Στη διάρκεια του χρόνου που μας αφήνει σε δύο περίπου εβδομάδες, οι διεθνείς stakeholders και τα άμεσα εμπλεκόμενα μέρη δεν κατάφεραν να βρουν μια βιώσιμη λύση για το ουκρανικό, ώστε να επιτευχθεί η κατάπαυση του πυρός και σε ένα επόμενο στάδιο μια βιώσιμη ειρήνη. Οι πολίτες της Ουκρανίας το έχουν πρωτίστως ανάγκη, ώστε να μπει ένα τέλος στο φόβο και την ανασφάλεια που τους κυριεύει κάθε φορά που οι ρωσικές δυνάμεις εξαπολύουν σφοδρές από αέρος επιθέσεις ακόμα και σε βάρος του άμαχου πληθυσμού έως και τα δυτικά σύνορα της χώρας με την Πολωνία. Τα μέχρι στιγμής δεδομένα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για αισιοδοξία. Η ουκρανική ηγεσία εμφανίζεται έτοιμη να κάνει κάποιου είδους υποχωρήσεις, ως κινήσεις καλής θέλησης κυρίως προς τον αμερικανικό παράγοντα. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποδεχθεί τους ταπεινωτικούς όρους των Ρώσων που πολύ πιθανόν θα βάλουν σε νέες περιπέτειες την πατρίδα τους σε ένα επόμενο στάδιο. Οι Ουκρανοί γνωρίζουν, ότι ακόμη και σε περίπτωση προσωρινής κατάπαυσης, ο ρωσικός κίνδυνος θα είναι υπαρκτός, αφού βασικός στόχος της Μόσχας είναι να εξαφανίσει ουσιαστικά κάθε αντίσταση από τους γείτονες, επιβάλλοντας ένα φιλικό προς εκείνη καθεστώς στην καρδιά του Κιέβου. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έκανε κάποια βήματα για την εξεύρεση μιας συμβιβαστικής λύσης. Φαίνεται το συζητά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει κάθε συζήτηση για την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ. Το ζήτημα της ευρωπαϊκής προοπτικής της Ουκρανίας αντιμετωπίζεται από μια άλλη οπτική γωνία, καθώς και οι Βρυξέλλες θέλουν τη χώρα στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Την ίδια ώρα, η ουκρανική ηγεσία εμφανίζεται ανοιχτή και στο σενάριο διεξαγωγής εκλογών, αλλά αφού πρώτα διασφαλιστούν οι κανόνες και οι προϋποθέσεις για μια αδιάβλητη διαδικασία,  προοπτική διόλου εύκολη. Ωστόσο, το Κίεβο δεν μπορεί να παραδώσει τα όπλα στην περιοχή του Ντονμπάς και να προσφέρει στο πιάτο στρατηγικής σημασίας εγκαταστάσεις και εδάφη για τα οποία οι ουκρανικές δυνάμεις πολέμησαν σκληρά για τέσσερα χρόνια με τεράστιες ανθρώπινες απώλειες. Πρόκειται για ένα αγκάθι που δεν μπορεί να αγνοηθεί στις διαπραγματεύσεις που βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη με τη σφραγίδα των ΗΠΑ και του Προέδρου Τραμπ προσωπικά. Η αμερικανική διπλωματία βλέπει την επόμενη μέρα μέσα από ένα μεγεθυντικό φακό που ευνοεί τα αμερικανικά συμφέροντα και αγνοεί κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Στην αντίπερα όχθη, οι Ευρωπαίοι, με κινητήριες δυνάμεις τη Γερμανία του Φρίντριχ Μερτς και τη Γαλλία του Εμμανουέλ Μακρόν επιχειρούν με κάθε μέσο να χτίσουν ένα ανθεκτικό τείχος στα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης, προκειμένου να μην αναγκαστούν να βιώσουν τις συνέπειες του ρωσικού αναθεωρητισμού στο εγγύς μέλλον. Πρόκειται για μια γεωπολιτική άσκηση με μεγάλο βαθμό δυσκολίας, από τη στιγμή δε που η Δύση είναι διαιρεμένη και η Ευρώπη καλείται να βασιστεί στις δικές τις δυνάμεις. Ωστόσο, η στάση της Βρετανίας και του Καναδά, δημιουργούν ένα κλίμα ελπίδας, ότι δηλαδή μπορεί και πρέπει να χτιστεί ένα ισχυρό ανάχωμα απέναντι στη σημερινή Ρωσία και τους ακροδεξιούς δορυφόρους της στην Ε.Ε.                                            

Μπορεί το 2026 να αποτελέσει τη χρονιά ορόσημο για την εμπέδωση της ειρήνης στην ανατολική Ευρώπη; Είναι ένα ερώτημα που για απαντηθεί επιβάλλεται μια ολιστική προσέγγιση και όχι αυταπάτες και ευχολόγια. Το πρόβλημα είναι πολυπαραγοντικό. Γι’ αυτό ακόμα και ο μετρ των διεθνών σχέσεων Θουκυδίδης, αν το βίωνε σήμερα εκ του σύνεγγυς, θα απέφευγε να προχωρήσει σε οποιοδήποτε ασφαλή πρόβλεψη.