Το γνωστό επιτυχημένο σενάριο γύριζεται πάλι σε remake:

Η Κρίση του Πετρελαίου.

Η Ευρώπη δεν διαθέτει το πετρέλαιο που καταναλώνει (της Βόρειας Θάλασσας και της Ρουμανίας είναι λίγα και τελειώνουν).

Κλασική εξάρτηση μιας Οικονομίας από από πηγές που ελέγχουν άλλοι.

Από το 1973 που το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά, το βλέπουμε κάθε τόσο με νέο σκηνοθέτη. Πιο πρόσφατος, ο Πρόεδρος Πούτιν που ανοιγόκλεινε την στρόφιγγα μόλις του ψυθιρίσαμε κάτι για την Ουκρανία.

Τώρα μας ήρθε αυτό που μαζευότανε από καιρό και κάναμε πως δεν το βλέπαμε.

Οι ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά, από μόνα τους δεν φθάνουν με τίποτα. Άσε που οι πρώτες κάνουν θόρυβο και μαζί με τα φωτοβολταϊκά χαλάνε το περιβάλλον. Και γι' αυτό να τα βάλουν στα βουνά και τα λιβάδια των άλλων και όχι στα δικά μας. Τα Υδροηλεκτρικά θέλουν νερό, που τελειώνει και αυτό. Άσε που οι αφαλατώσεις θέλουν ηλεκτρικό και αυτές.

Οπότε?

Οπότε, «Πυρηνική Ενέργεια?», «Ναι, θα πάρω».

Ουράνιο υπάρχει και στην Ευρώπη.