κομματική νομενκλατούρα που ήλεγχε την κατάσταση στο εσωτερικό του κόμματος επί δεκαετίες. Το μέλλον για το άλλοτε κυβερνητικό κόμμα διαγράφεται αβέβαιο και ζοφερό, αφού ουσιαστικά δεν υπάρχουν περιθώρια για την οποιαδήποτε σύγκλιση ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα. Σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ, όπου τα στελέχη του αντιμετώπισαν μια εσωτερική διαδικασία με σοβαρότητα και πολιτικό πολιτισμό, η εικόνα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης έχει υποστεί τεράστια ζημιά από το καθημερινό δελτίο πολεμικών αντεγκλήσεων των δύο πλευρών, που με τις πράξεις τους και την τοξικότητα που εκπέμπουν απομακρύνουν διαρκώς τους ψηφοφόρους.                                                        

Εν κατακλείδι, η κεντροαριστερά αναζητά το βηματισμό της μέσα σε ένα σύνθετο και απαιτητικό περιβάλλον. Προσπάθειες γίνονται, αλλά μέχρι να διαμορφωθεί μία σοβαρή εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης και να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών «και να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή»....