Πολλές φορές στο παρελθόν έχει γίνει εκτενής συζήτηση για την διάρκεια της θητείας των αιρετών στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην αυτοδιοίκηση. Είναι ένα θέμα που αγγίζει την διαφάνεια στο δημόσιο βίο, τη δυνατότητα για νέες ευκαιρίες σε ικανούς πολίτες που θέλουν να προσφέρουν στα κοινά και αποτελεί αναμφίβολα ένα ανάχωμα για την αποφυγή κρουσμάτων νεποτισμού, διαφθοράς και αλαζονείας. Κοντολογίς, η ανάγκη σχετικά με τη θέσπιση χρονικού ορίου για την κατάληψη μιας συγκεκριμένης πολιτικής θέσης από το ίδιο πρόσωπο συνδέεται άμεσα με την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας. Μα καλά…μπορεί να αντιτείνει κάποιος. «Τους πολιτικούς τους ψηφίζουν οι ίδιοι οι πολίτες. Έχουν λαϊκή νομιμοποίηση». Αυτό ως ένα σημείο είναι σωστό. Αλλά χρειάζεται να ληφθεί υπόψη και μια άλλη παράμετρος για να προσεγγίσουμε ολιστικά το ζήτημα. Όταν έρχονται στο φως της δημοσιότητας συγκεκριμένα παραδείγματα προσώπων που παραμένουν στη θέση τους ακόμη και για δεκαετίες, λαμβάνουν άθελα τους τη μορφή καθεστώτος, τότε αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά για πολίτες που διαθέτουν τα προσόντα, οι οποίοι μπροστά στα δεδομένα συνήθως αντιδρούν με ένα «που να πάμε να μπλέξουμε». Και κάτι ακόμη. Ο πολιτικός μετά από ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα έχει ήδη δώσει αυτό που μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία. Ας πάρουμε την περίπτωση των Ηνωμένων Πολιτείων. Ακόμα και ο Πρόεδρος Ομπάμα, παρά το γεγονός ότι στο τέλος της δεύτερης θητείας του ήταν ακόμη δημοφιλής και θα μπορούσε να διεκδικήσει και τρίτη, εντούτοις είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα της Αμερικής που έχει εδραιώσει ασφαλιστικές δικλείδες ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού. Οι δυτικές και οι προηγμένες κοινωνίες έτσι χρειάζεται να λειτουργούν. Θα ήταν μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση αν στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση εντασσόταν μια σχετική πρόβλεψη για τη θητεία των αιρετών στη χώρα μας. Με συναινετική διάθεση από όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Με το βλέμμα στο μέλλον. Με πρόθεση για διαρκή βελτίωση της σύνθεσης του Κοινοβουλίου αλλά και των επικεφαλής της Αυτοδιοίκησης. Για τους βουλευτές δύο ή τρεις τετραετίες είναι αρκετές. Για την αυτοδιοίκηση, ο κάθε επικεφαλής μπορεί σε οκτώ χρόνια να ολοκληρώσει το έργο του, να αφήσει το αποτύπωμα του στα πολιτικά δρώμενα και να παραδώσει τη σκυτάλη στους επόμενους. Οτιδήποτε άλλο συνιστά υπερβολή και οδηγεί στην οπισθοδρόμηση. Το ίδιο ισχύει και για τους εκπροσώπους στο Ευρωκοινοβούλιο. Στο σύγχρονο κόσμο τα δεδομένα μεταβάλλονται διαρκώς. Έτσι συμβαίνει και με την πολιτική. Χρειάζεται να προσαρμόζεται δηλαδή στη νέα πραγματικότητα, ανανεώνοντας τους εκπροσώπους της. Ανοίγοντας τις κάνουλες του οξυγόνου στη δημοκρατία. Παρέχοντας τη δυνατότητα σε καταξιωμένους επαγγελματίες να προσφέρουν στα κοινά. Ας κάνει κάποια στιγμή η Ελλάδα αυτό το σημαντικό βήμα προς τα εμπρός. Έχει να κερδίσει πολλά…