Επειδή στον ασφαλιστικό κλάδο μας αρέσουν οι στατιστικές, οι παρομοιώσεις και οι συγκρίσεις  της δουλειάς του ασφαλιστή, με άλλους (επιστήμονες) επαγγελματίες, θα ήθελα να σας παραθέσω κάποια δεδομένα. 

Τη στιγμή που στην Ελλάδα υπάρχουν περίπου 42.000 δικηγόροι και 69.000 γιατροί (περιλαμβάνονται και οι ειδικευόμενοι και οι χωρίς ειδικότητα), έχουμε σήμερα μόνο 20.200 διαμεσολαβούντες στην ασφάλιση (ασφαλιστές), εγγεγραμμένους στα επαγγελματικά επιμελητήρια!

Με δεδομένο ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας είναι περίπου 10.800.000 άτομα, αυτό σημαίνει ότι έχουμε περίπου 2 ασφαλιστές, ανά 1.000 κατοίκους! Σε αντίθεση με τους 4 δικηγόρους και τους περίπου 7(!) γιατρούς! (Τα δημογραφικά στοιχεία πληθυσμού και τα στατιστικά στοιχεία δικηγόρων και γιατρών, είναι με δεδομένα του 2018. Τα στοιχεία των ασφαλιστών είναι με τα σημερινά δεδομένα του site της ΚΕΕΕ).

Με δεδομένο επίσης ότι η δουλειά του ασφαλιστή συνήθως προηγείται της δουλειάς του δικηγόρου (μετά τη σύναψη ασφάλισης ασκούνται συνήθως οι αγωγές) και ασκείται παράλληλα με τη δουλειά του γιατρού (καθόσον είναι ήδη κάποιος ασφαλισμένος, διαπιστώνει αν τον καλύπτει πραγματικά το συμβόλαιό του), δεν θα έπρεπε να είναι οι ασφαλιστές κάπως περισσότεροι;

Δεν θα έπρεπε και οι ασφαλιστές να έχουν ένα επίπεδο παιδείας αντίστοιχο με αυτό των άλλων επαγγελματιών που τους αρέσει να συγκρίνονται;

Έχουμε αρκετούς ασφαλιστές, αντίστοιχα μορφωμένους, για να κάνουμε σωστά και πλήρως τη δουλειά μας; 

Και εφόσον τους έχουμε (τουλάχιστον σε πλήθος), τότε γιατί δεν φροντίζουμε να αποκτήσουν οι ασφαλιστές μας και το ανάλογο πλήρες υπόβαθρο γνώσεων και πρακτικών που θα τους διασφαλίζει την ικανότητα να ανταποκρίνονται με πλήρη επάρκεια στις υποχρεώσεις τους, όπως οι δικηγόροι και οι γιατροί;

Οι ανάγκες της αγοράς, ο ανταγωνισμός, η νομοθεσία και η εποπτεία το επιβάλλουν! Τι το περιορίζει; Τα οικονομικά δεδομένα των ασφαλιστικών εταιριών και η στρατηγική τους; Τα οικονομικά δεδομένα των ίδιων των ασφαλιστών και η διάθεσή τους να καλύψουν αυτά τα κενά; Άλλοι, μεταφυσικοί παράγοντες;

Μήπως θα έπρεπε να ξαναδούμε ως αγορά και ίσως να αναθεωρήσουμε και να ξανασχεδιάσουμε, κάποιες από τις δομικές αλλαγές που έγιναν την τελευταία δεκαετία και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν την εκπαίδευση των δικτύων πωλήσεων; 

Χωρίς τις απαιτούμενες αναπροσαρμογές στο σχεδιασμό και τις πρακτικές μας, οι ευρωπαϊκοί μέσοι όροι ασφαλίστρων και ανάπτυξης δεν μπορούν να επιτευχθούν!

Σημείωση. Στον τίτλο του άρθρου, χρησιμοποιώ επίτηδες παρατατικό, για να δείξω τη διάρκεια αυτού που γίνεται!

Ποιος είναι ο Κώστας Παπαϊωάννου

Ο Κώστας Παπαϊωάννου είναι εξειδικευμένος εκπαιδευτής ασφαλιστικών και τραπεζικών θεμάτων, με πολυετή εκπαιδευτική εμπειρία και προσανατολισμό στη διαχείριση τεχνικών, χρηματοοικονομικών και διοικητικών αντικειμένων.

Έχει κάνει σπουδές οικονομικής κατεύθυνσης και μεταπτυχιακές σπουδές στα ασφαλιστικά. Έχει εργαστεί σε διευθυντικές θέσεις εκπαίδευσης, σε μερικές από τις μεγαλύτερες ασφαλιστικές εταιρίες και τράπεζες που δραστηριοποιούνται στην Ελληνική αγορά (Interamerican, Ελληνοβρετανική (νυν ΑΧΑ), ING (N-N), Allianz, Αγροτική, Τράπεζα Πειραιώς).

Συνεργάζεται για διδακτικούς και ερευνητικούς σκοπούς με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ)/Executive Programs και διδάσκει στα προγράμματα Judicial Education Program in Banking and Finance (μεταπτυχιακό πρόγραμμα για ανώτατους δικαστές και εισαγγελείς) και στο Insurance Management Program αντικείμενα όπως Risk Management, Επενδυτικά και Ασφαλιστικά Προϊόντα κ.α. Ακόμα διδάσκει στο Ελληνικό Τραπεζικό Ινστιτούτο (ΕΤΙ), στο Ελληνικό Ινστιτούτο Ασφαλιστικών Σπουδών (ΕΙΑΣ), την ΕΕΔΕ, την KPMG και άλλους οργανισμούς, ως πιστοποιημένος εισηγητής και ειδικός επιστήμονας. Συμμετείχε στη συγγραφή των βιβλίων πιστοποίησης ασφαλιστικών διαμεσολαβητών του Ελληνικού Τραπεζικού Ινστιτούτου και του Ελληνικού Ινστιτούτου Ασφαλιστικών Σπουδών. Έχει αναπτύξει εκπαιδευτικά προγράμματα (παρουσιάσεις και εκτενείς εκπαιδευτικές σημειώσεις) για όλες τις βαθμίδες ασφαλιστικής και τραπεζικής πιστοποίησης.