Η μαύρη επέτειος της απόβασης του Αττίλα στην Κύπρο και η αδιάλλακτη και ταυτόχρονα προκλητική στάση της τουρκικής ηγεσίας γύρω από το επίμαχο θέμα έρχονται να επιβεβαιώσουν εκείνους που υποστηρίζουν πως ο διάλογος με τους γείτονες δύσκολα θα φέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Στο Κυπριακό λ.χ, η διάσταση απόψεων είναι χαοτική. Η Άγκυρα παραμένει σταθερή στη σκληρή της στάση, με τους κορυφαίους αξιωματούχους να συνεχίζουν να μιλούν για δύο ξεχωριστά κράτη, θέση που απορρίπτει διαρρήδην η ελληνική πλευρά, αλλά και η συντριπτική πλειοψηφία της διεθνούς κοινότητας. Η παράμετρος αυτή συνιστά αδιαμφισβήτητα αγκάθι για την έναρξη ενός εποικοδομητικού διαλόγου γύρω από ένα ευαίσθητο και πολύπλοκο ζήτημα, το οποίο θα μπορούσε σε βάθος χρόνου να οδηγήσει σε μία καλύτερη επόμενη μέρα. Αντίθετα, πενήντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, οι ακραίες και αναθεωρητικές προσεγγίσεις από την απέναντι πλευρά δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας για την εξεύρεση μιας βιώσιμης λύσης στη βάση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Η Κύπρος παραμένει διχοτομημένη με αποκλειστική ευθύνη της Τουρκίας, ενώ η Λευκωσία είναι η μοναδική πρωτεύουσα κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι κομμένη στα δύο. Σε κάθε περίπτωση, το Κυπριακό δεν αποτελεί μόνο θέμα που σχετίζεται με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ευρωτουρκικό, πάνω στο οποίο τα ανώτερα κλιμάκια των Βρυξελλών πρέπει επιτέλους να δώσουν μεγαλύτερο βάρος και να το θέσουν στις υψηλές προτεραιότητες της ευρωπαϊκής εξωτερικής πολιτικής. Προχωρώντας σε μία αντιπαραβολή με την περίπτωση της Ουκρανίας, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς πως η Δύση αντιμετώπισε δύο πολύ σημαντικές ανοιχτές πληγές εντός ευρωπαϊκού εδάφους με "δύο μέτρα και δύο σταθμά". Η Ενωμένη Ευρώπη οφείλει στην Κύπρο μεγαλύτερη αλληλεγγύη, ουσιαστική στήριξη και προσέγγιση του ζητήματος με γνώμονα το σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο και τις σχέσεις καλής γειτονίας. Πως είναι δυνατόν η Τουρκία να συνεχίζει τις απειλές κατά δύο κρατών-μελών της Ε.Ε και η Ευρώπη να συνεχίζει να χαϊδεύει τα αυτιά των ακραίων κύκλων της Άγκυρας; Λίγο μετά από τις πρόσφατες ευρωεκλογές, οι ευρωπαϊκοί θεσμοί οφείλουν αν μη τι άλλο να επαναπροσδιορίσουν τη στάση τους απέναντι στην Άγκυρα. Οι συνεχείς μαγκιές και τα γνωστά παζάρια πρέπει να κοπούν. Η τουρκική ηγεσία επιβάλλεται να αλλάξει ρότα. Κανείς, ωστόσο, δεν τρέφει αυταπάτες για ραγδαία μεταβολή των θέσεων της της Άγκυρας, εφόσον οι σύμμαχοι συνεχίσουν στη γραμμή της χαλαρής διαχείρισης της τουρκικής προκλητικότητας και της αδικαιολόγητης πολιτικής των ίσων αποστάσεων.