Ο χρόνος για τις ευρωπαϊκές εκλογές μετρά πλέον αντίστροφα και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση τα κόμματα που βρίσκονται στα άκρα του πολιτικού τόξου αναπτύσσουν μια ανησυχητική δυναμική, διεκδικώντας σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και την πρώτη θέση. Η άνοδος της ακροδεξιάς συνιστά πλέον ένα φαινόμενο που αλλάζει τα δεδομένα σε πολιτικό επίπεδο, καθώς στο επόμενο Ευρωκοινοβούλιο, η βασική πολιτική οικογένεια του χώρου, δηλαδή το ID αναμένεται, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις να καταλάβει την τρίτη θέση με μια ισχυρή αριθμητικά κοινοβουλευτική ομάδα. Αξίζει να σημειωθεί ότι στις τάξεις του ανήκει τόσο το γαλλικό RN που προελαύνει σε μια χώρα βαρόμετρο για την ευρωπαϊκή πολιτική, όσο και η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» που παρά την πρόσφατη δημοσκοπική πτώση, διατηρεί δυνάμεις κοντά στο 20%. Την τελευταία πενταετία, οι μεγάλες κρίσεις και οι διαρκείς αναταράξεις που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα κυρίως λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία έχουν δημιουργήσει πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη ενός ακραίου και λαϊκίστικου αφηγήματος που πιάνει τόπο στις τοπικές κοινωνίες. Ένα μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης εμφανίζεται ανήσυχο και απογοητευμένο από τη σημερινή πραγματικότητα που βιώνει και αναζητά το διαφορετικό, ακόμα και σε πολιτικούς σχηματισμούς που απέχουν σημαντικά από τις αρχές και τις αξίες της Ε.Ε. Ένα άλλο σοβαρό στοιχείο που οι διαμορφωτές της ευρωπαϊκής πραγματικότητας λαμβάνουν υπόψη είναι οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας που διατηρούν τα ακροδεξιά κόμματα με τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν, την ώρα μάλιστα που η Ευρώπη πασχίζει να διαμορφώσει ένα αρραγές κοινό μέτωπο για να αντιμετωπίσει την επόμενη φάση της έκρηξης του ρωσικού αναθεωρητισμού. Σε αυτή τη γραμμή λειτουργούν και άλλοι Ευρωπαίοι ηγέτες που κρατούν τα σκήπτρα στις χώρες τους, όπως συμβαίνει με τις περιπτώσεις του Όρμπαν στην Ουγγαρία και του Φίτσο στην Σλοβακία. Η απάντηση στην εκτόξευση των άκρων πρέπει να είναι αυστηρά πολιτική, με στοχευμένες δράσεις που θα λύνουν το πρόβλημα της ανθεκτικότητας της Ενωμένης Ευρώπης και θα δίνουν απαντήσεις στα μεγάλα προβλήματα που αγγίζουν σήμερα τη μεσαία τάξη και τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες παντού. Ίσως οι φετινές ευρωεκλογές να αποτελέσουν το έναυσμα, ώστε το διαχρονικό σύνθημα για περισσότερη Ευρώπη να γίνει πραγματικότητα μέσα από τη διαμόρφωση ενός νέου οδικού χάρτη που θα προτάσσει την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ιδέας, θα βάζει στο κέντρο τις πραγματικές ανάγκες του σύγχρονου Ευρωπαίου και θα υπερασπίζεται τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.