Μένουν μόνο λίγα εικοσιτετράωρα μέχρι να ανοίξουν οι κάλπες των ευρωεκλογών σε ολόκληρη την Ενωμένη Ευρώπη και όσοι παρακολουθούν την προεκλογική αντιπαράθεση στην Ελλάδα καθ’ όλη τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων οδηγούνται στο εξής συμπέρασμα: καμία ουσιαστική συζήτηση δεν έγινε ανάμεσα σε κόμματα, πολιτικούς αρχηγούς και υποψηφίους Ευρωβουλευτές για το πραγματικό διακύβευμα αυτών των εκλογών, για τις μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά της η Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και το πως οι Βρυξέλλες μπορούν να ενισχύσουν αποφασιστικά την ανθεκτικότητα των ευρωπαϊκών θεσμών και να κάνουν ένα αποφασιστικό άνοιγμα στις τοπικές κοινωνίες. Αντίθετα, το ντιμπέιτ περιορίστηκε κατά κύριο λόγο στην εσωτερική ατζέντα, σε ανούσιες κοκορομαχίες για θέματα που είναι άσχετα με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα που σε καμία περίπτωση δεν συνεισφέρουν στην προσπάθεια που πρέπει να γίνει για τη στήριξη της ευρωπαϊκής δημόσιας σφαίρας. Ακόμα και πολλές επιλογές υποψηφίων έγιναν με κριτήρια υψηλής αναγνωρισιμότητας και διατήρησης εσωτερικών ισορροπιών και όχι βάση αντικειμενικών κριτηρίων που θα έπρεπε να συνδέονται άμεσα με το προφίλ του προσώπου που θα αναλάβει μια σοβαρή δουλειά στα έδρανα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την κρίσιμη περίοδο 2024-2029. Αλλά για να είμαστε δίκαιοι, στις λίστες των κομμάτων υπάρχουν και πρόσωπα που μπορούν να ανταπεξέλθουν στο συγκεκριμένο project. Από τη μία πλευρά, η Κυβέρνηση έθεσε σκληρά διλήμματα για σταθερότητα στη χώρα, τα οποία φυσικά δεν έχουν σχέση με τις ευρωεκλογές, καθώς το αποτέλεσμά τους δεν μπορεί να προκαλέσει πολιτικές εξελίξεις στην παρούσα φάση. Στην αντίπερα όχθη, η αντιπολίτευση στο σύνολο της βρήκε τις ευρωεκλογές ως ευκαιρία για να στηρίξει το αντικυβερνητικό αφήγημα, χωρίς, ωστόσο, να αναδείξει εναλλακτικές προτάσεις για τον τρόπο με τον οποίο η Ε.Ε οφείλει να διαχειριστεί τις μεγάλες προκλήσεις του σήμερα και πολύ περισσότερο την αβεβαιότητα του αύριο. Κοντολογίς, ουσιαστική κουβέντα δεν έγινε, με ευθύνη όλων των κομμάτων, η πλειοψηφία των οποίων αρέσκεται να επικαλείται την Ευρώπη μόνο στα δύσκολα και όταν χρειαζόμαστε ως χώρα τη βοήθεια της. Θα ήταν ωφέλιμο κάποια στιγμή όλοι οι stakeholders που εμπλέκονται στην πολιτική σκηνή να στηρίξουν κάθε προσπάθεια που φωτίζει την ευρωπαϊκή ατζέντα, καθώς το μέλλον είναι κοινό και οι τρέχουσες αναταράξεις είναι τόσο μεγάλες που μόνο μέσα από μία ευρωπαϊκή οπτική μπορούν να αντιμετωπιστούν.